Μια συνέντευξη της Αλεξάνδρας Τσόλκα για το τέλος των καναλιών όπως τα ξέραμε!

Μια συνέντευξη της Αλεξάνδρας Τσόλκα για το τέλος των καναλιών όπως τα ξέραμε!

Μια συνέντευξη καρδιάς έδωσε η δική μας δημοσιογράφος Αλεξάνδρα Τσόλκα στο lay-out.gr και τη Βενετία Κομνίδου. Με τη σεμνότητα που τη διακρίνει, μίλησε για τις δυσκολίες του επαγγέλματος που ασκεί πάνω από 25 χρόνια με ιδιαίτερο σεβασμό και προσήλωση, την αγάπη της για τη γραφή, το δυσοίωνο μέλλον μιας χώρας που σταδιακά καταρρέει, την χωρίς εκπλήξεις τηλεοπτική επικαιρότητα.

Όλα δοσμένα μέσα από τη δική της αλήθεια, οδηγό και συνοδοιπόρο της σε ένα ταξίδι ζωής γεμάτο ομορφιές και αέναες, νοητές περιπλανήσεις από εκείνες που της εξασφαλίζουν πλούσιο υλικό για τα γραπτά της.

Ακολουθεί αυτούσια η συνέντευξη:

- ΠΕΙΤΕ ΜΑΣ ΛΙΓΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ

«Είμαι εργαζομένη, μάνα, σύζυγος, κόρη, αδελφή και ισορροπώ ακροβατικά στο 24ωρο, προσπαθώντας να είμαι αν μη τι άλλο ικανοποιητικών επιδόσεων σε όλα. Είμαι ενοχική κυρίως απέναντι στις κόρες και στη μαμά μου. Έχουν διαψευστεί οι προσδοκίες μου για την δημιουργικότητά μου, έχουν γκρεμιστεί οι προσωπικοί μου μύθοι και έχει απομυθοποιηθεί η δουλειά μου, που κάποτε ήταν επίκεντρό μου, πιστεύοντας πως πιο σπουδαία εργασία στην ανθρωπότητα δεν υπάρχει. Αγωνίζομαι όπως χιλιάδες άλλες γυναίκες σ' αυτόν τον τόπο, να τα βγάλω πέρα οικονομικά μες στον μήνα, να στερήσω στα παιδιά μου όσο το δυνατόν λιγότερα, να ανταποκριθώ με αξιοπρέπεια στις υποχρεώσεις μου. Παρόλα αυτά, στέκομαι ακόμα όρθια και μπορώ να γελάω πολύ…»

- ΠΩΣ ΠΡΟΕΚΥΨΕ Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ;

«Ήταν η δεκαετία του '90, που υπήρχε έκρηξη στα ΜΜΕ της ιδιωτικής πρωτοβουλίας σε τηλεόραση και ραδιόφωνο ενώ ανιχνευόταν και μια νέα δημοσιογραφία στον λόγο και στη θεματολογία. Ερωτεύτηκα τις καινούργιες εφημερίδες και τα περιοδικά. Την επικοινωνία, τις ιστορίες των ανθρώπων, τις σταλίτσες της Ιστορίας, που μπορεί να κόβει πλάνα γύρω και εγώ να μην την βλέπω αλλά να μ' αρέσουν οι αυταπάτες πως την αισθάνομαι και πως είναι πλάι μου. Έβλεπα μια φορά και έναν καιρό στη δημόσια τηλεόραση μια σειρά, τον Λου Γκραντ, για τη ζωή σε μια εφημερίδα της Νέας Υόρκης. Ξαφνικά πίστεψα ότι παίζω μέσα… Και να, καμιά 25αρια χρόνια μετά να αισθάνομαι στη μέση ενός ακήρυχτου, οικονομικού πολέμου, με εκατομμύρια θύματα, αόρατους θύτες και καμία ανταπόκριση πολεμική να κάνω… (μούφα ο Λου Γκραντ κοινώς)…»

- ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΑΤΕ ΠΟΤΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ; ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΕΤΕ ΣΠΟΥΔΑΣΕΙ;

«Δεν είχα ούτε τόσο ταλέντο, ούτε τόση αφοσίωση για να είμαι καλλιτέχνης. Αν γύρω μας υπήρχαν οι νόμοι μιας Μονόπολης και η ζαριά με έστελνε πίσω στην αφετηρία, σαφώς θα επέλεγα να μην ανταλλάξω την αγάπη για το Θέατρο με τον έρωτα για τον δημόσιο λόγο. Αλλά δυστυχώς και σε παιχνίδι να ήμουνα πιόνι θα βρισκόμουν στον Γκρινιάρη, πολύ φοβάμαι…»

- ΕΙΣΤΕ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ. ΘΕΩΡΕΙΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ LIFESTYLE;

«Δεν θεωρώ τον εαυτό μου, τίποτα, απλά είμαι αυτός. Δεν μπορώ να του βάλω ετικέτα γιατί δεν θα με διευκόλυνε σε καμιά αρχειοθέτησή του. Είμαι πολλά και αντιφατικά πράγματα, συχνά αυτοαναιρούμενα. Λοιπόν αν είμαι life style ως τι; Έχω δουλέψει σε life style περιοδικά, με την έννοια της ζωής ανθρώπων που ξεχώριζαν, αλλά εγώ ήμουν αυτή που ρώταγε και κανόνιζε φωτογραφίσεις, όχι αυτή που είχε επιτεύγματα να επιδείξει. Τουλάχιστον όχι αυτά που θα αφορούσαν ένα ευρύ κοινό. Μια αντιστοιχία λοιπόν, στην ερώτησή σας, θα ήταν το αν είναι αθλητής ένας συντάκτης του αθλητικού ρεπορτάζ, ή υπουργός εκείνος που κάνει πολιτική δημοσιογραφία. Εμείς κάνουμε τη δουλειά που μας ζητούν οι εργοδότες μας και η εποχή. Δεν είμαστε ποδοσφαιριστές για να φοράμε φανέλες με τα εμβλήματα του ρεπορτάζ μας. Βιοποριζόμαστε και προσπαθούμε να κρατάμε κάποιες αρχές πάντα ενεργές. Τώρα, το «εμείς» αφορά γενικά στο εργασιακό μας περιβάλλον και όχι μόνο σε μένα σε κρίση μεγαλείου σαν τον Λουδοβίκο Ήλιο».

- ΘΑ ΞΑΝΑ ΚΑΝΑΤΕ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΑΝ ΣΑΣ ΓΙΝΟΤΑΝ ΠΡΟΤΑΣΗ;

«Όπως πάει η δουλειά μας τα τελευταία τρία χρόνια, θα έλεγα ναι, μάλλον σε οποιαδήποτε πρόταση από οποιοδήποτε μέσο επικοινωνίας, με την προϋπόθεση να αμείβομαι αξιοπρεπώς και όχι να μου κάνουν χάρη ή να μου τρώνε τις αμοιβές μου. Δεν πήρα σοβαρότερα την τηλεόραση σε σχέση με τα υπόλοιπα Μέσα. Προσωπικά μου αρέσει να γράφω. Αυτό μπορώ να το κάνω παντού. Ακόμη και στην τηλεόραση, όσο κι αν αυτή από φύση της είναι ναρκισσευόμενη, σοβαροφανής και εγωκεντρική…»

- ΠΕΡΑΣΕ ΜΙΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ. ΠΩΣ ΕΙΔΑΤΕ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΤΟ 2013;

«Φτωχό, μίζερο, σκιά του εαυτού της παλιάς τηλεόρασης, ξεπερασμένο, αγκιστρωμένο στα σουσούμια του παρελθόντος, ψευδεπίγραφο, κουρασμένο, φτωχά γκλαμουράτο στην ψυχαγωγία, δουλικά διαπλεκόμενο στην ενημέρωση».

- ΤΟ 2014 ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΠΩΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΦΟΥ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΔΥΝΑΜΙΚΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ;

«Τα νέα προγράμματα ανακυκλώνουν τις παλιές συνταγές, δυστυχώς. Καλώς υπάρχουν για τα μεροκάματα φυσικά ρεπόρτερ και συντακτών, σκηνοθετών και τεχνικών, παραγωγών και διοικητικών, αλλά κάτι διαφορετικό, κάτι που να 'χει τον αντίκτυπο μιας κοινωνίας που είναι στα κάγκελα και δεν κοροϊδεύεται, δεν υπάρχει. Κάτι πάμπλουτοι, με αμύθητο βιος παρουσιαστές χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τον πόνο των άλλων – του μεγάλου αγνώστου κοινού- κάτι ξανθές που μιμούνται τους τρόπους και τους ακκισμούς περασμένων ξανθών προσποιούνται την πρόταση και το φρέσκο πρόσωπο του μέλλοντος και όλοι μαζί κάνουν προγράμματα θλιβερά, που η τρέσα και το γκλίτερ του μπροστά από την κάμερα, μπλέκει με τους απλήρωτους μισθούς και την γενικευμένη απληρωσιά όλων όσων δεν χωρούν στο πλατό, αλλά σ' αυτούς χτίζεται η ύπαρξή του. Πιστεύω πως το 2014 ειδικά μετά το καλοκαίρι, θα είναι οριακό. Θα βυθιστούν στην ανυπαρξία σταρ που τώρα έχουν μόνο την ανυποληψία να υποψιαστούν και θα αντιμετωπίσουν τα κλειστά κανάλια μεγάλα ονόματα. Το τοπίο λέω πως θα αλλάξει δραματικά και ο σώζων εαυτόν σωθήτω…»

- ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ;

«Εύχομαι να θυμούνται οι νέοι, πάντα, τον δημιουργό του υπέροχου Μικρού Πρίγκιπα, Antoin de Saint-Exupéry που κάποτε είπε: «Αυτό που κάνει την έρημο όμορφη είναι ότι κάπου κρύβει ένα πηγάδι»… Όσο για την τηλεόραση; Δεν έχει ανάγκη τις ευχές μου για να συνεχίσει την αυτοκρατορική της παρουσία, έστω και αν δεν έχει πια σύνορα η επικράτειά της, αλλά να θυμηθεί πως μέχρι τώρα η επαφή της με την κοινωνία είναι σαν την παροιμία «κουτσός στον κάμπο έτρεχε να πιάσει καβαλάρη»…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο