Star Alert: Όλοι χαιρετούν το «The Voice» για τη μεγάλη πρωτοτυπία: άλλαξε ο Μανωλιός...

Star Alert: Όλοι χαιρετούν το «The Voice» για τη μεγάλη πρωτοτυπία: άλλαξε ο Μανωλιός...

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Είναι γεγονός πως το τηλεοπτικό τοπίο μοιάζει με μεγαλοκοπέλα, ξεπεσμένη αριστοκράτισσα που παλεύει να κρύψει τη φτώχεια με φτηνά φκιασίδια και ηχηρά γέλια. Ένα μεγάλο «Τελευταίο Ψέμα» σαν αυτό του Κακογιάννη, με καμία Λαμπέτη να δώσει συμπάθεια στο πλήθος του ξεπεσμού που είναι πλέον ανεπιθύμητο στο πάρτι. Οι τηλεθεατές, μετέωρα θύματα, ενός βομβαρδισμού που δεν είχε βόμβες και με πολλούς νεκρούς κλινικά ζωντανούς, σα σε κώμα με τους ηλεκτρολύτες να κάνουν τα μηχανήματα να δείχνουν την καρδιά μόνο να χτυπά και σε καταστολή όλες τις άλλες λειτουργίες, βλέπουμε ότι μας δείχνουν.

Πριν είχε τουρκικά; Τα βλέπαμε! Τώρα έχει και κανένα ψωραλέο ελληνικό σίριαλ; Βλέπουμε αυτό. Βεντουζώνονται η Στικούδη και η Αραβανή με τα επιδειξιομανή μπικίνι τα χρυσοποίκιλτα με πρόσχημα τον χορό; Και αυτό θα το δούμε! Παίζει επαναλήψεις ανόητα σίριαλ με ηθοποιούς να ουρλιάζουν τα αστεία; Θα το δούμε οι μαύροι, αν έχουμε ακόμα ρεύμα. Και τι άλλο να κάνουμε; Να βγούμε σε μπαρ; Να πάμε ταβέρνα με φίλους; Ποιος μπορεί πια σε τακτική βάση; Εξαρτημένοι από την τηλεόραση, σε σχέση αγάπης – μίσους, σα συγκατοίκηση με ερωτικό σύντροφο που κάποτε αγάπησες και τώρα δεν ανέχεσαι να καθίσει δίπλα σου στον καναπέ. Αυτήν την τηλεόραση έχουμε, ε, αυτήν βλέπουμε. Στο κάτω κάτω, αν ζούσαμε στην Καμπούλ δεν θα 'χαμε και καθόλου! Ας βουλευτούμε όπως όπως…

Μ' αυτό το σκεπτικό, το «πάλι καλά που δεν ζούμε στην Καμπούλ» χαιρετίστηκε το The Voice ως μεγάλη επιτυχία. Και γεγονός είναι πως τουλάχιστον ένα δοκιμασμένο φορμάτ, μια αξιοπρεπής παραγωγή, ένας συναγωνισμός ταλέντων, μια συμπαθή επιτροπή αναγνωρισμένων επαγγελματιών που δείχνουν σεμνοί και ευχάριστοι, είναι κάτι καλοδεχούμενο για Παρασκευή βράδυ ως συντροφιά σε ένα βυθισμένο σε κατάθλιψη και κατατονία κοινό. Και στο κάτω κάτω όπου υπάρχει μουσική και τραγούδι καλύτεροι γίνονται οι άνθρωποι και ωραίο πράγμα είναι. Ως εκεί όμως. Τα παραληρήματα των χαιρετισμών του «ω! ρε συ τι καινοτόμο πράγμα βλέπουμε τώρα» είναι σαν να βγαίνουν από κατοίκους άλλης χώρας ή της Καμπούλ που λέγαμε πιο πάνω…

To The Voice θα μπορούσε πράγματι να μας αρέσει τρελά, χάρη στη Βανδή, στον Ρέμο (πολύ συμπαθής με τους διαγωνιζόμενους, ενώ επικοινωνιακά γενικά δεν τον λες και πτυχωμένο), στον Μιχάλη και στην Ασλανίδου. Χάρη στους ταλαντούχους ανθρώπους που τραγουδούν και κρίνονται, αλλά δεν επικρίνονται από τους αναγνωρισμένους συναδέλφους τους. Χάρη στο ωραίο σκηνικό και στο αλά star treck ευρηματάκι με τις καρέκλες ή στο ότι κρίνουν φωνή και όχι εμφάνιση. Το τελευταίο για να μη τρελαθούμε κιόλας, το κάνει το κοινό παγκοσμίως στη μουσική ερήμην των τάλεντ σόου που βασίζονται στην εικόνα εκ των πραγμάτων. Αλλά ακόμα και τα πιο φημισμένα ταλεντ σόου της εικόνας, υποκλίθηκαν ας πούμε στην Σούζαν Μπόιλ και στην αγγελική φωνή της, κόντρα στα στερεότυπα της εμφάνισης. 

Γιατί λοιπόν δεν ενθουσιαζόμαστε με το The Voice; Γιατί το έργο το 'χουμε ξαναδεί. Από τότε που παιδάκια, το 1977 μέχρι το 1983, βλέπαμε το «Να η ευκαιρία» με την Ρένα Καπιτσαλά και επιτροπή τους Σώκου, Παπαδόπουλο, Ντάριο, Κατσαρό. Στην ιδιωτική δε, τηλεόραση, στο πρωτοπόρο πράγματι, Mega, από το 2001 ο Μίλτος Μακρίδης, παρουσίαζε το δεύτερο «Να η ευκαιρία», με Βλάσση Μπονάτσο, Ιάσωνα Τριανταφυλλίδη, Λίτσα Διαμάντη, Λία Βίσση. Και εκεί, όπως θριαμβολογείτε τώρα για το The Voice, ούτε στοιχεία ριάλιτι υπήρχαν, ούτε ρόλοι για την πραγματικά θριαμβική επιτροπή. Για πολύ περισσότερο, λοιπόν, από μια δεκαετία δε βλέπουμε και τίποτα άλλο, από τότε που το ξεκίνησε ξανά, το Mega και το συνέχισε με το Super Idol. Ακολούθησε ο ΑΝΤ1 σε συνδυασμό με ριάλιτι με τη μουσική ακαδημία (τι αστείο!) Fame Story, με τον Άλφα που ξεκίνησε ως ταλεντ σόου ηθοποιών και έγινε τραγουδιστών γιατί το άλλο, η υποκριτική είναι πολύ πολύπλοκο πράγμα να κριθεί με πέντε λεπτά εμφάνιση, στο ΑΝΤ1 στην μετεξέλιξή του ως X Factor, στον Άλφα ξανά ως Dream Show, στο Ελλάδα έχεις ταλέντο, που πάλι οι τραγουδιστές κέρδιζαν και μετά σε σόου για διάσημους, όπου θα τραγουδούσαν σε ζευγάρι οι διάσημοι, όπως στο Just the 2 of us ή στο Your face sounds familiar, όπου και πάλι τραγουδούσαν οι διάσημοι αλλά πιο καρναβαλικά. Είδαμε ακόμα στον Άλφα, το Show sexy να βρούμε ταλέντο στην σεξουαλικότητα, αλλά και τάλεντ σόου πολύ πρωτότυπο για παρουσιαστές, το αείμνηστο «Tivi stars παρουσιάστε» και για μοντέλα.

Λοιπόν; Το εύρημα της διαφοράς ήταν πρόσχημα για τον αναγνωρίσιμο, τη βαθμολογία, τον νικητή. Και όταν δεν ήταν το τραγούδι, ήταν ο χορός (Sο; You thing you can dance;), οι παγοδρομίες διάσημων, τα ball room dance επίσης διασήμων. Όλοι κάτι έβρισκαν για να κάνουν τη διαφορά. Και όλοι είχαν περάσει, σε μια showbiz ούτως ή άλλως μετρημένη στα δάχτυλα, από θώκους αυθεντίας. Πάνος Μεταξόπουλος, πολύς Ηλίας Ψιννάκης, αρκετός Νίκος Μουρατίδης, Δάφνη Μπόκοτα, Εβελίνα Παπούλια, Γιώργος Λεβέντης, Εύη Δρούτσα, Χρήστος Δάντης, Αντώνης Βαρδής, Κατερίνα Κούκα, Ναταλία Γερμανού, Καίτη Γαρμπή, Γιώργος Μουκίδης, Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Σόφη Παππά, Βαγγέλης Περρής, Γιάννης Σπανός, Σοφία Βόσσου, Σέργιος Μικρούτσικος, Αργύρης Αγγέλου, Νόνη Δούνια, Γκαλένα Βελίκοβα (Baby dance, εκεί την ειχαμε πρωτοδεί, στον Άλφα), Νίκη Κάρτσωνα, Ηλίας Πανταζόπουλος, Μιχάλης Ναλμπάντης, Ματθίλδη Μαγγίρα, Ευγενία Μανωλίδου, Γιώργος Θεοφάνους, Κατερίνα Γκαγκάκη, Φωκάς Ευαγγελινός, Τζένη Μπαλατσινού, Χριστόφορος Κοτέντος, Χάρης Χριστόπουλος, Πέτρος Κωστόπουλος, Έλλη Κοκκίνου, Κώστας Καπετανίδης, Αθαναίς Νέγκα,  Στέφανος Κορκολής, Λυδία Παπαϊωάννου, Κώστας Τουρνάς και Βίκυ Καγιά, Τατιάνα Στεφανίδου, Ναταλία Γερμανού, Σάκης Ρουβάς, Τζένη Μπαλατσινού, Ρούλα Κορομηλά, Ανδρέας Μικρούτσικος, Μπέτυ Μαγγίρα, Δούκισσα Νομικού, Ζέτα Μακρυπούλια, Γιώργος Καπουτσίδης, Αλέξης Κωστάλας, Κάτια Δανδουλάκη, Γιάννης Λάτσιος, στην παρουσίαση και μπορεί να ξέχασα και κανέναν…

Καταλήγω, λοιπόν, πως για περισσότερο από μια δεκαετία βλέπουμε κάθε πιθανής ιδέας τάλεντ σόου για κάθε ανθρωπινή έκφραση καλλιτεχνική ή μη. Έχουμε δει τους πάντες να βαθμολογούν για τα πάντα, να κρίνουν ή να παρουσιάζουν ταλέντα, να κρίνονται σε άλλες περιπτώσεις σε αλλά σόου λίγο πριν ή λίγο αργότερα. Το αν γυρίζει η καρέκλα, η όχι, το αν εμφανίζονται ή όχι δυσπρόσιτοι σταρ είναι πρόσχημα. Έτσι κι αλλιώς όλοι σταρ είναι σ΄ αυτή τη χώρα και όλοι γύρω γύρω σε τέσσερα κανάλια κάνουν, δυο πλατείες και ένα νησί: τη Μύκονο!

Θα μπορούσαμε λοιπόν, αν δεν είχαν προηγηθεί όλαααααααααααα τα προηγούμενα, να αγαπήσουμε το τίμιο The Voice. Αν δεν ήμασταν τόσο ψιλιασμένοι. Τόσο σίγουροι πως από τόσα ταλέντα, όλα αυτά τα χρόνια, ελάχιστοι έκαναν καριέρα και όλοι οι άλλοι χάθηκαν στο καταφώτιστο στερέωμα σαν σβηστοί αστέρες που τρεμοπαίζουν στο μεσοδιάστημα, από άλλους νεκρούς πια, γαλαξίες. Πολλές φορές, το θέαμα χαρακτήρισε και στιγμάτισε ακόμη και σωστούς επαγγελματίες που ήταν στον ρόλο της αυθεντίας και χάθηκαν και αυτοί και πάει. Κι αν θυμόμαστε τις επιτροπές, σήμερα, κάνεις μας δε θυμάται ποιος ήταν ο τελικός νικητής της πρώτης χρονιάς στο «Να η ευκαιρία», ποιος είναι ο Περικλής Στεργιανούδης ή τι δουλειά κάνει σήμερα ο νικητής Νότης του Fame Story. Οι μόνοι, λοιπόν, που κερδίζουν απ΄ αυτά τα σόου, είναι τα κανάλια που τα φιλοξενούν σε πρόσκαιρη τηλεθέαση, ποντάροντας στο μεράκι, το ταλέντο ή το ψώνιο όσων συμμετέχουν. Κοινωνία θεάματος και όχι άρτου, που -φευ- δεν αγαπά τις τέχνες…
 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο