Άννα Μάσχα: «Οι ηθοποιοί είμαστε μισό βήμα από τη δουλεία»!

Άννα Μάσχα: «Οι ηθοποιοί είμαστε μισό βήμα από τη δουλεία»!

Συνέντευξη στη Φανή Πλατσατούρα

«Άννα, σε ξεχωρίζω είσαι η καλύτερη σπουδάστρια του έτους», είπε ο δάσκαλος Γιώργος Μιχαηλίδης στην Άννα Μάσχα, όταν την κάλεσε στο γραφείο του, φοιτήτρια ακόμη στο Εθνικό. «Είσαι έτοιμη να βγεις στο επάγγελμα, θέλω μονάχα να σου πω ένα πράγμα και να το προσέξεις: μην αφήσεις κανέναν να σου κόψει τα φτερά...». Τα χρόνια πέρασαν, το θέατρο έγινε ζωτική ανάγκη, καλλιτεχνική έμπνευση, σίγουρος δρόμος διαφυγής από τη μίζερη πραγματικότητα. Την ακολουθείς ακόμη τη συμβουλή του, τη ρώτησα. «Προσπαθώ... Συνήθως τη θυμάμαι όταν μου έχουν κόψει ήδη τα φτερά», αποκρίνεται όλο σεμνότητα εκείνη η σπουδαία ηθοποιός, με το επιδαύριο ταλέντο να ωριμάζει μέσα σε μια θορυβώδη σιωπή...

- Πολύ θέατρο, μια μόνο τηλεοπτική δουλειά στα «Ματωμένα Χώματα» του Κουτσομύτη. Σε άφηνει πραγματικά αδιάφορη η τηλεόραση και τα παχυλά ποσά που κάποτε σκόρπιζε απλόχερα, στους πρωταγωνιστές της;

«Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αυτός ο χώρος, ούτε τα μεγάλα ποσά του. Μπορούσα όλα αυτά τα χρόνια να ζω αξιοπρεπώς από το θέατρο, δεν τα ζήλεψα λοιπόν, τα λεφτά της τηλεόρασης. Στα "Ματωμένα Χώματα" δέχτηκα να συμμετάσχω γιατί υπήρχε ένας Κουτσομύτης, ένα αξιόλογο καστ ηθοποιών, ένα φοβερό βιβλίο που μετέφεραν στην οθόνη. Ήταν μία άλλου τύπου σειρά, από αυτές που δεν σε βγάζουν μετά στα πρωινάδικα...»

- Δεν ανήκεις όμως, στους ακριβοπληρωμένους του θεάτρου. Πιστεύεις κακώς συνδέουμε την Τέχνη με τα χρήματα;

«Επί 17 χρόνια ήμουν σε έναν μη κερδοσκοπικό θεατρικό οργανισμό, το "Αμόρε" που επιχορηγούνταν από το κράτος. Και αυτό είχε ένα μεγάλο πλεονέκτημα, μπορούσες να πειραματιστείς και πραγματικά να παράξεις πολιτισμό. Από κέρδη, ποσοστά και μεγάλες αμοιβές που βλέπαμε στο ελεύθερο θέατρο, δεν έμαθα. Δεν γνώρισα τέτοιες δόξες, δεν ξέρω τι σημαίνουν όλα αυτά. Ζούσα όμως, με αξιοπρέπεια. Τώρα πάνε να μας την στερήσουν και αυτή...»

- Η επιβίωση φαντάζει σήμερα ένας καθημερινός άθλος;

«Στην περίπτωση τη δική μου και της οικογένειάς μου, ταιριάζει απόλυτα η συγκεκριμένη φράση. Πραγματικά τρομάζω σκεφτόμενη τι θα φέρει ο επόμενος χρόνος, ο μεθεπόμενος κλπ. Και αυτός ο συνεχής μόχθος για την επιβίωση δεν ξέρω αν βοηθάει για τολμηρότητες του στιλ "εγώ θα κάνω θέατρο και δεν θα πάρω φράγκο". Και ευτυχώς η Τέχνη δεν είναι πολυτέλεια για να πάψει να υφίσταται λόγω κρίσης. Σε τσιγκλάει αυτή η κρίση και λες "τώρα που υπάρχει, τώρα πρέπει να ακουστώ εγώ που κάνω θέατρο"».

- Με τι θα παρομοιάζεις την εικόνα που παρουσιάζει η χώρα σήμερα;

«Με δουλεία. Είμαστε χειρότερα από δουλοπάροικοι, αυτή είναι η σημερινή πραγματικότητα. Μου έρχεται στο μυαλό συχνά αυτός ο μονόλογος του γελωτοποιού του Μιστέρο Μπούφο που λέει "δουλειά, δουλειά, δουλειά, να είσαι συνεχώς στη δούλεψη ενός αφεντικού..." Δεν είμαστε κύριοι του εαυτού μας, εξαρτόμαστε από κάποιους με υπόγεια σχέδια, οι απολαβές μας μειώνονται, η δουλειά αυξάνεται, δεν έχουμε πια δικαιώματα. Είμαστε πραγματικά μισό βήμα από τη δουλεία. Καμιά φορά κάνουμε πλάκα με τους συναδέλφους, λέγοντας ότι στο τέλος θα μας βαράνε όταν θα παίζουμε πάνω στη σκηνή. Θα μας βάζουν να πληρώνουμε κιόλας για να ανέβει μια παράσταση. Ευτυχώς που διατηρούμε ακόμη τον αυτοσαρκασμό μας. Χωρίς γέλιο θα πεθάνουμε από απελπισία». 

- Πρωταγωνιστείς στην «Τίρζα» μαζί τον Στέλιο Μάινα στο θέατρο Ιλίσια. Υποδύεσαι μια γυναίκα δίχως όνομα, που εγκατάλειψε σύζυγο και παιδιά για να ζήσει έντονα. Τι δυσκολίες αντιμετώπισες στον συγκεκριμένο ρόλο; Δίνεις κάποια ελαφρυντικά σ΄ αυτή τη γυναίκα;

«Ο θεσμός της οικογένειας, η πίεση που δέχονται οι άνθρωποι, το αδιέξοδο λόγω της κρίσης, η βία είναι τα βασικά θέματα που ξετυλίγονται στη συγκεκριμένη παράσταση. Το δύσκολο χαρακτηριστικό της συζύγου, την οποία υποδύομαι, είναι η φαινομενική ψυχρότητά της. Αυτή η ψυχρότητα της μάνας κυρίως απέναντι στο παιδί της, με σόκαρε και με παίδεψε αρκετά. Τη δικαιολογώ όμως. Για εκείνη ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου να δραπετεύσει από τα στενά όρια της οικογένειας και του σπιτιού της. Να φύγει από την καταπίεση που της ασκούσε αυτός ο πολιτισμένος ευρωπαίος σύζυγός της». 

- Νιώθεις χορτασμένη από όλες αυτές τις διαφορετικές ζωές που έχεις ζήσει πάνω στο σανίδι; 

«Τι ωραία ερώτηση... Όχι, θέλω να ζήσω και άλλες. Δεν τις χορταίνω, κάποιες ζωές μου λείπουν πολύ, είναι η αλήθεια. Θα ήθελα να τις είχα ζήσει προσδοκώ όμως, στο μέλλον». 

- Θυμάσαι τη μεγαλύτερη απογοήτευση που βίωσες στην καλλιτεχνική σου πορεία;

«Oι απογοητεύσεις ήταν πολλές αλλά οι ευχάριστες στιγμές περισσότερες. Θυμάμαι μια φορά, όταν ήμουν ακόμη στο Αμόρε, με επισκέφθηκε η δεσποινίς Ματαιότης. Ξέρεις, όταν είσαι νέος καλλιτέχνης θέλεις να σώσεις τον κόσμο, να κάνεις μεγάλο καλό στην ανθρωπότητα. Και βλέπεις στην πορεία ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Είναι μια απότομη προσγείωση. Η ίδια η Τέχνη όμως, σου δίνει τη μαγική εκείνη δύναμη. Η ίδια η Τέχνη σε δυναμώνει ξανά. Εμείς οι ηθοποιοί ευτυχώς κάνουμε τσάμπα ψυχανάλυση». 

- Ο διαχωρισμός «εμπορικός» και «ποιοτικός» ηθοποιός, τι κινδύνους κρύβει;

«Δυστυχώς έχουμε και αυτόν τον διαχωρισμό στην Ελλάδα "ποιοτικός - εμπορικός", με το ένα να αποκλείει το άλλο και αυτό είναι μεγάλη βλακεία. Μια μεγάλη λούμπα στην οποία πέσαμε και δημιούργησε πολλά προβλήματα στους ηθοποιούς. Δεν μπορούν οι μεν να συνυπάρξουν με τους δε και το αντίθετο. Για παράδειγμα, κάποιοι εμπορικοί θα ήθελαν να συνεργαστούν μαζί μας αλλά δεν μπορούσαν γιατί θα μας κολλούσαν το στίγμα, το ταμπελάκι. Το ίδιο και εμείς με τη σειρά μας. Πρόκειται για έναν ανόητο διαχωρισμό που κάνει κακό στην Τέχνη».

- Εντοπίζεις κάποια «μαύρη τρύπα» στο θέατρο;

«Κατά τη γνώμη μου, η μαύρη τρύπα εντοπίζεται καθαρά στο οικονομικό κομμάτι. Μιλώντας όμως, εντελώς καλλιτεχνικά θα σου έλεγα πως η μόνη έλλειψη που μπορώ να βρω στο θέατρο είναι στην παραγωγή κειμένων. Θα ήθελα να γράφονται περισσότερα νέα έργα. Από εκεί και πέρα, δεν νομίζω ότι μας λείπουν ούτε οι καλοί σκηνοθέτες, ούτε οι καλοί ηθοποιοί, ούτε τα συναρπαστικά οράματα».

- Μίλησέ μου για τον άνθρωπο Άννα Μάσχα. Πώς θα την περιέγραφες;

«Είμαι νευρική, διακόπτω συνεχώς τον άλλον όταν μιλάει, δεν προσγειώνομαι εύκολα στην πραγματικότητα. Είμαι λίγο αιθεροβάμων. Πάντως σε γενικές γραμμές καλό παιδί θα με έλεγες».

*** Η παράσταση «Τίρζα» ανεβαίνει κάθε Δευτέρα & Τρίτη (21.15), Τετάρτη (18.15), Κυριακή (21.15) σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου στο θέατρο Ιλίσια.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο