Tivictim: Η επιτυχία του Παπαδάκη, κύριε Μπογδάνο, δεν κρίνεται! Απλά, αναλύεται…

Tivictim: Η επιτυχία του Παπαδάκη, κύριε Μπογδάνο, δεν κρίνεται! Απλά, αναλύεται…

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος είναι νεότερός μου. Το λέω, γιατί σύμφωνα με δικά του δεδομένα, αυτό κάνει την ειδοποιό διαφορά. Δεν θέλω να σταθώ στο τι είπε, που και πως σχολίασε μιας και τον τελευταίο καιρό απολαμβάνει μιας μεγάλης δημοσιότητας από τον τηλεοπτικό κόσμο της ψυχαγωγίας και των τηλεθεάσεων. Παρακολουθώ τη δουλειά του, τόσο στην τηλεόραση, όσο και στο ραδιόφωνο. Και του δίνω τον χρόνο μου, με την κατανόηση της μεγαλύτερης.

Ως μάνα, ξέρω, πως η κατανόηση, άλλωστε και η υπομονή είναι εκείνες οι αρετές που αφήνουν περιθώριο στην ανάπτυξη. Και αναμένω, λοιπόν, τη δικιά του, χωρίς φυσικά να αδημονώ, τραβώντας χαρακιές στους τοίχους. Πρόσφατα είπε -μετά διευκρίνισε και στο τέλος ξεείπε και ζήτησε συγγνώμη- κάποια σχόλια για τον Γιώργο Παπαδάκη.

Όχι, ο τελευταίος δεν αποτελεί κάνα τοτέμ του δημόσιου λόγου, ούτε είναι ταμπού της δημοσιογραφίας το άγγιγμά του και ούτε βρίσκεται στο απυροβόλητο της κριτικής. Της κριτικής όμως, όχι της επίθεσης της στηριγμένης σε ύπουλα ρατσιστικά κριτήρια, που υποδόρια δηλητηριάζουν την εποχή μας και μολύνουν ακόμα και τα πιο καλά μυαλά, ειδικά όσα αφημένα στην ευκολία της καλοζωισμένης νεότητάς τους, βιάζονται να εκφέρουν γνώμη για όλα και όλους.  

Όταν προσωπικά, ξεκινούσα αυτή τη δουλειά, είχα την ευτυχία, στο διπλανό γραφείο, να κάθεται ο μεγαλόκαρδος, συγκροτημένος, όλο γνώσεις, έμπειρος και γεμάτος γενναιοδωρία για τους νέους, Λυκούργος Κομίνης. Τη θεωρούσα τιμή την καλημέρα μαζί του. Και κοίταζα να «κλέψω», να δω τι κάνει εκείνος, πως, γιατί, να «ξεπατικώσω» από τον καλύτερο. Σ' αυτή την 24ωρου καύσεως δουλειά, μας θυμούνται όσο είμαστε μπροστά τους, φάτσες, φωνές ή γραπτά. Οι ίδιοι όμως, δε ξεχνάμε ποτέ, εκείνους που μας άφησαν να πιάσουμε την άκρη του νήματος για την όποια, μικρή ή μεγάλη, συνέχεια της προσφοράς τους. Από εκείνον, την Φωτεινή Πιπιλή, την Μαλβίνα, τον Θάνο Οικονομόπουλο, την Τέα Βασιλειάδου, την Μέμα την Αποστολοπούλου, προσωπικά, έβλεπα και έκανα. Από τη συμπεριφορά, μέχρι το τι ταινίες βλέπανε ή τι βιβλία διάβαζαν, ή πως πίνανε τον καφέ τους, λωποδύτικα και ύπουλα, σαν πορτοφολάς, «έκλεβα», για να κάνω τη δική μου σούμα… Και από αυτούς τους ανθρώπους έμαθα πως είναι ρατσισμός να μιλάς για την οικογένεια, τη σωματική δυσπλασία ή αναπηρία, την όποια ασθένεια, την ηλικία του άλλου.

Παίρνουμε θέση σε πράξεις, συμπεριφορές, επιλογές, λόγο, αλλά όχι στο αν ο άλλος είναι χοντρός, γέρος, καραφλός, η κόρη του ή ο γιος του παίρνουν ναρκωτικά ή έχουν πάει στη «μπουζού», είναι σέξι ή όχι, είναι γυναίκα που βάζει τρέσες στα μαλλιά, ή φορεί μίνι ή άνδρας που ερωτεύεται άνδρες. Και αν μια μέρα, διαπράξουμε την «πατροκτονία» του μέντορά μας, ακόμα και άθελα του σ' αυτόν τον ρόλο, ξέρουμε πως τον τελευταίο λόγο τον έχει η διάρκεια, η συνέπεια και το ίδιο το κοινό.

Όταν μιλάς για τον Γιώργο Παπαδάκη, λοιπόν, που ξεκίνησε απλήρωτος σε εφημερίδα, έκανε τη μεγάλη θητεία του στο πεζοδρόμιο, στα ρεπορτάζ και δεκαετίες τώρα, έχει το κοινό καθηλωμένο σε σχέση εξάρτησης μαζί του, τότε δεν τον κρίνεις ως «μαθουσάλα», αλλά ως φαινόμενο. Δεν κουνάς με αριστοτέλειο διδακτισμό το δάχτυλο μπροστά στη μούρη του κοινού για το τι επιλεγεί να δει. Είναι δικαίωμα του και σε τελευταία ανάλυση δεν δίνει σε κανέναν μας λογαριασμό. Ψάχνεις τις δικές σου ισορροπίες μαζί του, ανιχνεύοντας τα όρια στη σχέση σας, μέσα από τη δική σου δουλειά και τους χειρισμούς σου και αν είσαι πολύ ξύπνιος, δεν τα ξέρεις όλα, αλλά «κλέβεις». Είναι ωραίο το στιλάκι του τύπου σνομπ, μπλαζέ και cool, αλλά είναι μόνο ίματζ, ειδικά αν δεν υπάρχει κανένας εθελοντής να το χειροκροτήσει! Και λοιπόν, δεν έχει ανάγκη κανένας Παπαδάκης για το δικό σου σεβασμό. Εσύ έχεις ανάγκη την συναίσθηση του σεβασμού, γιατί αυτός δεν αφορά σε πρόσωπα πλέον, αλλά είναι απέναντι στο κοινό και στην ίδια τη δουλειά σου, που έρχεται συνέχεια σε μια μακριά αλυσίδα της δουλειάς των άλλων…  

Μη παίρνεις τώρα σειρά τα μεσημεριανά, τα απογευματινά και τις εκπομπές να εξηγείς. Στην εκπομπή «Αποκαλυπτικά» και στον Ιορδάνη Παπακυριακού, συμβούλεψες τους τηλεθεατές να σταματήσουν να βλέπουν τους μαθουσάλες. Και μετά ανασκευάζοντας να λες «πάμε παρακάτω. Δεν τον γνωρίζω. Συνεπώς δεν μπορώ να μιλήσω. Δεν γνωρίζω την τιμιότητα! Εκτός από τον κ. Παπαδάκη, υπάρχει και ένα κανάλι που τον κρατάει. Ούτε σκοτώνουμε τα άλογα όταν γερνάνε, ούτε από την άλλη θεωρούμε ότι τα πράγματα πρέπει να είναι μια γεροντοκρατία». Είπες ακόμα για τη συνάδελφο δίπλα του, χαρακτηρίζοντας την κιόλας. Νέα είναι κι αυτή, νεότερή σου και μαθαίνει δίπλα στον καλύτερο, έχοντας επίγνωση πως σημασία έχει η καλή αφετηρία για τον μετάλλιο στο τέλος της διαδρομής… Και στο τέλος, παιδί μου Κωσταντίνε, ζητάς συγγνώμη από τον Γιώργο Παπαδάκη και τους συνεργάτες του, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Πρόκειται περί γκάφας. Δεν ήξερα ότι ο Γιώργος Παπαδάκης έχει δίπλα του νέα παιδιά. Ζητώ ταπεινά συγγνώμη». Και πολύ σωστά, κάνεις! Γιατί η νεότητα από μόνη της δεν είναι προσόν. Η νεότητα με την επίγνωση της αξίας των άλλων, ώστε να εδραιώσεις το δικό σου μέλλον, είναι…

Σ.Σ: Όσο για το ότι το όνομα της Κατερίνας Καινούργιου, που γράφεται με «αι» και όχι με «ε» όπως θα περίμενες, δεν θα πω τίποτα, παρά μόνο, πως οι κύριοι ακόμα και όταν μια κυρία παρεκτρέπεται, δεν την μειώνουν. Όμως και αυτοί είναι τρόποι και ήθη, ημών των παλαιοτέρων… Ξεπερασμένοι…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο