Star alert: Πρέπει σε όλους να αρέσει το «Κάτω Παρτάλι», γιαβόλ; (γιαβόλ!)

Star alert: Πρέπει σε όλους να αρέσει το «Κάτω Παρτάλι», γιαβόλ; (γιαβόλ!)

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Τέσσερα χρόνια τώρα η κρίση σφίγγει θηλιά, στερώντας κάθε ανάσα. Εξαφανίζονται τα χαμόγελα, ψυχορραγεί κάθε ελπίδα, στερεύει και η ανθρώπινη καλοσύνη. Για μια θέση κακοπληρωμένη κιόλας, πατάνε άνθρωποι επί πτωμάτων. Για ένα νοίκι, κάνουν έξωση σε μάνα με παιδί ή σε ηλικιωμένο που προτιμά να πέσει από το μπαλκόνι να τελειώνει. Η καθημερινότητα είναι αίσια μόνο για βαθύπλουτους ή ηλίθιους κλινικά. Και τελειώνει και η ανοχή, δεν τηρούνται τα προσχήματα, όλοι βγάζουν έναν κακό εαυτό.

Απαρηγόρητοι και μοναχικοί οι τηλεθεατές, έχουμε ξεχαστεί σε τηλεοράσεις, τις οποίες δεν προσέχουμε απαραίτητα, με ξεχασμένες ξανθές, νεαρές ευνοούμενες εξουσιών και εξουσιαστών, αυτάρεσκες στην αναγνωρισιμότητά τους, πολιτικές κόρωνες μεταξύ Τιμητών ή Κηνσόρων και των Θεραπόντων τους. Και ακόμη, αφεθήκαμε στην απαίδευτη μυθοπλασία της ωραίας εικόνας των τούρκικων σειρών και της παρωχημένης, μεσαιωνικής θεματολογίας, που απευθύνεται σε άλλης καλλιέργειας συναισθηματικά λαούς, από τον δικό μας. Χαζεύαμε τα νερά στον Βόσπορο και τα ωραία χαρακτηριστικά των γονιδίων όπως τα πρόσμιξε μια τεράστια αυτοκρατορία σε ανδρικά και γυναικεία κοντινά πλανά. Γυρίζαμε σε εποχές του άλλου αιώνα, όπου τα λευκά σεντόνια της παρθενιάς κρεμιόνταν στα μπαλκόνια, οι προίκες άλλαζαν ιδιοκτησία σε γυναίκες – εμπόρευμα, του μαντηλιού, της μακριάς φούστας, του πατέρα – φαμίλια αλά τούρκικα και όχι ρωμαϊκά και σε απλοϊκές οπτικές τεραστίων θεμάτων της ανθρωπότητας που ήταν αν όχι αφελείς, σίγουρα παιδαριώδεις. Δεν υπήρχαν επιλογές. Το κοινό κοίταγε, αλλά δεν σημαίνει πως έβλεπε κιόλας…

Και κάπου εκεί, στην τηλεόρασή μας, εμφανίζεται το Κάτω Παρτάλι, δημιούργημα ενός υπέρ ταλαντούχου και πολυεπίπεδου σεναριογράφου, με σημαντικούς ηθοποιούς στο δυναμικό του. Λαχταράει η ψυχή μας, να το δούμε. Είναι ελληνικό και είναι δια χειρός ενός από τους καλύτερους! Έχει ήρωες οικείους, σαν εμάς ή σαν γνωστούς μας, χιούμορ που κατανοούμε και έμπνευση από το σήμερά μας, από το τώρα, ενώ η σουρεαλιστική πάντα οπτική του δημιουργού είναι η γλώσσα του χιούμορ σήμερα. Ναι!

Έχει όλα τα ελαττώματα μιας ελληνικής σειράς. Πολλοί ηθοποιοί θεωρούν κωμική μανιέρα τις φωνές και την υστερία. Και ναι, σκηνοθετικά κάποιες στιγμές μοιάζει αμήχανη! Έχει κι άλλα να της προσάψεις η σειρά. Σου δείχνει για χωριό τις νέες περιοχές – κρυφά λημέρια των βαθύπλουτων της Αττικής, που έχουν αγοράσει εκτάσεις τεράστιες και έχουν ορθώσει φαραωνικά σπίτια, λέγοντάς σου πως αυτό που βλέπεις, είναι χωριό σαν αυτό από το όποιο ήρθε ο πατέρας σου, ο παππούς ή εσύ, σχεδόν εγκαταλειπόμενο, παραμελημένο, μισογκρεμισμένο και που το ρεύμα έφτασε στις αρχές του αιώνα –σχεδόν! Όντως! Συμβαίνει στη σειρά αυτό. Όπως και λάθη ακόμα και βιρτουόζων ηθοποιών. Στο δεύτερο επεισόδιο πρωταγωνιστής μίλαγε με χωριάτικη (κατά κάποιο τρόπο) προφορά στη μια σκηνή και στην αμέσως επομένη, ξεχασμένος, πρόφερε με εκφορά Εθνικού θεάτρου, ορθόφωνη, μη σου πω ως μετεμψύχωση του Μινωτή. Και πάλι, ας το παραβλέψουμε. Είναι τόση η χαρά μας, που κάτι με νεύρο, ρυθμό, σύγχρονο χιούμορ, ατάκα, φρέσκες φατσούλες, οικεία κακά παίζεται στην τηλεόρασή μας, που μας επιτρέπεται ακόμη και η υπερβολή να αποθεώσουμε ως αριστούργημα, ένα δημιούργημα που επιδέχεται βελτιώσεις… πολλές…

Εκείνο όμως, που δεν επιτρέπεται είναι όποιος έχει αντίθετη οπτική και είναι υπεύθυνος από το Μέσο του να γραφεί την άποψή του, να στήνεται στον τοίχο γιατί δεν του αρέσει πλήρως και δεν ορκίζεται στο όνομα του Κάτω Παρταλιού! Ο Κοσμάς Βίδος, πριν λίγο καιρό, με επιχειρηματολογία, στήριξε την άποψή του για το πώς η εν λόγω σειρά είναι ατυχής και όχι αντίστοιχη των δυνατοτήτων του δημιουργού της, του Λευτέρη Παπαπέτρου, ενώ ασχολήθηκε και με τις ερμηνείες του καθένα από τους ηθοποιούς. Τι ήταν να κάνει τη δουλειά του, ένας δημοσιογράφος που και συγκροτημένος είναι και καλλιεργημένος και με χρόνια πορείας πίσω του; Άναψαν και βρόντηξαν οι πρωταγωνιστές της σειράς. Ένας νεαρός ηθοποιός, ο Μίνως Θεοχάρης που μόλις έγινε γνωστός, φιλοσόφησε για την κριτική του Κοσμά Βίδου πως «δεν μου κάνει εντύπωση ότι υπάρχουν και αρνητικές κριτικές, έτσι δεν γίνεται πάντα στην Ελλάδα όταν κάτι έχει επιτυχία;». Τι λες νέε μου, όσο ταλέντο κι αν έχεις; Στο Λιχτενστάιν δηλαδή ή στο Λουξεμβούργο που σε περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες, η κριτική απαγορεύεται; Στην Αμερική που η τηλεόραση είναι η πρόγονος όλων όσων ζούμε στον καιρό μας ως εικόνα, νομίζεις, πως χαρίζονται στα Φιλαράκια, στο Game of Throne, στο American Horror Story ή στα σόου της Όπρα; Ότι βροντοφωνάζουν «α! τι ωραία που κάνετε επιτυχία και σας βλέπουν 12.000.000 θεατές το επεισόδιο, εμείς μόνο θα σας χειροκροτούμε όρθιοι»; 

Και μετά έξαλλος και ο βετεράνος κ. Τάσος Χαλκιάς, βροντοφωνάζει εκνευρισμένα για τον Κοσμά Βίδο: «Δεν τον ξέρω τον κύριο, δεν ξέρω ποιος είναι, τι έχει κάνει, και τι έχει γράψει. Εγώ κάνω μια δουλειά και λέγομαι ηθοποιός. Αυτός αν κρίνει εμένα που είμαι ηθοποιός... τι σόι παρασιτική δουλειά είναι αυτή, εγώ δεν το γνωρίζω. Εν πάσει περιπτώσει, καλά κάνει ο άνθρωπος και το γράφει αφού βγάζει το ψωμάκι του με αυτόν τον τρόπο. Μόλις η φυλή καταφέρει να κάνει κάτι, πέφτουν όλοι πάνω να τη γδάρουνε. Έχουμε πέντε χρόνια να δούμε μυθοπλασία στην ελληνική τηλεόραση, έχουμε μια σειρά που ο κόσμος την αγαπά και τη βλέπει, και έρχεται αυτός ο κύριος να μας πει τώρα πως παίζουνε οι ηθοποιοί. Που ξέρει! Δεν υπάρχει κριτική στην Ελλάδα που να με ενδιαφέρει και να ενδιαφέρει κανέναν. Κι αν νομίζουν αυτοί ότι κάποιος τους διαβάζει και άγεται και φέρεται για να δει κάτι ή να πάει κάπου, πλανώνται πλάνην οικτράν».

Και από ότι καταλάβαμε ο κ. Χαλκιάς α) δεν αγαπά την ανάγνωση και έτσι δεν γνωρίζει τον κ. Βίδο, τον οποίο οι υπόλοιποι ξέρουμε –και εκτιμούμε- από τον περασμένο αιώνα, β) είναι «η φυλή» η ίδια, αυτοπροσώπως που κατάφερε να κάνει κάτι και οι άλλοι, που δεν είναι «η φυλή» άλλα Αγαρηνοί εχθροί πέφτουν να γδάρουν όσους πρωταγωνιστούν στο Κάτω Παρτάλι, γ) όσοι γράφουν, αρθρογραφούν, κάνουν κριτική στη λογοτεχνία, στα εικαστικά, στο θέατρο, στο σινεμά και φυσικά στην τηλεόραση κάνουν παρασιτικές δουλειές και να ευχαριστούν τον κ. Χαλκιά που δουλεύει για όλους τους, δ) όποιος γράφει βγάζει το «ψωμάκι» του, ενώ όσοι παίζουν στο Κάτω Παρτάλι βγάζουν τη «ψωμάρα» τους, ε) δεν ενδιαφέρεται για την άποψη κανενός ο κ. Χαλκιάς στην Ελλάδα, άλλα μάλλον και ο ίδιος ενδιαφέρεται για την κροτική άποψη του Λουξεμβούργου και του Λιχτενστάιν, στ) κανείς δεν άγεται και δεν φέρεται από απόψεις και κριτική, αλλά και το σύμπαν δεν περιστρέφεται γύρω από τηλεοπτικές επιτυχίες πρωταγωνιστών ακόμα κι αν είναι τρανταχτές όπως ο Σάκης ο υδραυλικός ή η Κυρά Φροσύνη.

Με όλο τον σεβασμό στη δουλειά των ηθοποιών και των δημιουργών και με όλη την αναγνώριση μιας μεγάλης επιτυχίας, ας υπάρξει σεβασμός και στη δουλειά των άλλων και σε χαμηλούς τόνους, γιατί από κορώνες χορτάσαμε χρόνια. Και σε τελευταία ανάλυση αν δεν παιζόντουσαν σειρές ελληνικές (ύστερα από άπειρες αρπαχτές που ακόμα παρακολουθούσες σε επανάληψη), δεν φταίνε οι κριτικοί και όσοι γράφουν, αλλά μάλλον όσοι υπερτιμηθήκαν, αμείφθηκαν ακριβά, έπαιζαν σε δυο και τρία σίριαλ μαζί ρίχνοντας την ποιότητα της εργασίας τους. Όσοι υποτίμησαν την αισθητική, τη νοημοσύνη και την αντίληψή μας… Και ευτυχώς ο Λευτέρης Παπέτρου δεν ανήκει σ΄ αυτούς και γι΄ αυτό και το κοινό τον τιμά, κ. Χαλκιά!

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο