Γιούλικα Σκαφιδά: Μια καρφίτσα χρυσή, καρφωμένη στο πέτο...

Γιούλικα Σκαφιδά: Μια καρφίτσα χρυσή, καρφωμένη στο πέτο...

Από τη Φανή Πλατσατούρα

«Έχω υπάρξει και εγώ με μαύρα ρούχα, χεβιμεταλού, να πηγαίνω με μακριά μαλλιά και να χτυπιέμαι στα μπαρ...» έχει παραδεχθεί σε συνέντευξή της. Δεν ήταν άλλωστε ποτέ εκείνο το κορίτσι που έπαιζε με κούκλες και ζωγράφιζε ροζ κόσμους. Μόλις στα 16 της, κοιτιέται στον καθρέφτη, παίρνει αυθόρμητα στα χέρια της την ξυριστική μηχανή και μαύρες τούφες καλύπτουν το πάτωμα. Ήταν η πρώτη επανάσταση… Ανεξάρτητη. Αυτόνομη. Απροσποίητη. Αποφασισμένη ν΄αφήσει τη δική της προσωπική ανάσα σ΄έναν κόσμο δανεικό. Το βράδυ της Τρίτης συνάντησε ακόμη ένα «Α», υπογραμμισμένο. Αναγνώριση...

Τιμήθηκε με το βραβείο «Μελίνα Μερκούρη» στο Μουσείο Μπενάκη, που απονέμεται κάθε χρόνο για την καλύτερη ερμηνεία νέας γυναίκας ηθοποιού. Το καλλιτεχνικό βραβείο παρέλαβε για τον ρόλο της Κάρολ Κατρήρ στο θεατρικό έργο «Ορφέας στον Άδη» του Τένεσι Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία Μπάρμπαρα Βέμπερ, καθώς και για τον ρόλο της Χέιζελ Νάιλς στο έργο «Το Πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» του Γιουτζίν Ο'Νιλ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά. Η χρυσή καρφίτσα της αείμνηστης Μελίνας βρίσκεται τώρα στα δικά της χέρια...

ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΣΤΟ ΣΑΝΙΔΙ

Παιδί στην Καλαμάτα, να εισπνέει καθαρό πράσινο, να ξαποσταίνει κάτω από τις φυλλωσιές. Παιχνίδι με τον σκύλο, ώρες πολλές στα γήπεδα και τις αλάνες παρέα με τις δυο της αδερφές. Ανεμελιά. Στα 18 της μετακομίζει στην Αθήνα, να σπουδάσει στο ΤΕΙ Αθήνας, Ναυπηγική. Το πρωί εργαστήρια και το βράδυ μέσα σε κάποιο υπόγειο Τέχνης, να παρακολουθεί θέατρο. Απλός θεατής. Ένα βράδυ συνέβη και το μοιραίο: Πάει να δει τον «Γυάλινο Κόσμο» στο θέατρο Εμπρός. Η επιθυμία μετουσιώνεται γρήγορα σε εικόνα. Εκείνη πάνω στη σκηνή, να παίζει …Χειροκρότημα…

«Θα γίνω ηθοποιός». Το ΄πε και το ΄κανε. Εξετάσεις στο Ωδείο Αθηνών, σε ρόλο καθηγητή ο σπουδαίος Κουτσομύτης. Την ξεχωρίζει. Η πρώτη δουλειά της, κομπάρσος στα «Παιδιά της Νιόβης» στη ΝΕΤ. Σιγά σιγά όλα παίρνουν τον δρόμο τους… Πολύ κινηματογράφο, παραστάσεις στο θέατρο δίπλα στους ήδη καταξιωμένους πρωταγωνιστές, συμμετοχές στην τηλεόραση, συνεργασία με όλη την «αφρόκρεμα» των καλλιτεχνών: Κώστας Κουτσομύτης, Μιρέλλα Παπαοικονόμου, Γιάννης Χουβαρδάς, Γιώργος Λάνθιμος, Ρούλα Πατεράκη, Σταμάτης Φασουλής, Σπύρος Ευαγγελάτος. «Γιατί έγινες ηθοποιός;», την ρωτούν συχνά. «Για να ζω κάθε φορά κάτι διαφορετικό...» απαντά και τα μάτια πετούν μικρές σπίθες.

Από το 2000 δουλεύει non-stop. Οι ρόλοι που της προτείνουν ταιριάζουν γάντι στα θέλω της. Ευτύχημα για κάθε ηθοποιό που δεν προφέρει εύκολα το «ναι» στις εκπτώσεις. Η επαφή με το σανίδι, της δημιουργεί νέα ερωτηματικά. Κυρίως υπαρξιακά. Από αυτά που έχουν ως κέντρο βάρους τους τον άνθρωπο και ποτέ δεν χρήζουν μιας μόνο απάντησης. «Δεν πεθαίνει κανείς από αγάπη σήμερα...;» θα αναρωτηθεί σε συνέντευξή της. Τα αποσιωπητικά που ακολουθούν κρύβουν την αιτία...

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ

Μένει σε ένα διαμέρισμα στο Γκάζι. Τον ελεύθερό της χρόνο παρακολουθεί ταινίες -αγαπά πολύ τον κινηματογράφο- ή παίζει με τις ώρες πόκερ στο Διαδίκτυο. Στη γειτονιά την έχουν μάθει πια. Είναι εκείνη που θα βγει πρώτη να ταΐσει τα αδέσποτα, που θα δυναμώσει την ένταση της τηλεόρασης την ώρα που βλέπει ποδόσφαιρο, που θα ξεχαστεί παίζοντας κιθάρα ή φυσαρμόνικα και στη συνέχεια θα μαρσάρει με τη μαύρη μηχανή της και θα χαθεί στο σκοτάδι. Σειρά έχουν τα ραντεβού με φίλες στα συνοικιακά μαγαζιά, δυο – τρία σφηνάκια μονοκοπανιά, κάποιες κουβέντες ουσίας υπό τους ήχους των αγαπημένων της Placebo. Ζωή απλή, εργένικη. Οι δικοί της άνθρωποι την περιγράφουν ως «διχασμένη προσωπικότητα» και «κορίσι της διπλανής πόρτας». Δεν φέρνει αντίρρηση. Αν για κάτι αγχώνεται πραγματικά, αυτό είναι το μέλλον. Όχι το δικό της. «Το μέλλον των παιδιών μας. Τι κόσμο θα τους παραδώσουμε...», λέει ξανά και ξανά.

Όσες φορές και αν προβάρει αυτή την ατάκα, πάντα στο τέλος ξεχνάει τα λόγια της. Ίσως δεν ξέρει ούτε η ίδια τι γράφει παρακάτω… Ίσως πάλι θέλει απλώς τη βοήθεια του κοινού, να δει αν είναι ακόμη ζωντανό…

*** Η Γιούλικα Σκαφίδα αφιέρωσε τα βράδυ της Τρίτης το «βραβείο Μελίνα Μερκούρη» στην καθηγήτριά της, στο Ωδείο Αθηνών, Κίττυ Αρσένη, η οποία πέθανε πριν λίγους μήνες. Μαζί με τη νικήτρια, το βραβείο διεκδίκησαν φέτος οι νεαρές ηθοποιοί Λένα Δροσάκη και Νάντια Κοντογεώργη.​

*** Προηγούμενες νικήτριες βραβείου Μελίνας Μερκούρη: Ελενα Μαυρίδου (2007), Στεφανία Γουλιώτη (2008), Εύη Σαουλίδου (2009), Μαρίνα Ασλάνογλου (2010), Λουκία Μιχαλοπούλου (2011) και Μαρία Κίτσου (2012), Λένα Παπαληγούρα (2013)

*** Στις 6 Μαρτίου συμπληρώνονται 20 χρόνια από τον θάνατο της αξέχαστης Μελίνας Μερκούρη. (6 Μαρτίου 1994)

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο