«Ξημερώνει Κυριακή» ή πώς μια παράσταση μπορεί να σε γεμίσει δάκρυα!

«Ξημερώνει Κυριακή» ή πώς μια παράσταση μπορεί να σε γεμίσει δάκρυα!

Από τη Φανή Πλατσατούρα

Πώς περιγράφεται με μία μόνο λέξη η παράσταση που δημιουργεί αναφιλητά στους θεατές της; Υπάρχει μία μόνο λέξη....; Ξεβάφουν ύστερα τα δάκρυα αυτά ή η μπογιά τους μένει - σημάδι πως κρατιέσαι ακόμη ζωντανός;

Πήγα να δω το «Ξημερώνει Κυριακή» στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Βράδυ Πέμπτης, επίσημη πρεμιέρα. Και σε είδα, να κλαις μαζί μου...

Εσένα, την κοσμική κυρία που άφησες τη μάσκαρα να τρέξει και ας σου ΄χαν στήσει καρτέρι απ΄ έξω οι φωτογράφοι.

Εσένα, τον άγνωστο κύριο από δίπλα που σκούπισες γρήγορα το δάκρυ γιατί σου έμαθαν πως «οι άνδρες δεν κλαίνε».

Εσένα, το σγουρομάλλικο κορίτσι στην μπροστινή θέση να βγάζεις από την τσάντα σου αθόρυβα ένα χαρτομάντηλο.

Είδα και Εσένα, σπουδαίε Μίμη Πλέσσα ν΄ ανεβαίνεις ταπεινά πάνω στη σκηνή μετά το τέλος του έργου και η συγκίνηση να σου κόβει τις λέξεις στη μέση.

1.300 θέσεις γεμάτες σε ένα ελληνικό μιούζικαλ διάρκειας 130 λεπτών με θεατές που...

* χειροκροτούσαν δυνατά κάθε φορά που ο Δημήτρης Μπάσης με την ιδιαίτερη χροιά του ερμήνευε Πλέσσα και Παπαδόπουλο. «Ο δρόμος», «Μίλα μου για τη λευτεριά», «Σαν χελιδονάκι», «Έπεφτε βαθιά σιωπή», «Μέθυσε απόψε το κορίτσι μου», «Ξημερώνει Κυριακή».

* άνοιγαν προσεχτικά τ΄ αυτιά τους κάθε φορά που ο καταξιωμένος Κώστας Αρζόγλου στον ρόλο του σοφού γέρου εξηγούσε στους νέους της σκηνής πως «μυρίζει πόλεμο δίχως αίμα το μέλλον».

* προβληματίζονταν κάθε φορά που ο ταλαντούχος Βασίλης Παλαιολόγος φώναζε επιτακτικά στον κυνικό Στάθη (Δημήτρης Αλεξανδρής) «Δεν μπορείς ν΄αγοράσεις μια ολόκληρη γενιά» και εκείνος του ανταπαντούσε πως «οι άνθρωποι θαυμάζουν γρήγορα και ξεχνάνε εύκολα».

* έκλαιγαν αληθινά κάθε φορά που η Γιώτα Φέστα θρηνούσε για τη χαμένη της ζωή, μονολογώντας πως «ν΄ αγαπάς και ν΄ αγαπιέσαι, αυτό μόνο αξίζει».

Τα κείμενα που έφεραν την υπογραφή της Μάρως Μπουρδάκου και του Παναγιώτη Μπρατάκου είχαν πρωταγωνίστριά τους την Ελλάδα του σήμερα. Την Ελλάδα που πονά, προδίδεται, αιμορραγεί, ξεπουλιέται, αγωνιά για το μέλλον της, δολοφονεί όνειρα, διώχνει μακριά τα παιδιά της και την ίδια στιγμή τα ζητά πίσω. Κείμενα καλοδουλεμένα, από αυτά που το ελληνικό θέατρο της αναπαραγωγής, έχει πραγματικά ανάγκη.

Ο Μάνος Πετούσης, σκηνοθέτης της παράστασης, απέδωσε πιστά όλη τη δραματική διάσταση του έργου, δίνοντας ξεχωριστή έμφαση στις λεπτομέρειες, ενώ η Αποστολία Παπαδαμάκη επιμελήθηκε με πρωτότυπη καλλιτεχνική ματιά τις χορογραφίες των ηθοποιών, εμπνευσμένες και δοσμένες με απόλυτα φυσικό τρόπο.

«Τελικά, ξημερώνει Κυριακή...;» αναρωτήθηκε ο Μίσσης Πλέσσας από το μικρόφωνο. «Θα ξημερώσει», του απάντησε μία θεατής. Γιατί Κυριακή σημαίνει ελπίδα... Ακόμη και αν αυτή την ελπίδα την έχουν εδώ και καιρό εξαγοράσει...

*** Η παράσταση έχει πάρει παράταση μέχρι την Κυριακή των Βαΐων, λόγω της μεγάλης προσέλευσης κοινού.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο