Tivictim: YFSF - Ο ψυχαναγκασμός της βεβιασμένης, στραφταλιζέ ψυχαγωγίας!

Tivictim: YFSF - Ο ψυχαναγκασμός της βεβιασμένης, στραφταλιζέ ψυχαγωγίας!

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Η ώρα φτάνει 1 τα ξημερώματα και… Η Μαρία Μπεκατώρου, με την αυθεντικότητά της, το α λά Ρένα Ντορ κέφι της, τη διάθεση της να μην χαρακτηριστεί σέξι, αλλά αστεία, λικνίζεται σε εκείνο το αυτοσχέδιο μπέλι ντανς σε άμπιεντ ήχο, ώστε να ξελιγωθείς ο θεατής από την επανάληψη και την μακρηγορία.

Το μέικ απ των διαγωνιζομένων καλλιτεχνών λιώνει κάτω από τους προβολείς. Λίγο πιο πριν η Μπέσυ Μάλφα θαυμάζει, συγκινείται, αποσβολώνεται, συγκλονίζεται. Κάθε Κυριακή. Δεύτερη χρονιά, τώρα. Ο Τάκης Ζαχαράτος ειδικός δια να ομιλεί για μεταμφιέσεις, φαντασμαγορία, σόου να χορτάσει η ψυχή, μοιάζει με τη σαρωτική παρουσία του, σαν εκείνη την αλεπού που κάτι γύρεψε στο παζάρι! Ξέρει το αντικείμενο, είναι ο κορυφαίος, γνωρίζει, έχει προσφέρει γέλιο και θέαμα, απλόχερα! Μιλάει, κάνει χιούμορ, χρησιμοποιεί αστεία που κάνουν τους εταίρους του να σοκάρονται, τάχα σεμνότυφα και εφηβικά, αν και έφηβοι δεν είναι. Σηκώνεται από τη θέση του, φυσιολογικά και όχι αποδεχόμενος τον ρόλο της ασώματης κεφαλής, ρωτάει για θεματάκια που σχολιάστηκαν υπογραμμίζοντας το «σταριλίκι» των συμμετεχόντων, ζωντανεύει το πλατό! Γιατί είναι σταρ και αυτό, από την σύγκριση υπερτονίζεται.  

Η Κατερίνα Γκαγκάκη, με τη βόρεια, σχεδόν σκανδιναβική κορμοστασιά και την παριζιάνικη φινέτσα, γέρνει ποτέ στην όλο λειάνσεις διευθύντρια δημοσίων σχέσεων και άλλοτε στην πανέξυπνη, δεικτική περσονά της. Ο Αλέξανδρος Ρήγας, είναι πάντα εύστοχος αλλά και συνάμα προσεκτικός να μη προσβάλλει τους επαγγελματίες. Όλο αυτό μαζί μορφώνεται σε μια φιλική παρέα που ανταλλάσσει φιλοφρονήσεις με ανθρώπους που έχουν κατορθώσει μια ανεκτή μέχρι μέτρια μίμηση και αντιμετωπίζονται σαν τον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν όταν έπαιζε τον Τρούμαν Καπότε.

Το καλλιτεχνικό δυναμικό της χώρας, τόσο μπορεί και τόσο κάνει. Οι μέικ απ άρτιστ, οι κομμωτές και οι ενδυματολόγοι σε ένα θέμα και θέαμα που έχουν τον πρώτο και τελευταίο λόγο και που στο παγκόσμιο σινεμά έχουμε δει Όσκαρ να δίνονται σε αριστουργηματικές δουλειές, που στην ξένη τηλεόραση κάνουν θαύματα, σπουδαιότεροι δημιουργοί, απ' όσους προβάλλονται, εδώ μοιάζουν να έχουν ταλέντο, μεράκι, γνώσεις αλλά όχι μέσα. Σαν και το μπάτζετ να κάνει περικοπές από τα υλικά τους. Με το ελάχιστο μοιάζουν να δίνουν το μέγιστο, σαν θαυματοποιοί σίγουρα αλλά όχι όσο μπορούν. Οι υπόλοιποι καλλιτέχνες; Πάλι το παλεύουν, γιατί δεν φαντάζομαι να ανεβαίνει κανείς καλλιτέχνης, με όποιες δυνατότητες και ταλέντο, σε σκηνή και να μη θέλει να δώσει το καλύτερό του. Και έτσι όλο το πρόγραμμα, ναι, το παλεύει!

Το παλεύει εναγωνίως, λέμε! Στα όρια της υστερικής ψυχαναγκαστικής πια πρόθεσης για γέλιο. Όχι λυτρωτικό, αβίαστο και ίσως ανέλπιστο. Αλλά από αυτά τα ψεύτικα, όσο ψεύτικος είναι ο χορός του Δόξα που συνοδεύει την Μπεκατώρου, τα σεξουαλικά υπονοούμενα περί οικογένειας, που επαναλήφθηκαν τόσες φορές, όσες εμείς δεν γελάσαμε, της Μπέτυς Μαγγίρα ντυμένης Μπάρι Γκιμπ, το δώρο φαβορίτες του Σαββιδάκη - Κόκοτα που ενθουσίασαν την επιτροπή, τα τρία νέα κορίτσια που μεταμφιέζουν το ταλέντο τους, αγνώριστες στην πορεία του να γίνουν γνωστές. Σαν να σου φωνάζουν: γέλα! Να σου επιτάσσουν την χαρά!

Μια ψυχαγωγία στα όρια της υστερίας, όπου φοβάσαι πως οι υπερθετικοί βαθμοί θαυμασμού, γέλιου, ερμηνείας θα καταλήξουν μπροστά στα μάτια σου σε λυγμούς. Πως θα σπάσουν «σταρ» μιμούμενοι και σταρ μιμηθέντες σε κρυσταλλάκια και θα σε κόψουν βγαίνοντας έξω από την οθόνη. Ένα ωραίο παρείστικο σόου, όπως θα μπορούσε να είναι, αναλώνεται σε αυτοπαινέμετα μέγιστα, χάνοντας τον στόχο του. Να γελάσουμε όπως στα σπίτια μας, με τον αστείο της παρέας, που μιμείται εμάς όλους αλλά και τον Χατζηνικολάου, ή τον Τσίπρα, θέλουμε. Όχι να χειροκροτήσουμε την Ελευθερία Ελευθερίου σαν να κανε Κασσάνδρα στην Επίδαυρο, επειδή τραγούδησε με σοβαρότητα ένα αγαπημένο τραγούδι της Αρβανιτάκη και αυτό να θεωρείται κατόρθωμα!

Αν, λοιπόν, όλο αυτό γινόταν λίγο πιο αβίαστα; Με την ελαφρότητα που του ταιριάζει. Χωρίς μεγαλοστομίες και βαρύγδουπες κριτικές; Χωρίς εκβιαστικά αστεία; Γιατί πέρυσι την τιμή των όπλων έσωσε το σπουδαίο ταλέντο, η εσωτερική πειθαρχία, ο σεβασμός στα πρόσωπα που προσέγγιζε του Θανάση Αλευρά και φέτος ο Λευτέρης Ελευθερίου, με άλλο τρόπο, αυτόν του καμικάζι κωμικού, που αυτοαναφλέγεται στην γκροτεσκ εκδοχή της κάθε προσωπικότητας. Ένας τη φορά είναι αρκετό; Μάλλον ως κοινό να πούμε ευχαριστώ και πολύ μας πέφτει. Μην κακομάθουμε και στο ταλέντο και έχουμε απαιτήσεις. Φυσικά, αυτό έχουμε και αυτό θα δούμε. Σάμπως δοκίμασε και κανείς άλλος, τίποτα διαφορετικό απέναντί του;

Ο ΑΝΤ1 μόνος, σωστά, λάθος, πτυχωμένα, παρολίγων, εμμονικά ή όχι, παίζει μόνος του μπάλα στο prime time. Άρα; Άρα, τα πιο ωραία πράγματα στη ζωή, δεν είναι πράγματα. Όπως το γέλιο. Το απροσποίητο! Το πολύτιμο! Το παν δύσκολο!

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο