Ρούλα Κορομηλά: «Αν κάτι με παθιάσει, κάνω κίνηση “καμικάζι” και γυρνάω στην τηλεόραση»!

Ρούλα Κορομηλά: «Αν κάτι με παθιάσει, κάνω κίνηση “καμικάζι” και γυρνάω στην τηλεόραση»!

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα 

Η συνέντευξη αυτή γίνεται στο σπίτι της, κάποιες μέρες πριν αποφασίσει να πει το μεγάλο ναι, στην πρόταση του Mega για την συμμέτοχή της στο υπερθέαμα «Just the 2 of us». Είναι αυστηρή με την σημερινή τηλεοπτική πραγματικότητα, αλλά αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο της επιστροφής της. Άλλωστε είναι κομμάτι της.

Η Ρούλα Κορομηλά που όλοι ξέρουμε με το μικρό της όνομα και που έκανε στην ιδιωτική τηλεόραση τα πάντα πριν απ’ όλους. ∆ημιούργησε ψυχαγωγικό πρωινό, που ακόμα μένει το ίδιο, έβγαλε τις εκπομπές εκτός πλατό, εγκαινίασε την απογευματινή ζώνη, παρουσίασε φαντασμαγορικά σόου, που όταν ταξίδευαν ήταν πολιτισμικά γεγονότα, ένωσε 200 οικογένειες από όλο τον κόσμο, που είχαν χαθεί δεκαετίες, κόντρα σε κάθε εμπόδιο, μπόρεσε να συνδεθεί, ακόμη και με διαστημικούς σταθμούς, έκανε συνεντεύξεις από τον Χορν και τη Μαντόνα, μέχρι το μερακλή ιδιοκτήτη ψαράδικου, με την ίδια απλότητα, το ίδιο ενδιαφέρον, τον ίδιο σεβασμό. Ακόμη, ανέδειξε ταλέντα στην τηλεόραση, παρουσιαστές και δημοσιογράφους, έκανε τους διακεκριμένους της κοινωνίας να χορέψουν, να τραγουδήσουν, να μιμηθούν σταρ, βγάζοντάς τους από το καβούκι τους, καθιέρωσε τεχνικούς, σκηνοθέτες, σκηνογράφους, ενδυματολόγους. Με λίγα λόγια έγραψε ιστορία στην τηλεόραση ή καλύτερα την ίδια την ιστορία της τηλεόρασης. Και απόψε το βράδυ στις 9, η ιστορία συνεχίζεται…
 
Α.Τ: ∆εν βλέπεις πολλή τηλεόραση; Γιατί είναι στην πιο μακρινή θέση στο σαλόνι σαν εξόριστη;
Ρ.Κ: Καλά είναι εκεί! Μας αφήνει ανοιχτό το βλέμμα! Κοιτάµε τα δέντρα έξω, τη φύση, ή να, το αναµµένο τζάκι! Σοβαρά τώρα, η δουλειά μου 25 χρόνια είναι τηλεόραση. ∆εν την είδα ποτέ ως πάρεργο και ούτε έχω, όπως είναι γνωστό, χρόνια τώρα, πάρεργα. Υπάρχουν πολλές εκπομπές-φωτοτυπία, ψυχαγωγικές ή ενηµερωτικές, που επαναλαµβάνονται, µε τα ίδια θέµατα, την ίδια οπτική, την ίδια σειρά. Βλέπω επιλεκτικά κάποιες εκπομπές που διαθέτουν το διαφορετικό, το ρισκαδόρικο, το φρέσκο. Όσες είναι αυτές.
 
Α.Τ: Όπως; Ποιους και τι;
Ρ.Κ: Παρακολουθώ, ζαπάροντας, τα δελτία ειδήσεων, κάποιες ενηµερωτικές εκποµπές, του Σρόιτερ, του Θεοδωράκη παλιά, του Χατζηνικολάου, του Πρετεντέρη, του Ευαγγελάτου και αποσπασµατικά, στο prime time, προγράµµατα ξένα, καλοδοµηµένα, μεγάλα show δοκιασμένα διεθνώς.
 
Α.Τ: ∆ηλαδή στο μεγαλύτερο μέρος της, εκτός αυτών των show, δεν έχει η ψυχαγωγική τηλεόραση φαντασία, δημιουργία και καινοτομία;   
Ρ.Κ: Η οικονομική κρίση πυροδότησε τη στασιμότητα, την ατολμία, την επανάληψη. ∆εν διορθώσαμε τα λάθη του παρελθόντος, αλλά, αντίθετα, κάναμε τα πράγματα χειρότερα.
 
Α.Τ:  Άρα φταίει η κρίση; Τα πρόσωπα, όμως, της τηλεόρασης φταίνε;
Ρ.Κ: Φταίμε και τα πρόσωπα φυσικά! Πώς να είμαστε άμοιροι ευθυνών; Άποψή μου είναι πως τα χρήματα πάντα δεν φέρνουν επιτυχημένα προγράμματα και υψηλά νούμερα τηλεθέασης. Απαιτείται η προσωπική αφοσίωση και φαντασία, η σκληρή δουλειά, η σωστή οργάνωση, η στρατηγική, η ταυτότητα, µε άλλα λόγια ο στόχος ενός προγράμματος, το ρίσκο, η πρωτοπορία και φυσικά η επαφή με την πραγματικότητα και την κοινωνία. Βεβαίως και έχουν μερίδιο ευθύνης και τα πρόσωπα μπρος και πίσω απ’ την τηλεόραση -με εξαιρέσεις πάντα- όταν ειδικά αποδέχονται, όποιο concept, με άκριτες προδιαγραφές και συμβιβάζονται με τη μετριότητα, αρκεί να υπάρχουν, να βρίσκονται, να μην εξαφανιστούν. ∆εν επενδύουν ούτε στη διάρκεια, αλλά ούτε και στη συνέχεια. Και τι θα κερδίσουν; Τη ματαιότητα να τους παίξουν τα δυο περιοδικά που απόμειναν, δυστυχώς και τα μπλογκς και αυτή η πρόσκαιρη δημοσιότητα να μην αφορά καν, στο τι είπαν, αλλά στο γιατί το είπαν και το τι φόρεσαν ή να ασχολούνται μαζί τους, για τα ερωτικά τους.
 
Α.Τ: Μα δεν υπήρχε πάντα αυτού του είδους η θεματολογία;
Ρ.Κ: Μωρέ υπήρχε και θα υπάρχει, δεν σου λέω, κι ας φαντάζει ηλίθια στις δύσκολες εποχές μας, όµως τα πρόσωπα της τηλεόρασης δεν ξεχωρίζουν όταν νοιάζονται μόνο για τη μάταιη επιφανειακή προβολή και όχι στο να γίνουν θέµα για το έργο τους, τη δουλειά τους. Και τους βλέπεις όλους να κάνουν και να λένε τα ίδια. Οι παρουσιαστές πρέπει να αποτελούν πρότυπα και ειδικά αυτή την εποχή που όλα καταρρέουν, που όλοι ενοχοποιούνται, όλα απαξιώνονται και που όλος ο κόσµος υποφέρει. Οι κινήσεις τους, η συμπεριφορά τους, η προβολή τους και ο δημόσιος λόγος τους να είναι μετρηµένος, ταπεινός, οικείος, να μη σε βλέπουν με τις τσάντες στα πολυτελή ψώνια και στη χλιδάτη ζωή, σε επιδείξεις πολυτελών παπουτσιών, ρούχων. Με άλλα λόγια, όχι ακρότητες και υπερβολές. Ελπίζω να μην ακουστώ διδακτική, να μη φαίνοµαι πως κουνάω το δάχτυλο, αλλά νομίζω πως μετά από 25 χρόνια τηλεόρασης, μπροστά και πίσω απ’ τις κάμερες, μπορώ να διατυπώσω τη δική μου αρχή πως ο παρουσιαστής είναι μέρος του κοινού και όχι μόνο του life style.
 
Α.Τ: Μα τώρα πια οι άνθρωποι της τηλεόρασης δεν είναι πρωταγωνιστές των social media; ∆εν είναι µέρος του κοινού, λοιπόν;
Ρ.Κ: Χα! Εδώ, έχουµε µια µεγάλη αλλαγή που πρέπει να υπολογιστεί στην τηλεόραση τόσο για το τώρα της, όσο και για την εποµένη µέρα της. Καλύτερος κριτικός είναι, πλέον, το κοινό. Στα social media κάποια σχόλια και απόψεις είναι σαν σφαίρες! Εύστοχα, καυστικά, αµείλικτα συχνά! Αν τα διάβαζαν οι πρωταγωνιστές της τηλεόρασης, θα 'χαν συµµορφωθεί και θα είχαν αλλάξει επιλογές και κατά συνέπεια, την πραγµατικότητα. Λίγα χρόνια, πριν, δυστυχώς, δεν είχαµε τέτοιο παντοδύναµο όπλο στα χέρια µας. ∆εν επικοινωνούσαµε τόσο άµεσα µε το κοινό. Κάποιες φορές διαβάζω τόσο ειλικρινά και σωστά σχόλια, που ντρέποµαι εγώ για λογαριασµό όλης της τηλεόρασης, σα να τα λένε για µένα!
 
Α.Τ: Ναι, αλλά είναι τόσο κακή η τηλεόρασή µας τα τελευταία χρόνια;
Ρ.Κ: Σ’ ένα µεγάλο µέρος της, η τηλεόραση, αν µη τι άλλο, θα µπορούσε και καλύτερα. Τα περισσότερα προγράµµατα δίνουν το ελάχιστο, επικαλούµενα τον υπερθετικό βαθµό. Γίνονται πράγµατα στο πλαίσιο κάποιων εκποµπών που βγαίνουν στον αέρα και είναι αναίτια και βιασµένα, δεν ξεχωρίζουν και δεν έχουν ταυτότητα. Η χαρά, η απλότητα του να βρεθούµε όλοι παρέα και να παρακολουθήσουµε κάτι, να γελάσουµε, να τραγουδήσουµε, να σχολιάσουµε, δεν υπάρχει. Βολεύτηκαν οι ιθύνοντες, µε την τροµοκρατία στην καθηµερινότητα της επίκλησης της κρίσης, ώστε να βρίσκουν ηµίµετρα, µην επιθυµώντας το καλύτερο, το διαφορετικό, έστω και µ’ αυτά τα υλικά που έχουν στα χέρια, αλλά τους είναι αρκετό το διεκπεραιωτικό. Βόλεψε η κρίση!
 
Α.Τ: Τα στελέχη της τηλεόρασης άρα δεν είναι επαρκή; Είναι µη ικανοί άνθρωποι;
Ρ.Κ: Τα στελέχη της τηλεόρασης, πλην εξαιρέσεων, φυσικά, τα αφορά µόνο ο τίτλος και όχι η ουσία και η προσφορά. Ο τίτλος δεν επιβάλλει τον επιτυχηµένο άνθρωπο. Η δουλειά του τον επιβάλλει. Και τι θα πει η κρίση δεν αφήνει περιθώρια να γίνουν ωραία προγράµµατα; Η Ισπανία δεν έχει κρίση; Κρισάρα! Η Ιταλία; Τεράστια, µπορεί και απ’ τις πιο σαρωτικές της Ευρώπης. Κι όµως η τηλεόρασή τους µπορεί να έχει χαµηλώσει το κεφάλι, αλλά δεν το έσκυψε, ραγιάδικα ως το πάτωµα. Έσκυψε λίγο, αλλά δεν γονάτισε. Έχουµε κρίση, ναι, αλλά στ’ όνοµά της θα δικαιολογήσουµε την παντελή έλλειψη δηµιουργικότητας και φαντασίας; Την επανάληψη και την ανακύκλωση της µετριότητας; Είσαι στο 2014, το ∆ιαδίκτυο γράφει ιστορία και αλλάζει τα παγκόσµια δεδοµένα στην επικοινωνία, στην πληροφορία, στη συµµετοχή, στην ψυχαγωγία, στη διασκέδαση και εµείς εµµένουµε στα σουσούµια του µακρινού παρελθόντος;
 
Α.Τ:  Παλαιότερα η τηλεόραση ήταν περισσότερο ευρηµατική;
Ρ.Κ: Παλαιότερα δεν υπήρχε ιστορικό προηγούµενο, ούτε διεθνή πετυχημένα concept να µεταφυτευθούν εδώ. Μόλις λίγα χρόνια πριν, δούλευαν οι οµάδες, παιδεύονταν και δηµιουργούσαµε εκποµπές. ∆εν βολεύονταν µόνο µε κουτσοµπολιό. Τι επίπεδο είναι αυτό που οι παρουσιαστές γίνονται κριτικοί και κριτές των πάντων, και µάλιστα χωρίς επιχειρηµατολογία, και εκτίθενται ώστε να φαίνονται εµπαθείς; Άσε που πια στον αέρα της εκποµπής βλέπουµε κάποιους παρουσιαστές, αντί µε όλες τους τις δυνάµεις να είναι συγκεντρωµένοι, να παίζουν µε το κινητό τους. Η τηλεόραση, όπως τη γνωρίζω εγώ -και τη γνωρίζω καλά- δεν έχει ωράριο. ∆ουλεύεις 25 ώρες το 24ωρο, µε επίκεντρο του ενδιαφέροντος την ύλη και τον καλεσµένο. ∆εν φωνάζεις στο στούντιο κάποιον, να πείτε τα δικά σας, σα φιλαράκια και το κύριο µέληµα να είναι το να αυτοσυνεντευξιαστείς µε αφορµή τον άλλον. Ούτε η τηλεόραση επιτρέπεται να ‘χει γίνει ένα ατελείωτο µαγειρειό, µε τους παρουσιαστές να βογκάνε πάνω απ’ τις κατσαρόλες και έξω στη χώρα κόσµος να πεινάει και παιδιά να λιποθυµάνε από την πείνα. Είναι προκλητικό, στις µέρες µας, το λιγότερο, για να µην πω τίποτα χειρότερο. Και καλά µαγειρεύουν όλοι ατέλειωτες ώρες, πιθανές και απίθανες συνταγές. ∆ώσε τα φαγητά µετά σ’ ένα ίδρυµα, σε οικογένειες µε πρόβληµα, σε παιδιά σ’ ένα σχολειό σε περιοχή µε ανεργία και προβλήµατα. Κάνε κάτι, τέλος πάντων! Τι σηκώνεστε όλοι µε τα πιατάκια και τρέχετε και αρχίζετε τα ‘‘µµµµ’’ σαν τα λιγούρια; Όχι, άλλο µούγκρισµα πάνω από τις κατσαρόλες! Άλλαξαν οι εποχές που κάναµε διαγωνισµούς µαγειρικής και τηλεπαιχνίδια. Σεβάσου τον πόνο, άκου τον, παρηγόρησέ τον, νιώσε συµπόνια, κάνε συντροφιά και διασκέδασε το κοινό.
 
Α.Τ: Θα σου αντιτάξουν πως πουλάει η µαγειρική.
Ρ.Κ: Φυσικά και πουλάει. Όµως δεν δοκιµάστηκε και κάτι άλλο απέναντι να φανεί και τι µπορεί να κάνει. Η αλήθεια, βέβαια, είναι πως για να παρουσιάσεις κάτι άλλο, πρέπει και να το εφεύρεις.
 
Α.Τ: Τι πιστεύεις πως πρέπει να γίνει, λοιπόν, στην τηλεόραση;
Ρ.Κ: Restart. Restart σε κάποια στελέχη, σε ανθρώπους πίσω από τις κάµερες και σε επικεφαλής. Restart και αξιοποίηση νέων ανθρώπων, όπου µαζί µε τους έµπειρους θα ορίσουν το αντικείµενο απ’ την αρχή. Η τηλεόραση να εκσυγχρονιστεί και να ακολουθήσει τις διεθνείς εξελίξεις που τρέχουν µε ιλιγγιώδεις ρυθµούς, γιατί, κακά τα ψέµατα, έχουµε µείνει σε προϊόντα που θεωρούταν προ 20ετίας πρωτοπορία και κατά την εκτίµησή µου δεν σε πάνε στο µέλλον. Το restart της τηλεόρασης οφείλει να µην υποτιµά, αλλά να προσαρµοστεί στις απαιτήσεις, στην καθηµερινότητα, στις ανάγκες, στις προσδοκίες του κοινού και κυρίως της νεολαίας. Να ανοίξουµε τους ορίζοντές µας. Επαναλαµβάνοντας το παρελθόν, ε, δεν πάµε στο µέλλον.
 
Α.Τ:  Στην τηλεόραση έχεις κάνει τα πάντα και έχεις υπάρξει και πίσω από τις κάµερες, στους ορόφους τους ψηλούς, στα στελέχη.
Ρ.Κ: Υπήρξα πίσω από τις κάµερες, ναι. Και είδα κάποιους από τους παρουσιαστές να σακατεύονται µεταξύ τους! Ευτυχώς και δυστυχώς που την έζησα αυτή την εµπειρία. ∆υστυχώς για τους ανθρώπους που τους είδα να αναλώνονται σε µικρά πράγµατα και ευτυχώς για µένα, που µέτρησα την αλήθεια, αποκόµισα άλλη µία εµπειρία και εξελίχτηκα ως άνθρωπος, µέσα απ’ αυτό. Τι να πω; Πως δεν µε θλίβει ακόµη η µνήµη ανθρώπων όλο δυνατότητες και ταλέντα να µετράνε τα εξώφυλλα του αλλουνού, ή να ζητούν να µη φορεί η άλλη φούστες; Να βλέπεις µεγάλους ανθρώπους να µετράµε πόσες ατάκες είπε η διπλανή και πόσα πλάνα κάναν στο συµπαρουσιαστή τους; Θλιβερό.
 
Α.Τ: Η τηλεόραση, ως καθηµερινότητα, ρουτίνα, δεν σου λείπει κάποιες στιγµές;
Ρ.Κ: Όπως σου είπα ξανά, κάνω τηλεόραση 25 χρόνια. Είναι η δουλειά µου, βιωµατική δουλειά, οµάδας δουλειά, πολλών ωρών και µικρών στιγµών. Με αυτή την έννοια, µου λείπουν άνθρωποί της και συγκινήσεις, που όµως έχω ήδη, ζήσει. ∆εν µου λείπει καθόλου η ύπαρξή µου σε αυτή την τηλεόραση σήµερα. Θα έκανα τηλεόραση, λοιπόν, ξανά αν προέκυπτε κάτι νέο, διαφορετικό, ελκυστικό, που θα µε γοήτευε τόσο ώστε να πιστεύω πως θα σαγηνεύσει και το κοινό, ώστε να του αφοσιωθώ όπως έκανα πάντα, χρόνια τώρα, µε πάθος και εµµονή, προσωπικό αν θες κόστος, αλλά πάντα µε σεβασµό στο κοινό. Βέβαια, επειδή είµαι και απρόβλεπτη, αν κάτι µε παθιάσει ξαφνικά, µου κάνει “κλικ”, µε πείσει για τη διαφορετικότητα και το κέφι του, δεν αποκλείεται να κάνω και κίνηση “καµικάζι”. Ας µη λεµε και πολλά λοιπόν...
 
Α.Τ: Λύσε µου µια απορία µου: Γιατί δεν λες ποτέ «εγώ»;
Ρ.Κ: Γιατί δεν µου αρέσει. Είναι υπερφίαλο. ∆εν το θέλω το ‘‘εγώ’’. ∆εν είµαι παντογνώστης. Όταν λες πολλά ‘‘εγώ’’ -και λίγα- δεν σκέφτεσαι άλλον πάρα τον εαυτό σου. Νοµίζω πως µόνο αν προσβληθώ θα πω ‘‘εγώ’’, για να ορίσω πως δεν θα περάσουν τα όριά µου ώστε να µε θίξουν. Άλλωστε, στη ζωή και στις δουλειές δεν είναι ωραιότερα τα ‘‘εµείς’’ από τα ‘‘εγώ’’, ε;»
 
Α.Τ: Φυσικά! Θα πω ένα µεγάλο ευχαριστώ, γιατί ξέρω πως δεν επιθυµείς να δίνεις συνεντεύξεις, αλλά µε τίµησες για άλλη µια φορά.
Ρ.Κ: «Α! Μη συνεχίσεις γιατί θα σου πω ‘‘εγώ’’».

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο