Star Alert: Άγια Πάθη Καθημερινών Ανθρώπων σε Μικρές Παρασκευές!

Star Alert: Άγια Πάθη Καθημερινών Ανθρώπων σε Μικρές Παρασκευές!

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Ένας θλιμμένος καιρός, κάθε άνοιξη, σε γκρι και καφέ, υγρό και μπερδεμένο. Υπογράμμιση σε ένα πένθος που δεν περνά, δεν έχει βάλσαμο, δεν γιατρεύεται. Εικόνες στα δελτία ειδήσεων στα μαύρα. Οι γυναίκες στα τζιπ να πληρώνουν χιλιάδες ευρώ στη Βαρβάκειο. Οι αγορές. Το πλεόνασμα. Ένας Πακιστανός, κουτσός και υποσιτισμένος, να πουλάει μοσχομπίζελα, λερωμένα και κουρασμένα, μαλωμένα με την ίδια τους την άνοιξη. Το επίδομα για τους πολύ φτωχούς. Μια τηλεόραση να ακούγεται ανοιχτή, σε πόλη έρημη που επιστρέφει σε κάποιο χωριό, για λίγο αναστημένο. Η μουσική του Ζαν Μισέλ Ζαρ από το κατά Τζεφιρέλι κινηματογραφικό ευαγγέλιο, μπλέκεται με τους ήχους από το Your Face Sounds Familiar.

Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει και οι ειδήσεις παίζουν το ξύλο του ασπρόμαυρου με το ασπροκόκκινο. Στενάζει η πεθαμένη νιότη στις διαψεύσεις των αναστάσεών της, που ποτέ δεν έφτασαν στην Κυριακή. Αναλωμένη νιότη σε λούσα και παραφορές ανούσιες, σαν σκηνή ερωτική από βιντεοκασέτα του '80. Κάποια κορώνα καταγγελίας στο ραδιόφωνο. Στο κέντρο της Αθήνας, ποτέ δεν παίζουν παιδιά. Δεν έχουμε πια παιδιά; Συμβαίνει αλήθεια εκείνη η ταινία της Αποκάλυψης, όπου σε σέπια θολή ο ήρωας προσπαθεί να βοηθήσει μια γυναίκα να γεννήσει το τελευταίο μωρό στον πλανήτη και που τέλος του φιλμ έρχεται όταν περιμένουν ένα πλοίο να σώσει μάνα και παιδί σε μια θάλασσα – λάσπη και ποτέ δεν φτάνει το happy end;

Συμβολικός ο θάνατος και σίγουρη η Ανάσταση τώρα. Πραγματικοί οι ελάχιστοι θάνατοι, αποχωρισμοί, χωρισμοί, διαψεύσεις, ακυρώσεις, απελπισίες στις υπόλοιπες μικρές μας εβδομάδες. Για μια ανάσταση αυτακυρωμένη και ούτε καν προσδοκώμενη… Και είναι οι μέρες που εκείνος ο Οδυσσέας Ελύτης, ο κουρασμένος, ο τιμημένος, το ίνδαλμα, αφήνονταν στη θλίψη και έγραφε για έναν Αθέατο Απρίλη και στριφογυρίζουν οι λέξεις του σε μυαλά και σκέψεις… Λέει…  Πάσχα του '85, ο φίλος που χάθηκε στις ηλιοφάνειες της νιότης, ο Δημήτρης μου το 'χε χαρίσει με αφιέρωση. Τον θυμάμαι πάντα… σαν να μονολογώ, σωπαίνω…

Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 24
Σαν να μονολογώ, σωπαίνω.
Ίσως και να 'μαι σε κατάσταση βοτάνου ακόμη
φαρμακευτικού ή φιδιού μιας κρύας Παρασκευής
Ή μπορεί και ζώου από κείνα τα ιερά
με τ' αυτί το μεγάλο γεμάτο ήχους βαρείς
και θόρυβο μεταλλικό από θυμιατήρια.
 
Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 24 β
Αντίς για όνειρο
Πένθιμος πράος ουρανός μες στο λιβάνι
αναθρώσκουν παλαιές Μητέρες ορθές σαν κηροπήγια
τυφεκιοφόροι νεοσύλλεκτοι σε ανάπαυση
μικρά σκάμματα ορθογώνια, ραντιστήρια, νάρκισσοι.
Σαν να 'μαι λέει, ο θάνατος ο ίδιος αλλ'
ακόμη νέος αγένειος που μόλις ξεκινά
κι ακούει πρώτη φορά μέσα στο θάμβος των κεριών
το «δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν».
 
Οδυσσέας Ελύτης, «Ημερολόγιο Ενός Αθέατου Απριλίου» - Εκδ. Ίκαρος,1984

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο