Ιβάν Σβιτάιλο: «Στο σχολείο φορούσα τρύπια παπούτσια»!

Ιβάν Σβιτάιλο: «Στο σχολείο φορούσα τρύπια παπούτσια»!

Για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια μίλησε ο διάσημος χορευτής του J2US, Ιβάν Σβιτάιλο.

Ακολουθεί ένα απόσπασμα της συνέντευξης που παραχώρησε στο περιοδικό Like:

- Γεννήθηκες στην Κριμαία, έζησες στην Αθήνα, έφυγες για τη Νέα Υόρκη. Ποια νιώθεις πατρίδα σου;

Γεννήθηκα τα δεκαετία του '80 στη Γιάλτα, μια μικρή πόλη της Κριμαίας στην Ουκρανία. Με τη διάσπαση της Σοβιετικής Ένωσης έρχομαι με τη μητέρα μου, την Αγάπη, στην Αθήνα και τη φοιτητική εστία Ζωγράφου για να σπουδάσει στη Φιλοσοφική Σχολή. Δωμάτιο 314. Παιδί 10 χρονών εγώ τότε με την επιθυμία να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα, να με αποδεχτεί εύκολα η ελληνική κοινωνία... Μεγάλος πια, φεύγω για τη Νέα Υόρκη να αναζητήσω την τύχη μου ως χορευτής. Γυρνάω στην Ελλάδα απογοητευμένος ύστερα από δύο χρόνια. Πατρίδα μου, ε; Όλα και τίποτα. Νιώθω πως είμαι ένας τσιγγάνος που δεν χρειάζεται ούτε καν να εμβολιαστεί, γιατί δεν παθαίνει ποτέ τίποτα. Ένα μπάσταρδο που δεν είχε ποτέ του πατρίδα...

- Όταν ήρθες στην Ελλάδα δεν ήξερες ούτε μια ελληνική λέξη; Πώς προσαρμόστηκες;

Ήταν δύσκολα πολύ. Θυμάμαι έλεγα στη μάνα μου: «η δασκάλα μιλά τόσο γρήγορα που δεν καταλαβαίνω τι λέει». Μετά συνειδητοποίησα ότι δεν την καταλάβαινα επειδή μιλούσε άλλη γλώσσα από αυτή που ήξερα εγώ. Έμαθα τα ελληνικά με έναν τρόπο σχεδόν βιωματικό. Ήμουν ένα πολύ κοινωνικό παιδί, σκέτο διαβολάκι. Ήθελα να κάνω γρήγορα φίλους. Πήγαινα λοιπόν, στο γήπεδο μπάσκετ που υπήρχε κοντά στη δεκαόροφη φοιτητική εστία, όπου και έμενα. Εκεί έπαιζαν μπάλα οι φοιτητές. Άκουγα τα επιφωνήματα που φώναζαν όταν έχαναν ή νικούσαν. Προσπαθούσα να τα προφέρω και εγώ για να δεχτούν να παίξω μπάλα μαζί τους. Και όπως μπορείς να φανταστείς δεν ήταν και οι πιο καλές λέξεις. (γέλια). 

- Έχεις κάποια παιδικά απωθημένα;

Αμέτρητα απωθημένα. Προσπαθούσα να ενσωματωθώ σε μία κοινωνία διαφορετική, να μην ξεχωρίζω απ΄ αυτήν. Από μία πόλη 100.000 κατοίκων βρέθηκα ξαφνικά να ζω στην Αθήνα και την Ευρώπη. Στο σχολείο με φώναζαν Γιάννη -γιατί το Ιβάν στα ρώσικα σημαίνει Γιάννης-, ενώ η ταυτότητα που έπιασα στα χέρια μου ανέγραφε «Ιβάν Σβιτάιλο»... Θυμάμαι πέρασα μια φάση στο σχολείο που φορούσα τρύπια παπούτσια. Ζήλευα τα ωραία Nike των συμμαθητών μου. Έλεγα «γιατί να μην μπορώ να έχω και εγώ;» Όταν στην εφηβεία άρχισα να δουλεύω ως σερβιτόρος, τα πρώτα μου χρήματα τα ξόδεψα σε τρία ζευγάρια ωραία παπούτσια. Όχι ένα, αλλά τρία ζευγάρια. Ήταν το απωθημένο μου. 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο