Γιάννης Κότσιρας: «Με κατηγόρησαν στοχευμένα για φοροδιαφυγή»!

Γιάννης Κότσιρας: «Με κατηγόρησαν στοχευμένα για φοροδιαφυγή»!

Συνέντευξη στη Φανή Πλατσατούρα

Τραγουδά για έναν ήλιο που δεν λέει να μαλακώσει. Οι αχτίδες του, απλωμένες στην ευθεία, λιώνουν ανθρώπινες ψυχές. Δεν υπάρχει αέρας, φως, αναπνοή. «Αυτός ο ήλιος» με τη μελωδική φωνή του. Ένα βαρύ ζεϊμπέκικο για τα βαριά χρόνια της κρίσης. Mέσα από τους στίχους σιγοκαίει μια ελπίδα. Δεν θα καταφέρει να την πατήσει η βαριά σιδερένια μπότα του συστήματος, έτσι Γιάννη Κότσιρα...;

«Έτσι... Αυτό το τραγούδι περνά ένα αισιόδοξο μήνυμα. Αυτός ο ήλιος θα ανατείλει. Ο ένας με τον άλλον θα σωθούμε. Αρκεί να σφίξουμε τα χέρια. Όταν είμαστε "μαζί", όλα μπορούν να γίνουν. Δεν περίμενα ότι το συγκεκριμένο τραγούδι θα είχε τόση ανταπόκριση από τον κόσμο. Παίζεται ήδη αρκετά στα ραδιόφωνα, αποκτά υπόσταση σε μια εποχή που δεν αναζητά τραγούδια προβληματισμού. Αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα. Τον Οκτώβρη μάλιστα, θα κυκλοφορήσει ολόκληρος ο δίσκος σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου και στίχους Οδυσσέα Ιωάννου. Μεγάλη η χαρά μου που συνεργάζομαι με τόσο σπουδαίους ανθρώπους της Τέχνης και του Πολιτισμού».

- Γεννά η κρίση καλά τραγούδια;

«Θα έλεγα πως τώρα με την κρίση υπάρχει η αφορμή να βγουν νέα τραγούδια. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο κόσμος τα αναζητά κιόλας. Έχω την αίσθηση εμπειρικά, ότι ναι μεν η εποχή δημιουργεί την ανάγκη για άλλου είδους ακούσματα, αλλά ο κόσμος αντιμετωπίζει τόσα προβλήματα, που πραγματικά αναζητά στη μουσική μία διέξοδο, ένα αισιόδοξο μήνυμα». 

- Η «εθνική μας μιζέρια» έχει αγγίξει και την έμπνευση;

«Η μιζέρια υπάρχει παντού. Ξεκινά κυρίως από την ανέχεια στη μουσική. Έχουν εκλείψει πλέον όλοι οι πόροι για να δημιουργηθεί ένας σοβαρός δίσκος. Αυτό οδηγεί σε φτηνιάρικες παραγωγές. Και είναι ξεχωριστές πια, οι στιγμές που ακούς έναν δίσκο που έχει σοβαρό ήχο και καλούς μουσικούς. Από εκεί και πέρα, σαφώς υπάρχει μιζέρια και στην έμπνευση. Διότι ο μεν χώρος του ποπ- λαϊκού τραγουδιού έχει φτάσει στο σημείο να βρίζει για να τραβήξει την προσοχή και από την άλλη η εσωστρέφεια του πιο ποιοτικού - σκεπτόμενου τραγουδιού είναι τόσο μεγάλη, που ξεχνάει να έρθει σε επαφή με τον κόσμο».

- Επιστρέφει ξανά ο κόσμος στις μουσικές σκηνές;

«Ο κόσμος δεν έφυγε ποτέ από τις μουσικές σκηνές. Απλά απομακρύνθηκε από τα μεγάλα λαϊκά μαγαζιά, γιατί δεν υπάρχει πλέον χρήμα. Στα μπουζούκια δεν πήγαιναν για να διασκεδάσουν αλλά να προβληθούν. Να επιδείξουν τον πλούτο τους. Από τη στιγμή που αυτός ο πλούτος δεν υπάρχει πια, σταμάτησαν να πηγαίνουν και σε τέτοιου είδους μαγαζιά». 

- Ήρθε η ώρα ο καλλιτέχνης να διαχωριστεί από τον διασκεδαστή;

«Νομίζω ναι, είναι η ώρα να πάει ο καθένας εκεί που ανήκει. Γενικότερα ήρθε η ώρα να ξεχωρίσει ο καθένας τον ρόλο του. Βέβαια, οφείλω να πω πως δεν τον παίρνω άσχημα τον ρόλο του διασκεδαστή. Τον θεωρώ πολύ χρήσιμο, όπως θεωρώ χρήσιμο και τον ρόλο του ψυχαγωγού. Το θέμα είναι να ξέρεις για ποιον λόγο πας και ποιος είσαι. Προσωπικά, μπορώ να παίξω και τους δύο ρόλους και το έχω αποδείξει αυτό. Νομίζω όμως, πως σήμερα η εποχή βρίθει από διασκεδαστές. Ανάγκη έχουμε περισσότερο αυτούς που μας μιλούν στα εσώψυχα. Τη λεγόμενη ψυχαγωγία ουσίας που θα σου αφήσει ένα σημάδι».

- Οι μουσικές επιλογές όλων αυτών των χρόνων σε δικαίωσαν;

«Είμαι πολύ περήφανος για οτιδήποτε έχω κάνει και τυχερός μαζί. Έχω επιλέξει ένα είδος μουσικής συγκεκριμένο καθώς και έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, γιατί αυτά τα δυο πάνε μαζί. Και φαίνεται με το πέρασμα των χρόνων ότι αυτές οι επιλογές μου, ακόμη και αν με πόνεσαν λίγο, με δικαιώνουν τουλάχιστον. Απλά με στεναχωρεί ιδιαίτερα που στη σημερινή εποχή της οικονομικής ανέχειας, υποχρεωνόμαστε να δουλεύουμε ελάχιστα. Μονάχα μια ή δυο φορές την εβδομάδα. Είναι τραγικό, δεν θέλω και ούτε μπορώ να κάθομαι στην πιο δημιουργική μου ηλικία».

- Εισέπραξες σε χρήματα το ταλέντο ή την αναγνωρισιμότητά σου;

«Θα σου μιλήσω απολύτως ειλικρινά. Δεν με αφορά το οικονομικό κομμάτι, ούτε με απασχολούν τα χρήματα που θα βγάλω από τη δουλειά μου. Όταν δεν έχω δουλειά και συνεπώς δεν νιώθω δημιουργικός έχω πρόβλημα και όχι όταν δεν έχω λεφτά. Στην Ελλάδα μάθαμε να περνάμε και με λίγα. Από εκεί και πέρα, δεν μπήκα ποτέ στη διαδικασία να ζητήσω υψηλά νυχτοκάματα, ή άλλα παράλογα πράγματα τα οποία θα έφταναν στο τέλος να τα πληρώνουν οι θαμώνες. Μπορεί να ακούγεται λίγο περίεργο, αλλά τώρα που ήρθαν τα δύσκολα, η νοοτροπία μου αυτή με βοήθησε να προσαρμοστώ πιο εύκολα στις νέες καταστάσεις».

- Δεν επιθύμησες δηλαδή μια άνετη, πλουσιοπάροχη ζωή;

«Ο στόχος ζωής μου δεν ήταν να κάνω σπίτια, αυτοκίνητα και λεφτά. Πλούτισα πάρα πολύ εσωτερικά από τον κόσμο και τη μουσική μου. Περάσαμε μια εποχή που όλοι οι καλλιτέχνες υπεραμείβονταν. Και αυτό έφτανε στο τέλος στον κόσμο. Άκουγες για τρελές τιμές στα μπουκάλια ή στις εισόδους. Όλα αυτά στις δικές μου μουσικές παραστάσεις δεν υπήρχαν ποτέ. Εγώ ήθελα, να έρχεται ο κόσμος να με ακούει. Όχι να φεύγει με άδειο πορτοφόλι».

- Οφείλουν οι καλλιτέχνες να ορθώνουν φωνή, συχνά καταδεικνύοντας;

«To θεωρώ υποχρέωση, ακόμη και αν ο καλλιτέχνης το φοβάται. Το μικρόφωνο μας το δίνει ο κόσμος, δεν το παίρνουμε μόνοι μας. Όταν λοιπόν, δεν μιλάς για το κοινό σου, για όλον αυτόν τον κόσμο που υποφέρει, τότε όλο αυτό μεταφράζεται αυτομάτως σε αδιαφορία. Το να κρύβεσαι πίσω από καλάθια με γαρύφαλλα και να περνάς ωραία εσύ, δείχνει πραγματικά μόνο ένα πράγμα: ότι είσαι "παρτάκι". Eίναι εγωκεντρισμός και αδιαφορία προς το κοινό σύνολο. Έως αχαριστία θα το έλεγα. Θεωρώ λοιπόν, ότι είναι υποχρέωση του καλλιτέχνη να μιλάει και βέβαια να κρίνεται ή να τιμωρείται για ό, τι λέει». 

- Μπήκες πολλές φορές στη διαδικασία να προστατεύσεις τη δημόσια εικόνα σου;

«Βεβαίως και μπήκα. Κάποιες δημόσιες δηλώσεις μου στο παρελθόν ενόχλησαν κάποιους, οι οποίοι θέλησαν να με λασπολογήσουν. Αναφέρομαι στην εποχή που είχαν βγει δημοσιεύματα που ανέφεραν ότι "ο Γιάννης Κότσιρας φοροδιαφεύγει". Ήταν κάτι εντελώς αναληθές που με είχε στεναχωρήσει πάρα πολύ. Με κατηγόρησαν στοχευμένα για φοροδιαφυγή. Όσοι καλλιτέχνες βγήκαμε και μιλήσαμε δημόσια κατά των μνημονίων, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τέτοιου είδους κατηγορίες. Ήρθε αυτό που φοβόμασταν... Μας δυσφήμισαν γιατί κινδύνευσαν να χάσουν τις δουλειές, τα πόστα και την υπόληψή τους».

- Μπορεί ένας καλλιτέχνης να επιβιώσει, μην τηρώντας τους κανόνες του λεγόμενου «star system»;

«Νομίζω ζούμε στην εποχή που αποτελεί τρανή απόδειξη ότι ο καλλιτέχνης μπορεί να δημιουργήσει και μόνος του, χωρίς υποβαστάγματα. Θα σου αναφέρω μόνο μια περίπτωση που λέγεται "Γιάννης Χαρούλης"-, ο οποίος δεν υπηρέτησε κανένα star system. Η ιδιαιτερότητα λοιπόν αυτού του παιδιού με την καθαρά κρητική κλασική φωνή και τις επιλογές που κάνει, τον έχουν καταστήσει πολύ αγαπημένο στον κόσμο, χωρίς να ανήκει σε κανένα star system. Παρατηρώ μια γενικότερη αποστροφή του κόσμου στα πρόσωπα που επιβάλλει το "star system". Noμίζω ότι ζούμε τα απομεινάρια του lifestyle, την τελευταία αναπνοή του επονομαζόμενου star system, που δημιουργήθηκε τα τελευταία 20 χρόνια».

- Ποιο στοιχείο του Έλληνα σε θυμώνει;

«Το ένα είναι η δειλία. Ο Έλληνας φοβάται να ρισκάρει και να τολμήσει. Το δεύτερον είναι ότι αυτή η δειλία τονώνει τον εγωκεντρισμό μας, την έλλειψη αλληλεγγύης. Κλεινόμαστε ο καθένας στον εαυτό του, κοιτάζουμε μόνο την πάρτη μας και τίποτα άλλο».

- Πού οφείλεται η ανησυχητική άνοδος της Χρυσής Αυγής;

«Είναι απόρροια της αδιαφορίας, της δειλίας και της έλλειψης ενημέρωσης. Οι άνθρωποι που τόνωσαν αυτήν την ιστορία και τα ποσοστά του συγκεκριμένου φασιστικού κόμματος, δεν πρόσκεινται ιδεολογικά στη Χρυσή Αυγή. Είναι τα λεγόμενα "ούγκανα", όπως τα αποκαλώ εγώ. Πρόσωπα αμόρφωτα, αδιάφορα για τον διπλανό τους, που τους ενδιαφέρει μόνο να βαράνε και να βλέπουν βία γύρω τους. Αυτά τα πρόσωπα είναι οι ψηφοφόροι τους. Δεν ψηφίζουν με ιδεολογία αλλά με τη διάθεση του "να το παίξω μάγκας". Εν τέλει βέβαια, όλο αυτό γυρνάει ανάποδα γιατί ο ίδιος ο ψηφοφόρος τους μπορεί να βρεθεί ανά πάσα στιγμή μαχαιρωμένος. Το βλέπουμε να συμβαίνει καθημερινά. Αυτή η τάση του "δήθεν μάγκα" πάντως, εξετράφη πάρα πολλά χρόνια τώρα». 

- Πώς αντιδράς όταν πολιτικά πρόσωπα επισκέπτονται τα μαγαζιά που εμφανίζεσαι;

«Μου τυχαίνει συνέχεια, πολλά χρόνια τώρα. Από όλα τα κόμματα. Δεν ασχολούμαι καθόλου μαζί τους, κάνω σαν να μην υπάρχουν. Γιατί όταν ασχολείσαι μαζί τους, τους διαφοροποιείς από τον υπόλοιπο κόσμο, ο οποίος δεν αξίζει λιγότερο για να μην ασχοληθείς μαζί του. Προσωπικά, δεν θα απλώσω το χέρι να τους χαιρετήσω. Αν βέβαια βρεθεί από κάτω πολιτικός που έχει βλάψει και έχει αδικήσει την Ελλάδα, θα του την πω κανονικότατα πάνω στη σκηνή. Όπως το έχω κάνει άλλωστε και στο παρελθόν, αφιερώνοντάς του συγκεκριμένα τραγούδια. Αν και όλοι αυτοί, αποφεύγουν τώρα πια ακόμη και να βγουν από το σπίτι τους».

- Ποιο τραγούδι σου ξεχωρίζεις ως το «πιο αγαπημένο»;

«Είναι πολλά. Πάντα όμως, θα ξεχωρίζω το πρώτο μου τραγούδι, την Αλεξάνδρεια. Ίσως να είναι το μόνο τραγούδι από όλα αυτά που έχει αγαπήσει ο κόσμος, το οποίο δεν με κουράζει ποτέ να το λέω. Υπάρχει και άλλο ένα που έχω γράψει εγώ. Είναι δικό μου και πολύ προσωπικό, το "Και πάλι παιδί" που είναι επίσης πολύ αγαπημένο μου».

- Πόσο παιδί αισθάνεται ο Γιάννης Κότσιρας;

«Υπάρχει μια ανέκδοτη φράση για όσους καλλιτέχνες κάνουμε αυτή τη δουλειά από αγάπη. Λέει ένα παιδί στη μητέρα του. "Μαμά, όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω μουσικός". Και η μητέρα Του απαντά: "Αγάπη μου, δεν μπορείς να τα κάνεις και τα δύο..." Ήταν από πιο αληθινά πράγματα που έχω διαβάσει».

*** Ο Γιάννης Κότσιρας ξεκινά τις καλοκαιρινές του συναυλίες με τον Θάνο Μικρούτσικο και τη Ρίτα Αντωνοπούλου. Πρώτος σταθμός τους το Θέατρο Πέτρας στις 20 Ιουνίου. 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο