Σαίξπηρ στην αυλή…

Σαίξπηρ στην αυλή…

Από τη Φανή Πλατσατούρα

Ένας ουρανός ντυμένος με τα πιο λαμπερά του άστρα και το καλοκαιρινό αεράκι να γαργαλίζει τις αισθήσεις. Από τα μεγάφωνα Θάνος Μικρούτσικος με τη φωνή της Ρίτας Αντωνοπούλου. «Δεν σου ζητάω να γίνεις ένας άλλος αλλά να γίνεις όλα όσα μπορείς… Σε άλλα σώματα αν κρυφτείς, δέκα ζωές μπορείς να ζεις».

Είναι το «τραγούδι της Κατερίνας» σε στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου. Είναι το τραγούδι που ντύνει το «Ημέρωμα της Στρίγγλας», που ζωντανεύει από Δευτέρα έως Κυριακή στο Αίθριο του κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Ένα από τα σπουδαιότερα έργα της κλασικής δραματουργίας, γραμμένο από τον ανεξίτηλο Σαίξπηρ.

Στον ρόλο της υστερικής «Κατερίνας» η ταλαντούχα Κατερίνα Λέχου, η οποία μεταμορφώνεται κυριολεκτικά πάνω στη σκηνή. Δαιμονίζεται, τα μάτια της φλογίζουν, βγάζει άναρθρες κραυγές, οργίζεται και βρίζει. Μέχρι τη στιγμή που συναντά τον έρωτα –σε μορφή προξενιού- στο πρόσωπο του όμορφου Πετρούκιου (στον ρόλο ο Τάσος Ιορδανίδης), ο οποίος καταφέρνει με μαεστρία και δεξιοτεχνικούς τρόπους να την «ημερώσει» και ν’ αφήσει ένα σημάδι έρωτα στην καρδιά της.

Το πρωταγωνιστικό δίδυμο έδωσε για ακόμη μια φορά ηχηρά δείγματα ταλέντου πάνω στη σκηνή. Ζωντάνεψαν τους σαιξπηρικούς -σύνθετους- χαρακτήρες που υποδύονταν, χωρίς να πέσουν στην παγίδα της υπερβολής. Απόλυτα φυσικοί και… δαιμονικά άμεσοι στον θεατή. Στη σκηνή πλαισιώνονταν από τη Σοφία Φαραζή, τον Αντίνοο Αλμπάνη, τον Ευθύμη Ζησάκη (έχει μέλλον), τον Άγγελο Μπούρα και άλλους ηθοποιούς. Όλοι διαβασμένοι, πειθαρχημένοι στις απαιτήσεις της σκηνής, ταπεινοί στο χειροκρότημα. Στον ρόλο του Μπατίστα, του πατέρα της «Κατερίνας», ο έμπειρος Θοδωρής Κατσαφάδος.

Η συγκεκριμένη παράσταση αποτελούσε μια εμπνευσμένη μεταφορά στον χωροχρόνο. Από τα κουστούμια μέχρι το μακιγιάζ των ηθοποιών και τα πολυεπίπεδα σκηνικά. Όλα σε μετέφεραν στην εποχή των προξενιών, της προίκας των ανύπαντρων κοριτσιών, των αφεντάδων με τους πολλούς υπηρέτες, τη χρήση του «βουλοκερίου» για την επικύρωση μιας συμφωνίας. Η προσεγμένη σκηνοθεσία της Φωτεινής Μπαξεβάνη φώτισε τους ήρωες του έργου, αναδεικνύοντας τις πολύπλευρες πτυχές του χαρακτήρα τους.

Τι μας έμαθε το σαιξπηρικό αυτό έργο; Τη γοητεία των ανθρώπων που αντιστέκονται στα συντηρητικά ήθη και έθιμα της κάθε εποχής. Ότι στην αιώνια μάχη των δύο φύλων δεν υπάρχουν νικητές και χαμένοι. Οι ρόλοι εναλλάσσονται, συμπληρώνονται, γίνονται «ένα» όταν τον πρώτο λόγο έχει η καρδιά. Ότι τέλος, η αγάπη μπορεί να σώσει. Λαμπερή πρωταγωνίστρια εκείνη, περιμένει ένα νεύμα του σκηνοθέτη. Κι ύστερα βγαίνει στη σκηνή, να την πλημμυρίσει συναίσθημα, να μας πάει λίγα μέτρα πιο πέρα από τη θνητή μας φύση.

Ακόμη και τις «στρίγγλες»; Ιδίως αυτές…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο