Robin Williams, η τελευταία υπόκλιση...

Robin Williams, η τελευταία υπόκλιση...

Από τη Φανή Πλατσατούρα

Πριν έξι μήνες έφυγε ο Philip Seymour Hoffman, τώρα ο Robin Williams. Άδεια η σκηνή...

Λένε ότι οι μεγάλοι κωμικοί ηθοποιοί είναι άνθρωποι κλειστοί. Στην πλειοψηφία τους μονόχνωτοι, ιδιότροποι, δυσερμήνευτοι, χαμένοι σε δικές τους σκέψεις, προσωπικές αναζητήσεις και πράξεις που σε όλους εμάς φαίνονται τουλάχιστον αταίριαστες με την πραγματικότητα. Αντιφατική η ζωή τους με την υψηλή αποστολή που χρεώθηκαν από τα γεννοφάσκια τους. Γελούν, μορφάζονται, σκορπούν γκριμάτσες, ζωηρεύουν μάτια. Όλα αυτά μέχρι να ακούσουν τον ήχο του τελευταίου προβολέα να σβήνει. Μετά τοποθετούνται σαν άκαμπτες μαριονέτες στο κουτί του γέλιου μέχρι να χρειαστούν ξανά. Και είναι τα μάτια τους, μια μόνιμη δεξαμενή θλίψης...

Λένε επίσης, ότι δεν μπορείς να μιλάς για σκοτάδια, μοναξιά, αδιέξοδα και απροσπέλαστους τοίχους αν δεν εχεις βουτήξει έστω και μια φορά στην προσωπική σου άβυσσο. Να την κοιτάς, να σε κοιτά και να μην ξέρεις αν το οξυγόνο φτάνει να αναδυθείς από τον πάτο της. Κοινώς ν΄αναμετρηθείς με τις δυνάμεις σου, να πεις "πάω παραπέρα;". Για τους καλλιτέχνες αυτή η ερώτηση είναι μόνιμος στόχος. Βάζουν απέναντι τον καλλιτεχνικό εαυτό τους και τον υποβάλλουν σε σκληρές δοκιμασίες. Ν΄ αντριωθεί για τον πόλεμο και τον θάνατο της σκηνής...

Ο Robin Williams ήταν ο ηθοποιός με τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, τις κωμικές ερμηνείες, τις αναρίθμητες επιτυχίες, τα όσκαρ και τις χρυσές υποψηφιότητες, τα κόκκινα στρωμένα χαλιά και το χειροκρότημα. Δόξα, λεφτά, αφιερώματα, καλλιγραφικές επικεφαλίδες και ουρές από θαυμαστές. Ταινίες περασμένες στη μνήμη: "Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ", "Καλημέρα Βιετνάμ", "Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών". Κι ύστερα πάλι χειροκρότημα...

Hταν όμως και από εκείνους τους καλλιτέχνες που μακιγιάρουν φόβους, ακροβατούν στο κενό, ισορροπούν μόνο όταν πρόκεται να δώσουν θέαμα, αγαπούν να σκορπίζονται μέσα στο χάος. Συχνά το ρίχνουν στις εξαρτήσεις, οδηγούνται σε ακρότητες, παραφέρονται, ζητιανεύουν χέρια να τους τραβήξουν ή να τους χώσουν ακόμη πιο βαθιά στο μαύρο φως τους. Πώς όμως, να σηκώσεις το δάχτυλο στην ευθεία να τους καταδώσεις; Είναι οι ίδιοι που σου γρατζουνάνε την ψυχή κάθε που φορούν τα καλλιτεχνικά κουστούμια και μήπως δεν έχουν και τα δικά σου χέρια ίχνη από λεκέδες;

Απλά κάποια ερωτήματα δεν θα σταματήσουν να γυρεύουν απαντήσεις. Γιατί οι μεγάλοι καλλιτέχνες πεθαίνουν νέοι; Γεννήθηκαν με το ταλέντο ή ακούμπησαν πάνω του ως μοναδική τους διέξοδο; Έγινε τελικά η Τέχνη θηλιά στον λαιμό τους; Και αυτά τα μάτια τους γιατί ουρλιάζουν μελαγχολία; Και τελικά, ποιος καθορίζει το τέλος και σε τι αυτό μεταφράζεται όταν εσύ περνάς το κεφάλι σου στην αγχώνη; Λύτρωση, άτακτη φυγή ή αιώνια τιμωρία...;

Στην περίπτωση του Robin Williams οι ειδικοί απεφάνθησαν με στείρες λέξεις: "αυτοκτονία", "ασφυξία", "μανιοκατάθλιψη" και κάπως έτσι έπεσαν οι τίτλοι τέλους στην ταινία ζωής του. Μια υποσημείωση -κάτω δεξιά της οθόνης- υπενθύμιζε βέβαια, πως το αυταπόδεικτο ταλέντο συχνά πιάνεται αγκαζέ με την αυτοκαταστροφή και μαζί χάνονται στο ομιχλώδες άγνωστο...

Καλό ταξίδι!

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο