Πραγματικό Life Style: Αυτή είναι η φωτογραφία του ελληνικού καλοκαιριού!

Πραγματικό Life Style: Αυτή είναι η φωτογραφία του ελληνικού καλοκαιριού!

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Η φωτογραφία κάνει κύκλο σε προσωπικούς λογαριασμούς στα social media και σχολιάζεται σε site. Mία Ασιάτισσα, στην πιο κοσμική παραλία της Μυκόνου, κάνει μασάζ σε ένα παιδί ενώ αυτό διαβάζει στην ξαπλώστρα του.

Η γυναίκα περιποιείται με αυτοσυγκέντρωση τα πέλματα του παιδιού, σε κοινή θέα, το όποιο απόλυτα αδιάφορο και προφανώς συνηθισμένο σε περιποιήσεις, συνεχίζει την ξεκούρασή του στην πανάκριβα πληρωμένη ξαπλώστρα και την ανάλαφρη μελέτη του. Κάποιος περήφανος γονέας, συγγενής, αναρτά την φωτογραφία σε λογαριασμό στο facebook. Προκαλείται σάλος! Είναι η νταντά του παιδιού; Δείχνει όλο αυτό δουλοπρέπεια; Είναι πράγματα αυτά να περηφανεύεται κάποιος, να τα επιδεικνύει, να μεγαλώνει έτσι παιδιά; Έρχεται το τέλος του κόσμου; -αν, μετανοείτε επ' ευκαιρίας! Σοκαρισμένοι οι σχολιαστές! Ταραγμένοι οι συντάκτες! Φρικαρισμένοι οι ηθικοί, συγκροτημένοι γονείς...

Ε; Και; Έτσι δεν συνέβαινε πάντα; «Η ευδαιμονία είναι η διαρκής πορεία της επιθυμίας από το ένα αντικείμενο στο άλλο, όπου η απόκτηση του πρώτου δεν είναι παρά ο δρόμος για το επόμενο. Αυτό οφείλεται στο ότι σκοπός της ανθρώπινης επιθυμίας δεν είναι μια μοναδική και στιγμιαία απόλαυση, είναι αντίθετα η εξασφάλιση της ικανοποίησης και των μελλοντικών επιθυμιών δια παντός. Οι θεληματικές λοιπόν πράξεις και οι διαθέσεις όλων των ανθρώπων τείνουν όχι μόνον στην κατάκτηση, αλλά και στην εξασφάλιση ευτυχισμένης ζωής», όπως λέει και ο Τόμας Χομπς στον δικό του πολιτικό δαιμονιακό Λεβιάθαν... 

Δεν υπήρχαν, λοιπόν, πάντα οι εκλεκτοί αυτοί της γης, που φρόντιζαν τα παιδιά τους, εξ' απαλών ονύχων, να βεβαιωθούν για την υπέροχή τους απέναντι στους υποδεέστερους; Πως μεγάλωναν στην Αρχαία Ελλάδα τα παιδιά των ελεύθερων και πως τα παιδιά των ειλώτων που υπηρετούσαν κιόλας τα πρώτα; Πως στην αρχαία Ρώμη το κάθε παιδί πολίτη είχε δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους δούλους ακόμα και σ' αυτούς που του μάθαιναν τα γράμματα και όφειλε να δέρνει για να θυμούνται τη θέση του; Πως μεγάλωναν οι πρίγκιπες των λογιών Βασιλείων της Ευρώπης; Και πως κυλιόταν η Ιστορία συνεχώς στο αίμα, στην απάνθρωπη κυριαρχία των δυνατών, στον έγκλημα, στον φόνο, στην ασέλγεια, στους βιασμούς των αδυνάτων από τους ισχυρούς;

Ε! Έτσι και σήμερα! Οι ισχυροί δεν είναι βασιλείς και αριστοκράτες και τα παιδιά τους πρίγκιπες, αλλά έχουν λεφτά και αυτό μεταφράζεται στην απόλαυση ευχαριστήσεων υλικών, συνεχομένη, χωρίς καμία άλλη έγνοια. Μια συλλογή ηδονών, υλικών αγαθών, νέων μοντέλων αυτοκίνητων, κινητών, παπουτσιών, μηχανημάτων, ρούχων, ανθρώπων, ερωτικών συντρόφων... Και οι άνθρωποι αναλώσιμοι, αντικείμενα και αποτιμημένοι μόνο σε χρησιμότητες και με τις καταθέσεις τους. Ζωές προσανατολισμένες σε συσσώρευση λαμαρίνων και ντουβαριών. Και έτσι μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Τα παιδιά που θα γίνουν καθ΄ εικόνα και καθ' ομοίωση. Homo homini lupus! Στην εφηβεία το αλύχτισμα της αγέλης των πλουσίων λύκων θα ακουστεί ήδη, εθισμένο στη σαρκοφαγία. Έχουν εκπαιδευτεί πια για το αχόρταγο κυνήγι των απολαύσεων. Και όλοι υπάρχουν για την ευχαρίστησή τους. Αν μπορούσατε αλήθεια να επιλέξετε -με το χέρι στην καρδιά- δεν θα κάνατε το ίδιο; Δεν θα επιδιώκατε ηδονές; Δεν θα τις παρείχατε στα παιδιά σας;

Αν δεν το κάνατε –κάναμε- θα ίσχυε ίσως αυτό που ο ίδιος πολιτικός φιλόσοφος ο Χομπς διευκρινίζει πως: «τα πάθη που ωθούν τους ανθρώπους προς την ειρήνη είναι ο φόβος του θανάτου, η επιθυμία των πραγμάτων που απαιτούνται για μιαν άνετη διαβίωση και η ελπίδα ότι αυτά θ' αποκτηθούν με την εργατικότητα. Ο ορθός λόγος προβάλλει τους κατάλληλους όρους για ειρήνη, έτσι ώστε οι άνθρωποι να οδηγηθούν σε συμφωνία. Αυτοί οι όροι αποκαλούνται, αλλιώτικα, Νόμοι της Φύσης...»...

Μετά αυτά τα παιδιά – λύκοι θα ορμήξουν άραγε απέναντι στους ίδιους τους γονείς, αν σταθούν εμπόδιο στη μεγάλη απόλαυση; Αν αργήσουν για παράδειγμα να πεθάνουν και καθυστερήσουν οι κληρονομιές προ τίνος πράγματος θα ορρωδήσουν τα τέκνα τους, για να τους βγάλουν από τη μέση; Πρόσφατα βλέπαμε σε μια αμερικανική έρημο, έναν ενήλικα να μαθαίνει σκοποβολή με ούζι μάλιστα, σε ένα δεκάχρονο κοριτσάκι. Το μικρό δαχτυλάκι εφάρμοσε λάθος την σκανδάλη. Η σφαίρα βρήκε τον δάσκαλο! Τον λυπάται άραγε κανείς;

Λυπάται άραγε κανείς τους γονιούς που πίνοντας τα μοχίτο τους, καλογυαλισμένοι από τους πλαστικούς και καλοστημένοι στις κοσμικές παράλιες, με τους διασήμους, πλούσιους, καλοζωισμένους φίλους τους, έχουν αφήσει το παιδί να μιμείται τα χούγια τους; Το ξάπλωμά τους στην ακριβή ξαπλώστρα, τη συνήθειά του στο μασάζ, το να βρίσκει φυσικό να το μαλάζουνε δημόσια, να το υπηρετούν; Αντί σαν παιδί να τρέχει, να παίζει, να βουτά στα νερά, να κάνει φίλους; Και μεγαλώνοντας τι θα κάνει αν όχι, από το να κοιτάξει να παρατείνει τις ηδονές του και τίποτα άλλο και κανείς να μη μπει μπροστά του;

Η βιβλική δαιμόνισσα Λίλιθ, αυτός ο εκμαυλιστικός και φοβερός νυχτερινός δαίμονας που βλάπτει τα παιδιά, εμφανίζεται λέει με ανέμους. Φύσανε πολλοί τέτοιοι, αιγαιοπελαγίτικοι, μυρωμένοι, βέβαια, στη Μύκονο και ανεμίζουν των μανάδων τα φρεσκοβαμμένα μαλλιά, ενώ ποζάρουν καλοσχηματισμένες σε φακούς και περαστικούς. Δροσίζουν τους μπαμπάδες ενώ μιλάνε για δουλειές και άλλα λεφτά ενώ κρυφοκοιτάζουν νέα μοντέλα προσφερόμενης σάρκας. Οι γονείς διασκεδάζουν, απολαμβάνουν, αφήνονται στις δικές τους επιδειξιομανείς, αχόρταγες πάντα ηδονές. Και τα παιδιά απλά παραδίπλα μεγαλώνουν. Και μόνο η Λίλιθ τα κοιτάζει... Ας αλλάξουμε πλευρό στην ξαπλώστρα όσοι έχουμε και ξανά, ας σκεφτούμε αν θα κάναμε- αν μπορούσαμε- το ίδιο στα δικά μας παιδιά, στις δικές μας ζωές; Μπορεί ναι... μπορεί και όχι...

Και φυσάει η Λίλιθ...

Σημείωση: Δεν δημοσιεύουμε τη φωτογραφία! Για να μη πληγωθεί ίσως η εργαζομένη Ασιάτισσα ή εκείνο το αγόρι, αν μια μέρα προλάβει και πνίξει τη νύχτα την δαιμόνισσα πρώτο...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο