Άννα Αδριανού: «Αν ξανάρχιζα τώρα τη ζωή μου, θα γινόμουν ψυχολόγος»!

Άννα Αδριανού: «Αν ξανάρχιζα τώρα τη ζωή μου, θα γινόμουν ψυχολόγος»!

Συνέντευξη στη Φανή Πλατσατούρα

Οι αφηγήσεις της Άννας Αδριανού σε κρατούν μέχρι το τέλος ζωηρό, μπλέκονται μεταξύ τους, μοιάζουν σε πολλά σημεία με τις ιστορίες που γράφει για την τηλεόραση. Θέμα τους ο έρωτας, η αγάπη, τα ζώα, η διαμάχη του καλού με το κακό, η μεταφυσική διάσταση του ανθρώπου, οι επιθυμίες μας. Ιστορίες ζωής -της δικής της ζωής- που θέλεις να μάθεις στην λεπτομέρειά τους. Και να ρωτάς με έξαψη: «και μετά, και μετά;»

- «Κλεμμένα Όνειρα» για 4η χρονιά: Φοβήθηκες μήπως κουραστούν οι τηλεθεατές;

Όχι γιατί έχουν μεγάλη φόρα και οι κύκλοι αυτοί, ιδίως ο τέταρτος, έχουν φτιαχτεί στα πρότυπα των ξένων αμερικάνικων σειρών, οι οποίες δεν «τραβούν» την ίδια ιστορία. Κρατώντας κάποιους βασικούς ήρωες, φτιάχνουν ουσιαστικά μια νέα σειρά. Στον τελευταίο αυτό κύκλο των «Κλεμμένων Ονείρων» κορυφώνεται και ολοκληρώνεται η πάλη του καλού με το κακό. Σε αυτή τη φάση, η σειρά κινείται σε ένα ψυχολογικό κομμάτι πολύ βαθύ. Ακόμη και στους καλούς ήρωες βλέπουμε σκοτεινά μονοπάτια: Υποφέρουν πάρα πολύ από τον ίδιο τους τον εαυτό. 

- Ποια είναι η εικόνα της τηλεόρασης σήμερα;

Πέρασε μια κρίση η τηλεόραση, είχαν σταματήσει η ελληνική παραγωγή και η μυθοπλασία και τώρα αρχίζουν ξανά. Και χαίρομαι γι΄ αυτό γιατί νομίζω ότι έναν μικρό ρόλο τον έπαιξαν και τα «Κλεμμένα Όνειρα». Βλέποντας την καλή πορεία τους, ξεθάρρεψαν και άλλοι. Γενικά, στην Ελλάδα υπάρχει το εξής καλό και κακό: Πάει μια καθημερινή σειρά καλά; Μετά θα βγουν δέκα καθημερινές σειρές. Απλά, πολλές φορές γίνονται πολύ ίδια πράγματα. Φέτος υπάρχουν πολύ καλές σειρές αλλά κακά τα ψέματα, βλέπουμε και σειρές που έγιναν στο τσακ - μπαμ. Σειρές που βγήκαν με τη λογική «πάμε τώρα που γυρίζει». Και αυτό είναι κακό γιατί μας ξαναπάει πίσω. Και οι λόγοι που γίνονται τέτοιες προχειροδουλειές είναι κυρίως οικονομικοί.

- Θα έπαιζες σε μια σειρά που δεν σε ικανοποιούσε αλλά σου προσέφεραν καλά χρήματα;

Ακόμη και να με χρυσώσεις, δεν πρόκειται να πω το «ναι» σε κάτι που πιστεύω ότι μπορεί να μην είναι καλό. Στο παρελθόν, μου έδωσαν πάρα πολλά λεφτά για να συμμετέχω σε παραγωγές και παρόλα αυτά, είπα όχι. Γιατί δεν μπορούσα να τις ελέγξω και δεν τις πίστευα. Εγώ δεν κάνω αυτή τη δουλειά μόνο για τα λεφτά. Βεβαίως θέλω να ζήσω αλλά θέλω να είμαι και περήφανη γι' αυτό που κάνω. Όταν ήμουν 25 χρονών, συμμετείχα σε μια θεατρική δουλειά που δεν μου άρεσε. Πιέστηκα, υπέφερα και έκλαιγα. Έκτοτε λοιπόν, ορκίστηκα ότι αυτό δεν θα το ξανακάνω ποτέ στον εαυτό μου. Προτιμώ να αλλάξω επάγγελμα από το να συμμετέχω σε μια δουλειά που δεν με εκφράζει. Δεν θέλω με τίποτα να εκπορνεύσω τη δουλειά μου για τα χρήματα.

- Ακολουθείς κάποια ιεροτελεστία την ώρα που γράφεις;

Η αλήθεια είναι πως θέλω τον χρόνο μου. Δεν μπορώ δηλαδή, να κάτσω στα καλά καθούμενα και να αρχίσω να γράφω. Σε κάποιες σκηνές μπερδεμένες, πολλές φορές ξαπλώνω με τη γάτα μου στον καναπέ, κλείνω τα μάτια και μέσα σε ένα είδος διαλογισμού με αναπνοές, βουτάω μέσα στην ατμόσφαιρα, στους ήρωες και τις ιστορίες. Και εκεί έχω τις καλύτερες ιδέες μου. Πολλές ιδέες μου έρχονται επίσης, την ώρα που πέφτω να κοιμηθώ. Αυτή η βαθιά ηρεμία, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, ενεργοποιεί το κέντρο της φαντασίας μου. Άλλες φορές πάλι, κάνω βόλτα με τον σκύλο μου σε ένα δάσος της Πεντέλης. Έχω αρκετές μοναχικές στιγμές που με βοηθούν στη συγγραφή.

- Με τη μοναξιά σε τι βαθμό έχεις συμβιβαστεί;

Δεν θα έλεγα ότι έχω συμβιβαστεί. Για 'μενα είναι άλλο η μοναχικότητα και άλλο η μοναξιά. Τη μοναξιά την νιώθεις σαν βάρος γιατί είναι κατά κάποιον τρόπο επιβεβλημένη. Μπορείς να την νιώσεις και μέσα σε πάρα πολύ κόσμο. Η μοναχικότητα είναι στην πραγματικότητα, η παρέα με τον εαυτό μας. Παλιά ναι, είχα μοναξιά γιατί είχα έλλειψη επικοινωνίας με τον εαυτό μου. Ουσιαστικά, υπήρξα μοναχικό άτομο και ας φοβόμουν τη μοναξιά. Ζούσα σε ένα σπίτι σιωπηλό και αρκετές φορές έρημο. Έμενα πολλές ώρες μόνη γιατί οι γονείς μου ήταν χωρισμένοι και δούλευαν και αδέλφια δεν είχα.  

- Σε ποια ηλικία τα βρήκες με την Άννα;

Είχα πάντα μέσα μου αυτές τις δύο πλευρές, την πολύ επικοινωνιακή και την πιο εσωστρεφή και κουράστηκα πολύ για να τις ισορροπήσω. Θα έλεγα πως μετά τα 35 μου χρόνια λοιπόν. Από τα 28-30 και μετά δούλεψα πολύ με τον εαυτό μου: Έκανα ψυχανάλυση, σεμινάρια ψυχολογίας, αυτογνωσίας και μεταφυσικής φιλοσοφίας. Αν ξανάρχιζα τώρα τη ζωή μου, θα γινόμουν ψυχολόγος.

- Επικράτησε πολλές φορές ο κακός εαυτός σου;

Ναι, υπήρξα πολλές φορές σκληρή. Για 'μενα η ώρα που επικρατεί ο κακός σου εαυτός είναι όταν δεν βλέπεις φως πουθενά μπροστά σου. Η στιγμή που παραδίνεσαι στην απόγνωση και βλέπεις μόνο μαύρο. Όταν χάνεις την αγάπη μέσα σου τότε ναι, γίνεσαι αρνητικός. Ο πατέρας μου έλεγε «εγώ αν πάνε να με εκτελέσουν, θα χαρώ τη διαδρομή». Την ημέρα που πέθανε, φίλαγε τα χέρια της αποκλειστικής νοσοκόμας που τον φρόντιζε και μας έλεγε πόσο καλό του έχουμε κάνει. Και όλα αυτά μας τα έλεγε ένας άνθρωπος που πέρασε πείνα και πόλεμο, που έχασε το παιδί του, που είχε πολλά οικονομικά προβλήματα να αντιμετωπίσει. Πατάτες τηγανιτές του έφτιαχνα και μου έλεγε «χίλια ευχαριστώ». Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος.

- Έμαθες και εσύ να λες «ευχαριστώ»;

Ναι και του το οφείλω αυτό. Νομίζω ότι οι άνθρωποι που δεν λένε «ευχαριστώ» και «συγγνώμη» είναι πολύ πεισμωμένοι. Και το μεγαλύτερο δηλητήριο είναι ο θυμός που κρατά ένας άνθρωπος μέσα του. Αυτό πραγματικά τον τρώει. 

- Περιέγραψέ μου την καθημερινότητά σου.

Μένω στην Πεντέλη, ασχολούμαι τουλάχιστον δυο ώρες την ημέρα με τα ζώα γιατί αυτά τα υπέροχα πλάσματα σε αγαπούν με ένα καθαρό συναίσθημα, χωρίς ανταγωνισμούς και δεύτερες σκέψεις. Ό,τι κάνεις γι΄ αυτά, το παίρνεις πίσω στο πολλαπλάσιο... Το πρωινό μου έχει συνήθως μία ιεροτελεστία: Φτιάχνω το τσάι μου (δεν πίνω καφέ), επιβλέπω τον κήπο μου και ταϊζω τα ζώα μου. Ξυπνάω γύρω στις 10 το πρωί γιατί κοιμάμαι αργά τα βράδια. Γράφω κυρίως τις μεσημεριανές ώρες. Όταν θέλω να κάνω διάλειμμα με ξεκουράζει τρελά το να μαγειρεύω. Συχνά φτιάχνω δικές μου συνταγές.  Και το βράδυ μου είναι αφιερωμένο στον άνδρα μου, τον Γιάννη. Βλέπουμε μαζί ταινίες, πάμε βόλτες, συζητάμε πολύ. Να σκεφτείς, είμαστε 18 χρόνια μαζί και αισθανόμαστε πως ακόμη δεν τα 'χουμε πει όλα.

- Υπάρχουν τελικά μυστικά για να κρατήσεις μια σχέση ζωντανή;

Νομίζω ότι το μεγαλύτερο μυστικό είναι να είσαι ανοιχτός άνθρωπος. Ο έρωτας είναι μια σπίθα που αν δεν γίνει αγάπη, μετατρέπεται σε αντιπαλότητα γιατί μας τρομάζει πάρα πολύ. Πολλές φορές ακόμη και σε μίσος. Αν όμως, γίνει αγάπη μετατρέπεται ξανά, σαν τη φιλοσοφική λίθο που κάνει το μέταλλο χρυσό, σε έρωτα. Με τον άνδρα μου, 18 χρόνια μετά, είμαστε πάνω απ΄ όλα εραστές.

- Έχεις πάρει πολύ αγάπη στη ζωή σου;

Ναι έχω εισπράξει σε μεγαλύτερο βαθμό απ' ότι έδωσα, για να είμαι ειλικρινής. Τον έχω κλέψει τον έρωτα, δεν με έχει κλέψει. Και χωρίς πρόθεση μάλιστα. Μου προσφέρθηκε πάρα πολύ, αλλά νομίζω ότι πάνω απ΄ όλα μου δόθηκε με τον Γιάννη. Ό,τι άλλο έζησα μου φαίνεται πια πολύ παιδικό. Ουσιαστικά οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα ερωτεύονται και παντρεύονται περιμένοντας από τον σύντροφό τους, να τους εκπληρώσει όλα τα όνειρά τους. Εσύ πρέπει να κάνεις πράξη τις επιθυμίες σου, όχι ο άλλος. Μόνο όταν είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος, μπορείς να αγαπήσεις και να σε αγαπήσει και κάποιος άλλος. Όλα τα άλλα είναι δεκανίκια. Και το δεκανίκι κανείς δεν το αγαπάει. 

*** Η Άννα Αδριανού ετοιμάζει αυτόν τον καιρό το σενάριο της νουβέλας του Βασίλη Βασιλικού «Το Σπίτι στο Σταυροδρόμι». Πρόκειται για μία πρωτότυπη ερωτική ιστορία βασισμένη στα παιχνίδια της αγάπης και της εξάρτησης. Το σενάριο εγκρίθηκε και χρηματοδοτείται από το Κέντρο Ελληνικού Κινηματογράφου και αναμένεται να βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες το 2015.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο