Χρήστος Θηβαίος: «Χρωστάμε περισσότερα στους ποιητές από τους δανειστές μας»!

Χρήστος Θηβαίος: «Χρωστάμε περισσότερα στους ποιητές από τους δανειστές μας»!

Συνέντευξη στη Φανή Πλατσατούρα

Χρήστο Θηβαίο, μπορεί μια μονάχα φράση να σου αλλάξει ζωή...;

Ιταλία, δεκαετία του '90: Στρωμένη ακαδημαϊκή καριέρα, τακτοποιημένη ζωή. Πέφτει στα χέρια του το βιβλίο ενός Σέρβου συγγραφέα. Φτάνει στον στίχο «υπάρχουν πολλοί δρόμοι για έναν άνθρωπο, αλλά ο πραγματικά δικός του δρόμος είναι αυτός που, αν τον ακολουθήσει, ο πόθος του μεγαλώνει». Γίνεται όλος μικρά θρύψαλα...

Αθήνα, 2015: Είναι πλέον ένας αφοσιωμένος τραγουδοποιός. Τα τραγούδια του έχουν πατρίδα, η μουσική του ντύνει στίχους ποιητών και τα βράδια παίρνουν το χρώμα της φωνής του. Ανεβαίνει πάνω στη σκηνή και ερμηνεύει ολόκληρες ιστορίες. Δεν έχουν πάντα ευχάριστο τέλος είναι όμως, όλες «εκείνος».

- Σας χαρακτηρίζουν ως «έντεχνο καλλιτέχνη». Αποδέχεστε τον όρο;

Είναι χαζό να μην τον αποδεχτώ, είναι ένας όρος που έχει χαρακτηρίσει εμένα και τη γενιά μου. Δεν τον θεωρώ προσβλητικό με την έννοια ότι «είμαι έντεχνος» σημαίνει «είμαι μέσα στην Τέχνη». Έντεχνος είναι και ένας καλός φούρναρης ή ένας καλός μάγειρας. Και φυσικά πρέπει να παραδεχτούμε, ότι δεν είναι όλα τα τραγούδια της έντεχνης πλευράς καλά και όλα τα τραγούδια του λαϊκού ή του σκυλάδικου κακά. Υπάρχουν τραγούδια έντεχνα από τον λαϊκό χώρο, που είναι εξαιρετικά, από εξαιρετικούς ερμηνευτές, με εξαιρετικές φωνές. Άσχετα από το αν το ύφος τους και ο τρόπος τους είναι αγοραίος, δηλαδή μέσα σε ένα μαγαζί με λουλούδια κλπ. Δεν σας κρύβω ότι μια φορά ήμουν με τον Σωκράτη Μάλαμα και τραγουδούσαμε τέτοια τραγούδια ο ένας στον άλλον για να δείξουμε πόσο ωραία μπορεί να είναι με μια κιθάρα και μια φωνή. Χωρίς την πολύ φασαρία των χώρων που συνήθως ακούγονται. Ο Τσιτσάνης για παράδειγμα τι ήταν; Έντεχνος ήταν. Αν δεν υπήρχε ο Τσιτσάνης, δεν θα έγραφε ο Χατζιδάκις και δεν θα γράφαμε και όλοι εμείς σήμερα. 

- Πού αποσκοπεί η κατηγοριοποίηση του έντεχνου/σκυλάδικου;

Έχει να κάνει με τους διαφορετικούς χώρους που ακούγονται τα τραγούδια αυτά και το κλίμα που τα συνοδεύει. Εμάς μας έχουν κατηγοριοποιήσει ως «έντεχνους», περισσότερο επειδή ασχολούμαστε με αυτό που λέμε κοινωνικό - πολιτικό τραγούδι και δεν σταματάμε στην κατηγορία του ερωτικού τραγουδιού. Αυτό είναι όλο το θέμα. 

- Ποιες λαϊκές φωνές ξεχωρίζετε σήμερα;

Πασχάλης Τερζής, Γιάννης Πάριος. Και οι δύο συγκλονιστικοί ερμηνευτές. Ο Δημήτρης Μητροπάνος επίσης. Μάθαμε από όλους αυτούς πάρα πολλά πράγματα. Εγώ θυμάμαι, όταν ήμουν στην ηλικία των δέκα ετών και πριν ξεκινήσω να ακούω ροκ μουσική, άκουγα ώρες πολλές τον Γιάννη Πάριο. Έμαθα ερμηνευτικά από τον εκείνον και τον Δημήτρη Μητροπάνο, όσα έμαθα και από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τον Jim Morrison.

- «9.05» στο θέατρο Διάνα: Ποιο μήνυμα θέλετε να περάσετε μέσα από αυτή την παράσταση;

Θα το συνόψιζα σε μία φράση του Οδυσσέα Ιωάννου, η οποία ακούγεται μέσα στην παράσταση: «Η ιδεολογία είναι μόνος ο τρόπος με τον οποίο πλησιάζεις τα πράγματα». Πρόκειται για μία πολύ επίκαιρη, μουσικοθεατρική παράσταση που κάνουμε με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη και αφήγηση Οδυσσέα Ιωάννου, που μιλά για το αίσθημα της αλληλεγγύης. Αισθάνθηκα πάρα πολύ όμορφα από την πρώτη στιγμή που ανέβηκα στη σκηνή και αυτό το χρωστάω πραγματικά στην Καρυάτιδα της παράστασης, Ελένη Ράντου. Όλοι μαζί είμαστε πολύ καλοί φίλοι, μια μεγάλη παρέα που ανεβαίνει καθημερινά στη σκηνή.

- Κατάγεστε από οικογένεια ηθοποιών. Πέρασε ποτέ από το μυαλό σας η σκέψη να ασχοληθείτε με το θέατρο;

Έχω συμμετάσχει στο θέατρο ακόμη μία φορά σε μια παράσταση που είχε τίτλο «Η Ζωή της Σοφίας Λασκαρίδου» και στην οποία υποδυόμουν έναν ποιητή που είχε αυτοκτονήσει. Είχα γράψει τα τραγούδια της παράστασης και τα τραγουδούσα πάνω στη σκηνή. Ήταν πιο μουσικός ο ρόλος μου τότε, όπως και τώρα. Παρότι παιδί ηθοποιών δεν το σκέφτηκα ποτέ σοβαρά. Από μικρό με είχε κερδίσει η μουσική. Κάποιες φορές τώρα, λόγω της παράστασής μας, μου έχει περάσει από το μυαλό να υπάρξει πρόζα ανάμεσα στα τραγούδια. Η αλήθεια είναι πως έχει αρχίσει να μου αρέσει η ιδέα αυτή και για τώρα και για το μέλλον, με την ανάλογη μελέτη βεβαίως.

- Τι σχέση έχετε με τα media;

Aν με καλέσει κάποιος σε μία τηλεοπτική εκπομπή που έχει να κάνει με τη μουσική και τις παραστάσεις μας, θα πάω. Δεν είναι ότι σνομπάρω την τηλεόραση, μην νομίζετε. Και στο παρελθόν, για να είμαι ειλικρινής, είχα πάει ως καλεσμένος σε πολλές εκπομπές. Απλά πιστεύω ότι τώρα είναι προτιμότερο να δοθεί χώρος στους νέους ανθρώπους. Ο κόσμος με έχει γνωρίσει πια και θα προτιμούσα να παρευρεθώ σε μια εκπομπή ή να δώσω μια συνέντευξη μόνο για να μιλήσω για τη δουλειά μου. Για παράδειγμα, σε ένα πάνελ που φωνάζουν και τοποθετούνται ο ένας πάνω στον άλλον, δεν θα πήγαινα.

- Οι καλλιτέχνες δεν οφείλουν να τοποθετηθούν σήμερα και για άλλα ζητήματα, πέραν της δουλειάς τους;

Είναι δίκοπο μαχαίρι όλο αυτό. Η κάθε περίπτωση καλλιτέχνη είναι προσωποπαγής και εξαρτάται από το πως αυτός αισθάνεται για να βγει και να αντιμετωπίσει τα κοινωνικά τεκταινόμενα. Προσωπικά, θα προτιμούσα να συνεχίσω να μιλώ από τη σκηνή, όπως είχα κάνει τις καυτές ημέρες των Εξαρχείων με τη δολοφονία Γρηγορόπουλου. Όχι στην τηλεόραση αλλά πάνω στη σκηνή. Θεωρώ επίσης, ότι τοποθετούμαι αρκετά και στις συναυλίες που κάνω αλλά και στη συγκεκριμένη παράσταση τώρα, με τη μορφή που αυτή έχει.

- Τι πρέπει να προσέξουν οι ψηφοφόροι στις επερχόμενες εκλογές;

Αυτή είναι μια δύσκολη ερώτηση. Κάποια στιγμή αναφέρθηκε από έναν πολιτικό ότι εμείς οι καλλιτέχνες επηρεάζουμε κόσμο με αποτέλεσμα συχνά να ψηφίζει αυτό που εμείς πρεσβεύουμε... Για να ΄μαι ειλικρινής, είμαι και εγώ στην ίδια σκεπτικιστική κατάσταση που βρίσκεται όλος ο κόσμος. Θέλω να τα ζυγίσω μέσα μου μέχρι την τελευταία στιγμή και να αποφασίσω, όταν θα πάω στις κάλπες. Σίγουρα δεν είμαι υπέρ της αποχής. Θα πάω και θα ψηφίσω κανονικά στις 25 Ιανουαρίου.

- Μεγάλες θυσίες για την Τέχνη σας έχετε κάνει;

Κάποτε η Αρλέτα μου είχε αναφέρει μια πολύ σοφή κουβέντα, ανάμεσα στις τόσες σοφές της: «Αν μπορείς να ζήσεις χωρίς να το κάνεις, μην το κάνεις». Εγώ δεν μπορούσα να ζήσω χωρίς το τραγούδι. Άφησα λοιπόν, πίσω μου μια ολόκληρη ακαδημαϊκή καριέρα στην Ιταλία για να γυρίσω στην Ελλάδα και να μπορέσω να γράφω τραγούδια. 

- Οι λέξεις στο χαρτί σας βγαίνουν πλέον αβίαστα;

Όχι μελετάω πάρα πολύ πριν βγουν. Οφείλω να μελετάω. Ο αγαπημένος Βασίλης Παπακωνσταντίνου είχε πει μια φράση που υιοθετώ και ενστερνίζομαι απόλυτα: «Χρωστάμε περισσότερα στους ποιητές, παρά στους δανειστές μας». 

- Όσα περιγράφετε μέσα από τα τραγούδια σας, τα έχετε ζήσει;

Άλλες φορές τα έχω ζήσει και άλλες φορές τα περιγράφω σαν να τα είχα ζήσει, ακριβώς για να τα ζήσω. Να τα ζήσω μέσα από το γράψιμο...

- Η αθωότητα που συνοδεύει τους στίχους σας αντικατοπτρίζεται στη ζωή σας;

Προσπαθώ να διατηρώ την αθωότητά μου. Δεν είναι καθόλου εύκολο και ειδικά στους ανθρώπους που αγαπάω περισσότερο, εκπίπτω συνέχεια σε λάθη. Αλλά μαθαίνω από αυτά και συνεχίζω...

- Θυμάμαι σε ένα live σας να κάνατε λόγο για ένα «αστρικό μαξιλάρι» που σας εμπνέει.

Aυτό το αστρικό μαξιλάρι είναι η μούσα μου και με επισκέπτεται αρκετά συχνά. Είναι το φίλτρο μέσα από το οποίο βλέπω τον κόσμο. Ο τρόπος που ερμηνεύω τον κόσμο και τα γεγονότα γύρω μου.

- Ποια είναι η ιστορία του αγαπημένου σας τραγουδιού;

Δεν μπορώ εύκολα να τα ξεχωρίσω. Τα τραγούδια μου είναι τα τραγούδια μου νομίζω όμως, ότι με έχει σφραγίσει το «Ημερολόγιο» και η ιστορία του είναι η εξής: Ήμουν στην κουζίνα του φοιτητικού σπιτιού μου στην Μπολόνια της Ιταλίας και έβλεπα από ένα μεγάλο παράθυρο έναν πλάτανο. Και αισθανόμουν πραγματικά ότι ήμουν πολύ λίγος σαν ύπαρξη, σαν ένταση, σαν πάθος μπροστά του. Θαύμασα τόσο πολύ αυτόν τον πλάτανο που μέσα στη φαντασία μου τον έκοψα κομμάτια και έφτιαξα ένα καράβι για να ταξιδέψω στα όρια του πάθους και της έντονης ζωής. Και να έχω βέβαια πάντα στο μυαλό μου σημειωμένο το γεγονός ότι πρέπει κάθε φορά να ανεβάζω τον πήχη, για να προσπαθώ να τον φτάσω. Γι΄ αυτόν τον λόγο το τραγούδι έχει τον τίτλο «Ημερολόγιο». Είναι μια διαρκής υπενθύμιση... 

- Τι δεν έχετε καταφέρει να πραγματοποιήσετε ακόμη που ονειρευτήκατε πολύ;

(Σκέφτεται...) Να προξενώ όσο τον δυνατόν λιγότερη απογοήτευση στους ανθρώπους που αγαπάω πολύ και με αγαπούν και εκείνοι.

- Είναι πολλοί εκείνοι οι «δικοί σας» που σας αγαπούν;

Δόξα τον Θεό έχω τέτοιους ανθρώπους δίπλα μου. Δεν θα έλεγα πως είμαι από τους καλλιτέχνες που κλείνονται στη μοναξιά τους. Γενικά ως άνθρωπος είμαι αρκετά εξωστρεφής και παραπάνω απ΄ όσο θα έπρεπε μάλιστα. Φυσικά όπως όλος ο κόσμος, έχω και εγώ τις «στιγμές» μου, την ανάγκη να έχω την ησυχία μου για να σκεφτώ, να γράψω, να μελετήσω. Νομίζω όμως, ότι αυτό γίνεται πάντα μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο γιατί μπορώ να γράψω για παράδειγμα, όταν στο απέναντι δωμάτιο είναι η γυναίκα μου ή τα παιδιά μου. 

- Στους μεγάλους έρωτες μπαίνει «τέλος»;

Όχι, οι μεγάλοι έρωτες είναι ένας κύκλος... Γενικά, ο έρωτας δεν χορταίνεται, ακόμη και με τον ίδιο άνθρωπο. Είσαι με τον σύντροφό σου και είσαι ευτυχισμένος αλλά ακόμη δεν τον ξέρεις. Πρέπει να περάσει καιρός για να μάθεις τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου. Βασικά, θέλεις να τον μαθαίνεις διαρκώς... Και αυτό είναι και το ελιξήριο της σχέσης.

*** Ο Χρήστος Θηβαίος θα βρίσκεται στο θέατρο Διάνα (Πέμπτη- Κυριακή) με την μουσικοθεατρική παράσταση «9.05» για όλη τη χειμερινή σεζόν.

Μέσα στο 2015 αναμένεται να κυκλοφορήσει νέα ανέκδοτα τραγούδια του με κεντρικό θέμα τους μεταλλωρύχους της Σερίφου που στις 21 Αυγούστου του 1916 εξεγέρθηκαν εναντίον γερμανικής εταιρείας, διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες εργασίας.

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο