Δημήτρης Χορν, ετών 94!

Από τη Φανή Πλατσατούρα

Αν σήμερα ζούσε θα ήταν 94 χρονών μικρό παιδί. Με τα διαπεραστικά μάτια, τις ερμηνείες και τη χαρακτηριστική φωνή του. Ένας ζεν πρεμιέ χωρίς ηλικία...

Θα τον φανταζόμουν μετά την παράσταση στο Μουσούρη, στη Χρήστου Λαδά. Θα έφυγε με τα πόδια, θα σιγοσφύριζε "Ηθοποιός σημαίνει Φως" και τα σκοτάδια των δρόμων θα άρπαζαν ελπίδα.

Στις 16 Ιανουαρίου του 1998 σφάλισε τα μάτια... Τραγούδησε "ξέρω κάποιο αστέρι, αστέρι, αστεράκι" και πήγε να το ΄βρει...

Ηθοποιός σημαίνει Φως... Ηθοποιός, ό,τι κι αν πεις, είναι καημός πολύ πικρός και στεναγμός πολύ βαθύς...

... ερμήνευε στην «Οδό Ονείρων» σε μουσική και στίχους του Μάνου Χατζιδάκι. Η καθημερινότητά του ήταν πλημμυρισμένη από φώτα ο ίδιος όμως, φρόντιζε να κρατήσει άσβεστο το δικό του εσωτερικό φως, αυτό που τον έθρεφε μια ολόκληρη ζωή. Προστάτευε τη ζωή του από τα φλας. Και όσο εκείνος τα απωθούσε, τόσα αυτά εισέβαλαν με το έτσι θέλω στα πιο δικά του περπατημένα μονοπάτια. Οι άλλοι τον ονόμαζαν "κορυφαίο", ο ίδιος συνήθιζε να λέει πως "ποτέ δεν έπαψα να πιστεύω ότι ήταν λάθος μου να γίνω ηθοποιός". Μάλιστα, κάποια στιγμή και ενώ βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του, δεν δίστασε να ζητήσει δημόσια συγγνώμη για την "άθλια ερμηνεία" του, όπως την χαρακτήρισε. Φυσικά το χειροκρότημα από κάτω ήταν πιο δυνατό από κάθε προηγούμενη φορά.

Η ΗΘΟΠΟΙΙΑ

Ο πατέρας του υπήρξε μεγάλος θεατρικός συγγραφέας, καλός φίλος της Κυβέλη και της Κοτοπούλη. Του μετάγγισε το μικρόβιο της ηθοποιίας, όσο και αν εκείνος ήθελε να ακουλουθήσει άλλους επαγγελματικούς δρόμους. Έζησε την πείνα από την παιδική του ηλικία, αγάπησε τους ανθρώπους, οραματίστηκε έναν κόσμο λιγότερο ένοχο. "Θυμάμαι ότι υπήρχε μια εποχή που τρυπούσαν τα παπούτσια μου και έβαζα χαρτόνια από τσιγάρα για να τα κλείσω. Πιστέψτε με, δεν με έβλαψε σε τίποτα αυτό", είχε εξομολογηθεί σε παλαιότερη συνέντευξή του, ερωτώμενος για τα φτωχικά του χρόνια.

ΤΟ ΝΤΕΜΠΟΥΤΟ

Το ντεμπούτο του το κάνει το 1940 στην οπερέτα του Στράους «Η Νυχτερίδα». Αμέσως μετά εμφανίζεται στο «Θέατρο Ρεξ» της Μαρίκας Κοτοπούλη σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ανάμεσα σ΄ αυτά η «Δωδεκάτη νύκτα», ο «Ριχάρδος Β'», ο «Ριχάρδος Γ'», ο «Άμλετ», ο «Τίμων ο Αθηναίος» (Σαίξπηρ), το «Ημερολόγιο ενός τρελού» (Γκόγκολ), ο «Ιβάνωφ» (Τσέχωφ), ο «Ερρίκος Δ'» (Πιραντέλο). 

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

"Ήταν ο άνθρωπος που μου έμεινε αξέχαστος. Με γοήτευσε όσο κανείς σε αυτή τη δουλειά. Για την ευγένειά του, για την κλάση του, το ταλέντο και τη φινέτσα του, για τη μόρφωσή του. Ήταν γενναιόδωρος πολύ στα αισθήματα και τα λόγια του... Του στοίχισε πάρα πολύ ο θάνατος της γυναίκας του", μου είχε εξομολογηθεί η Μάρω Κοντού σε μία παλαιότερη συνέντευξή μας. Στην ίδια συνέντευξη και όταν το μαγνητόφωνο έκλεισε, την ρώτησα αν τελικά εκείνοι οι δυο υπήρξαν το παθιασμένο ζευγάρι που τα Μέσα της εποχής περιέγραφαν. "Μόνο έναν συμπρωταγωνιστή μου ερωτεύτηκα", θα μου απαντήσει αλλά δεν θα τον αποκαλύψω ποτέ. Η αλήθεια είναι, πως ο Δημήτρης Χορν συνεργάστηκε με όλες τις θεατρίνες της εποχής: Μελίνα Μερκούρη, Έλλη Λαμπέτη, Κατίνα Παξινού, Βάσω Μανωλίδου, Μαίρη Αρώνη. Mε τη Μάρω Κοντού όμως, πάντα απολάμβανε λίγο παραπάνω αυτό το σφιχταγκαλιασμένο "πες μου μια λέξη..." με τα κόκκινα από ντροπή και πόθο μάγουλο να τρίβονται το ένα πάνω στο άλλο. Το είχε παραδεχτεί άλλωστε: "Δεν ήταν η Λαμπέτη η γυναίκα της ζωής μου".

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ

Φοβόταν την δημόσια έκθεση, δεν τον ένοιαζε η επιτυχία, τον μαγνήτιζαν οι εύκολοι ρόλοι, τους οποίους φώτιζε με εκείνο το ένθεο υποκριτικό ταλέντο. Και όμως, δεν έπαιξε ποτέ τραγωδία (!) Ούτε τον κινηματογράφο αγαπούσε, αν και πρωταγωνίστησε σε δέκα συνολικά ταινίες. Μετά τον θάνατό του, καθιερώθηκε στη μνήμη του το Βραβείο Χορν, το οποίο απονέμεται σε νέους ηθοποιούς του θεάτρου. Όσο ζούσε, τιμήθηκε από την ελληνική πολιτεία με τον Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α'. Δεν του άρεσαν τα βραβεία, δεν πίστευε σ΄ αυτά αλλά στην ψυχή του ηθοποιού. Αντέχεις; Μπορείς; Ζεματάς μέσα σου; Βγες στη σκηνή και διεκδίκησε το μεγαλύτερο βραβείο, το χειροκρότημα...
 
ΟΙ ΑΛΛΟΙ

Η Νόνικα Γαληνέα θα πει για εκείνον: "Μια μέρα πήγα και του είπα, σε παρακαλώ, Τάκη, μήπως μπορείς να μιλήσεις στον Μακρίδη -επειδή ήμουνα στο ξεκίνημα της δουλειάς μου- γιατί μαθαίνω ότι θα ανέβει μια παράσταση στο Μετροπόλιταν. Μου λέει όχι. Του λέω, τι όχι, δεν μπορείς να του τηλεφωνήσεις; Μου λέει όχι. Γιατί; Γιατί είσαι ψώνιο, μου ανταπαντά. Με αγάπη μου το ‘πε. Του λέω δεν είμαι ψώνιο. Μου λέει είσαι, γιατί τώρα καλοκαιριάτικα θέλεις να πας να δουλέψεις. Γιατί δεν πας μια βόλτα με το κότερο της μαμάς σου;" Έτσι ήταν. Απρόβλεπτος και σαρκαστικός. Εριστικός και με χιούμορ. Μικρό παιδί σε συσκευασία μεγάλου.
 
Η ΈΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ
 
Ο έρωτας είχε πάντα πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή του. Από το κρεβάτι του πέρασαν πολλές γυναίκες λίγες όμως, άφησαν χαραγμένο σημάδι στην καρδιά του. Με την Έλλη Λαμπέτη, τον πιο γνωστό του έρωτα που απασχόλησε όσο λίγοι τα περιοδικά εκείνης της εποχής, γνωρίστηκαν στη δραματική σχολή της Μαρίκας Κοτοπούλη. Φιλιόντουσαν για τις ανάγκες του έργου "Κάλπικη λίρα" που συμπρωταγωνιστούσαν και κάπως έτσι γεννήθηκε μια φλογερή σχέση που κράτησε επτά ολόκληρα χρόνια. Ο ίδιος θα πει για την συμπρωταγωνίστριά του, αρκετά χρόνια μετά: "Ήταν μια καλή ηθοποιός, ήταν χαρά να παίζεις μαζί της. Είχε την ικανότητα να κάνει τα ασήμαντα σημαντικά. Και αφόρητη ζηλιάρα. Δεν τολμούσα ούτε βλέμμα να ρίξω σε άλλη γυναίκα. Γινόταν χαλασμός. Ζήλευα κι εγώ ελεεινά. Ήμασταν μαζί επτά χρόνια. Όταν με άφησε, ήμουν ως ταύρος εν υαλοπωλείω. Πληγώθηκε ο εγωισμός μου. Δεν μπορώ να πω πως δεν την αγάπησα. Και τη θαύμαζα πολύ σαν ηθοποιό. Αλλά δεν ήταν η γυναίκα της ζωής μου".

Ο ΕΡΩΤΑΣ

Παντρεύτηκε δύο φορές. Την Ρίτα Φιλίππου και την Άννα Γουλανδρή (χήρα Παπάγου). "Aπό τα έξι χρόνια μου και μετά δεν μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου να μην είναι ερωτευμένος, δηλαδή συγκινημένος με κάποιο πρόσωπο. Θα 'λεγα πως ήμουν ερωτευμένος με τον έρωτα... Eνώ δηλαδή ήμουν ένα πολύ κεφάτο παιδί, ξαφνικά, μελαγχολούσα φοβερά κι έγραφα θλιμμένα ποιήματα. Mε μελαγχολούσαν αυτοί οι έρωτες... Ή η ζωή", είχε εξομολογηθεί σε συνέντευξή του, μιλώντας για τι άλλο; Για έρωτα!

ΟΙ ΦΙΛΙΕΣ

Υπήρξε στενότατος φίλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το 1980 ίδρυσαν μαζί με τη σύζυγό του, Άννα Γουλανδρή, το Ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν, σκοπός του οποίου είναι η μελέτη του ελληνικού πολιτισμού. Διετέλεσε μάλιστα και ο πρώτος πρόεδρος της ΕΡΤ αμέσως μετά την μεταπολίτευση.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Στην τελευταία συνέντευξη που έδωσε στη Σεμίνα Διγενή, λίγο πριν ο θάνατος του "κλείσει" με λαχτάρα το μάτι, εκείνη τον ρωτά: "Eίμαστε πολιτισμένοι ως λαός"; "Όχι", της απαντά κοφτά. "Γιατί δεν είμαστε ελεύθεροι..."

Ύστερα ξέχασε... Το Αλτσχάιμερ είχε χτυπήσει πλέον για τα καλά εκείνον τον λίγο σνομπ τύπο που έσπαγε πλάκα με τη ζωή...

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο