Tivictim: Dancing With the Stars - Η αβάσταχτη ασημαντότητα ενός λουσάτου τελικού!

Tivictim: Dancing With the Stars - Η αβάσταχτη ασημαντότητα ενός λουσάτου τελικού!

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Το σόου των ball room χορών, που δεν τους ξέραμε ως έθνος, δεν τους μολογούσαμε, εκτός και αν κανένα ζευγάρι παντρευόταν και ήθελε να εντυπωσιάσει τους συμπεθέρους και έκανε μαθήματα για τανγκό, το γνωρίσαμε το 2005. Και παγετός και γυμνό και γκλίτερ και ημίγυμνο και φώτα και αγκαλιάσματα και πετάγματα και ανοίγματα και συγκινήσεις και ανταγωνισμοί και φτερά και πούπουλα και ύφος σοβαρό λες και οι 68 προσωπικότητες που συμμετείχαν όλα αυτά τα χρόνια δεν ήταν στο prime time του ΑΝΤ1 αλλά στους Ολυμπιακούς αγώνες όλων των εποχών.

Στην αρχή όλο αυτό μας φάνηκε να έχει κάποιο ενδιαφέρον να το χαζέψουμε. Άντε να δούμε τον κ. Λάτσιο κριτή και όχι στέλεχος, να μάθουμε την Βελίκοβα, να απολαύουμε τον Ευαγγελινό και μετά την Πρεζεράκου για λίγο και τον Κωστάλα και την Δανδουλάκη και τον Λάκη Γαβαλά ως ένα θεατράλε προβοκατέρ μνημείο υπογράμμισης του κακού γούστου του όλου θεάματος.

Ο Λάκης Γαβαλάς, η ωραία Δούκισσα με όλη την αγωνία της άνεσής της, η κομψότητα της κα. Δανδουλάκη που χαζεύαμε τι τουαλέτα θα φορέσει, φευγαλέα κάθε Κυριακή, ήταν και τα μόνα στοιχεία να ανεχτείς ένα σόου, σαν αντίλαλο ανύποπτων καιρών. Είναι σαν το τάλεντ σόου των χορών και των τραγουδιών, να παιζόταν πριν κάνει έναν μεγάλο σεισμό που μας ισοπέδωσε και μας γκρέμισε όλους, να ζούμε σε αντίσκηνα και στη μόνη τηλεόραση του καταυλισμού, εκείνοι να συνεχίζουν να χορεύουν μάμπο, τσάτσα, κουίκ στεπ και μπατσάτα σαν να μη πέρασε μια μέρα, σαν να πάγωσε ο χρόνος, σαν πέρα να βρέχει.

Καμία αλλαγή για πέντε χρόνια, καμία διαφορά, μόνο στα πρόσωπα και αυτή προς το χειρότερο. Ημιδιάσημοι σταρ, που κάτι σου θύμιζαν τα πρόσωπα αλλά όχι και με σιγουριά, να χορεύουν με τους ίδιους για πέντε χρόνια χορευτές, που πιο οικείοι σου ήταν από τον τόσο καιρό απ' ότι οι πρωταγωνιστές.

Στον πρόσφατο τελικό, δε, σαν φτωχοί συγγενείς οι δυο τελευταίες κυρίες Ντόνα και Παπαδοπούλου, ωραιότατες και ταλαντούχες, δεν είχαν καν τους συμπαίκτες τους να τις πλαισιώσουν, αλλά μια άδεια σκηνή και μια βεβιασμένη θριαμβική ατμόσφαιρα σε ένα πολύωρο πρόγραμμα που δεν έλεγε να τελειώσει. Οι προσωπικότητες δεν μπορούσαν να παραστούν, πληγωμένες προφανώς, που δεν διέπρεψαν. Όσοι εμφανίστηκαν έκαναν πως, ε, καλά δεν τρέχει και τίποτα, αλλά το βλέμμα θύμιζε παιδάκια που τα στέλνουν οι μεγάλοι στο δωμάτιό τους, τιμωρία.

Ο μαύρο Μαρτάκης πάλευε να κάνει χιούμορ και ατμόσφαιρα αφήνοντας μια αίσθηση πως όλοι παίζουν τους επιτυχημένους και τους άνετους, χωρίς κοινό, σαν σε πρόβα πρεμιέρας που θα υμνηθεί. Κοινοτυπίες, προβλέψιμες ατάκες, χιλιοπαιγμένες αντιδράσεις, συγκινήσεις που είχες ξαναδεί. Πέσαν τα κομφετί και από το ταβάνι, βούρκωσε η Δούκισσα, θριάμβευσε η νικήτρια, χειροκρότησε μετά από παράγγελμα το κοινό και πάει τελείωσε κι αυτό. Η χλιδάτη ελαφρότητα μια αμήχανης πολυπαιγμένης παράστασης σε μισογκρεμισμένη παράγκα... Και του χρόνου...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο