Κατερίνα Λέχου: «Δεν θα είμαι πάντα η πιο ωραία, η πιο νέα... Έχω ήδη παλιώσει»!

Κατερίνα Λέχου: «Δεν θα είμαι πάντα η πιο ωραία, η πιο νέα... Έχω ήδη παλιώσει»!

Συνέντευξη στη Φανή Πλατσατούρα

Από την υποχόνδρια «Βίκυ» στο «Είσαι το Ταίρι μου», στην προστατευτική μαμά του «Ευτυχισμένοι Μαζί» και την λεπρή δασκάλα «Ελένη» στο πετυχημένο «Νησί». Και η τηλεόραση να δίνει τη θέση της στο θέατρο και την πολιτισμένη «Εύα» στα Χάρτινα Λουλούδια, την στρίγγλα «Κατερίνα» του Σαίξπηρ και την εμβληματική «Μπλανς Ντιμπουά» τώρα στο θέατρο Άνεσις και το «Λεωφορείο ο Πόθος». Ρόλοι, απαιτήσεις, σύγχρονες και κλασικές ηρωίδες να ζωντανεύουν και πάντα η ίδια αφοσίωση. Η Κατερίνα Λέχου είναι αδιαμφισβήτητα μια ηθοποιός με βάθος. Η φράση «το έχει» κάθε τελειομανούς σκηνοθέτη...

- Όλα αυτά τα χρόνια τι σχέση έχεις αναπτύξει με το κοινό σου;

Ας ξεκινήσουμε με μία βασική αρχή: αυτή τη δουλειά δεν την κάνουμε για τον εαυτό μας αλλά για τους ανθρώπους που έρχονται και μας βλέπουν. Πιστεύω όμως, ότι η σχέση ηθοποιού - θεατή πρέπει να χαρακτηρίζεται από κάποια όρια. Δηλαδή δεν μπορεί το κοινό να καθορίζει τις επιλογές σου και όσο ζεστή και αν είναι η επαφή σας μετά την παράσταση, δεν παύει να είναι για ΄σενα ένα άγνωστο πρόσωπο. Θα έπεφτες ποτέ εσύ στην αγκαλιά ενός άγνωστου προσώπου; Γιατί να πέσω εγώ λοιπόν; Γενικά στη ζωή μου δεν είμαι αυτό που λέμε «διαχυτικός άνθρωπος». Για παράδειγμα, δεν μου αρέσει καθόλου να με φωτογραφίζουν με κινητό τηλέφωνο. Αν έφερνε κάποιος από το σπίτι του μια φωτογραφική μηχανή θα το εκτιμούσα περισσότερο. Θα έλεγα «κοίτα μπήκε στον κόπο και τη σκέψη να φέρει μια φωτογραφική μηχανή».

- Μπήκες ποτέ στο δίλημμα να παίξεις το λεγόμενο «παιχνίδι της δημοσιότητας»;

Εκεί γύρω στα 25 σου χρόνια καλείσαι να επιλέξεις ποιο μονοπάτι θα πάρεις. Αυτό σημαίνει ότι κάτι θα χάσεις. Εγώ είμαι πολύ πραγματίστρια και ρεαλίστρια στον τρόπο που σκέφτομαι. Αποφάσισα λοιπόν, τι δεν είμαι διατεθειμένη να κάνω τα πάντα για τη δημοσιότητα. Να μην κάνω τίποτα που είναι έξω από εμένα και αυτό το εφαρμόζω στην πράξη. Θα βγω όσο θέλω να βγω, θα πάω εκεί που θέλω να πάω και ναι, μπορεί να θέλει υπομονή αλλά πιστεύω και στην αξία της δουλειάς στο βάθος του χρόνου. Αν επιθυμείς όλα στη ζωή σου να συμβούν γρήγορα, πρέπει να κάνεις πράγματα που ενδεχομένως δεν θέλεις. Πρέπει να το παίξεις αυτό το παιχνίδι δημοσιότητας. Εγώ δεν βιαζόμουν τόσο πολύ και πάντα η αγωνία μου ήταν «πώς θα γίνω καλύτερη, όχι να αποκτήσω δημοσιότητα. Το μόνο σίγουρο πάντως, είναι ότι δεν θα μου δώσει την επόμενη δουλειά μου ένας άγνωστος που θα με δει σε ένα περιοδικό, αλλά ο συνάδελφος και ο σκηνοθέτης που θα έρθουν να με δουν να παίζω.

- Σε τι βαθμό σε ενδιαφέρει η δημόσια εικόνα σου;

Η εικόνα μας είναι εκτεθειμένη και σαφώς, παίζει ρόλο αλλά δεν μπορεί να καθορίσει αυτή τη ζωή μας. Δεν ωφελεί κατά τη γνώμη μου να ασχολείσαι με την εικόνα σου εκτός σκηνής περισσότερο απ΄ ότι εντός σκηνής. Γιατί τότε χάνεται η ουσία του πράγματος. Και η ουσία είναι που σε ταξιδεύει μέσα στον χρόνο. Ούτε η πιο ωραία θα είμαι για πάντα, ούτε η πιο νέα, ούτε η πιο ενδιαφέρουσα. Ήδη έχω παλιώσει. Άρα λοιπόν, σε κάτι άλλο πρέπει να επενδύσω.

- Αυτό το «έχω παλιώσει» πόσο σε πληγώνει;

Είναι η πραγματικότητα. Στη ζωή τα πάντα ρέουν. Ήμουν 25, έγινα 30, πέρασα τα 45 και βγαίνουν από πίσω μου νέες γενιές. Αυτή είναι η φυσική ροή των πραγμάτων και πρέπει να την αποδεχτούμε και να ξέρουμε σε κάθε στιγμή της ζωής μας γιατί είμαστε εδώ και τι έχουμε να προσφέρουμε. Αν φτιάξεις μια πλασματική εικόνα γύρω από ΄σενα, το πιθανότερο είναι ότι κάποια στιγμή αυτή θα καταρρεύσει. Και τότε, πίστεψέ με, θα φας μεγάλη ήττα.

- Στην «κατάρα της ομορφιάς» πιστεύεις;

Αυτή την κατάρα εγώ δεν την ένιωσα στο πετσί μου άμεσα. Έμμεσα ναι, υπήρξα ορισμένες φορές δέκτης της ρατσιστικής φράσης «α! είναι ωραία άρα δεν αξίζει ως ηθοποιός». Βέβαια ακόμη και αυτό δεν ισχύει πια. Πόσα όμορφα κορίτσια βλέπουμε που είναι και εξαιρετικά ταλαντούχα και τα αποδεχόμαστε; Απλά ίσως εγώ έπρεπε να αγωνιστώ ακόμη περισσότερο κακό όμως, δεν μου έκανε. Σε πεισματώνει όλη αυτή η κατάσταση, λες «θα αποδείξω ότι δεν είμαι μόνο αυτό που φαίνομαι». Από μικρή ήμουν πεισματάρα. Μου έλεγα η μητέρα μου πως ήμουν τριών χρονών και αν δεν ήθελα να πάω κάπου, βεντούζωνα στο πάτωμα. 

- Έχεις βρει κοινά σημεία με την τωρινή ηρωίδα σου, την «Μπλανς Ντιμπουά»;

Είναι ένας ρόλος που απαιτεί μεγάλο σθένος, σωματικό και ψυχικό. Όταν καλούμαι να κάνω τέτοια έργα όπως το «Λεωφορείο ο Πόθος» στην προκειμένη περίπτωση, με πιάνει δέος. Γιατί ακριβώς έχω το βάρος όλων των προηγούμενων πρωταγωνιστριών που έχουν υποδυθεί τον συγκεκριμένο ρόλο. Ευτυχώς σε όλο αυτό με βοήθησε πολύ ο σκηνοθέτης μας, ο Λεβάν Τσουλάτζε. Μέσα από την απλότητά του και τον βαθύ του τρόπο να προσεγγίσουμε στο κείμενο με έβγαλε από δεύτερες και τρίτες σκέψεις... Με τη Μπλανς ευτυχώς δεν έχω κοινά σημεία. Και λέω ευτυχώς γιατί είναι κατά τη γνώμη μου, μια βαθιά δυστυχισμένη γυναίκα. Μια γυναίκα σε απόγνωση, τραυματισμένη από όλα αυτά που έχει περάσει. Την αφουγκράζομαι, την συμπονώ αλλά δεν ταυτίζομαι σε τίποτα μαζί της. 

- Έχεις κάποια ανασφάλεια πάνω στη σκηνή που δεν έχεις ξεπεράσει ακόμη;

Σίγουρα υπάρχει πάντα μια αγωνία αν αυτό που έχεις κάνει μπορεί να περάσει στον θεατή. Γιατί ουσιαστικά εσύ είσαι ο δίαυλος μεταξύ του κειμένου, του συγγραφέα και του κοινού. Από εκεί και πέρα, δεν θα έλεγα ότι έχω ανασφάλειες ξέρω όμως, πάρα πολύ καλά ότι έχω πολλές ανεπάρκειες και ελαττώματα ως ηθοποιός. Και σαν εμφάνιση και σαν ηθοποιός αλλά και σαν φωνή. Ξέρω επίσης, πως όλο αυτό είναι κάτι που το κερδίζεις με τον χρόνο. Και νομίζω πως στο τέλος, αυτό που μας κάνει γοητευτικούς δεν είναι οι ελλείψεις μας αλλά το πως τις αγκαλιάζουμε. Ακόμη και το πως τις αναδεικνύουμε. Έχω μάθει λοιπόν, με τα χρόνια να αγαπάω τις σκηνικές ατέλειές μου, όποιες και αν είναι αυτές. Και σίγουρα να μην προσπαθώ να τις κρύψω. Γιατί είναι οι πρώτες που φαίνονται.

- Ποιος είναι ο λόγος που τα τελευταία χρόνια απέχεις από την τηλεόραση;

Είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων. Όταν έκανα το «Νησί», είχε ήδη αρχίσει η μεγάλη κρίση στην τηλεόραση άρα εκεί που είχαμε πέντε προτάσεις όλη τη χρονιά, ξαφνικά μπορεί να είχαμε μία ή και καμία. Συνεπώς, δεν μπορούσες να έχεις γκάμα επιλογής. Δεν έτυχε και κάτι που να με δελεάσει αρκετά γι΄ αυτό και αποφάσισα να απουσιάσω. Για κάποιον λόγο, είχα αρχίσει ήδη να ρίχνω το ειδικό μου βάρος στο θέατρο. Είχα έναν διακαή πόθο να κάνω θέατρο, με την ίδια αγάπη και αφοσίωση που αντιμετωπίζω την τηλεόραση. 

- Δίνεις την εντύπωση μιας σοβαρής και μετρημένης γυναίκας. Θα κάνεις αστεία, τρέλες, αυθορμητισμούς;

Φυσικά αλλά αυτή είναι η προσωπική μου ζωή και είναι για ΄μενα. Ποτέ δεν θα δείτε πόσο χιούμορ έχω, πόσο παιδί είμαι και πόσο ξέγνοιαστη μπορώ να γίνω. Νομίζω ότι στις συνεντεύξεις που δίνω, διαφαίνονται όλα αυτά με έναν τρόπο. Από εκεί και πέρα πιστεύω ακράδαντα ότι το πως είμαστε στο σαλόνι μας, δεν μπορεί να μεταφερθεί στην τηλεόραση. Δεν το σηκώνει η τηλεόραση γι΄ αυτό και με ενοχλεί όταν βλέπω μια χαλαρότητα που πολλές φορές μετατρέπεται σε φασαρία και βαβούρα. Όχι, αυτό για ΄μενα δεν μπορεί να αποτελεί τηλεοπτικό προϊόν. Θέλει ένα άλλο ραφινάρισμα γιατί δεν το αντέχει ο θεατής. Θα κάνω τηλεοπτικά ένα χιούμορ, θα πω ένα αστείο, θα σχολιάσω κάτι όλα όμως, «τόσο... όσο».

*** Η Κατερίνα Λέχου πρωταγωνιστεί στο «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς που ανεβαίνει Τετάρτη - Κυριακή στο θέατρο Άνεσις.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο