Είδα την «Κατερίνα» τα μεσάνυχτα!

Είδα την «Κατερίνα» τα μεσάνυχτα!

Από τη Φανή Πλατσατούρα

Μου έλεγαν όλοι πως πρέπει να έρθω να σε δω. Ότι κάθε σου παράσταση είναι sold out με εισιτήρια προκρατημένα και τους θεατές να κάθονται μέχρι και σε μαξιλάρια. Ήξερα την ιστορία σου από τον γιο σου, όταν είχε πάει καλεσμένος σε κάποια εκπομπή. Μην φανταστείς πως είπε πολλά. Δυο λόγια όλα και όλα όπως όλοι οι αφοσιωμένοι στο έργο τους συγγραφείς που προτιμούν να ακουμπούν προσεχτικά τις λέξεις στο χαρτί, παρά να τις κρεμούν προς μαζική κατανάλωση στα τηλεοπτικά παράθυρα. «Κατερίνα», «μανιοκατάθλιψη», «ομοφυλοφιλία», «αυτοκτονία».

Αρκούσε το βάθος αυτών των λέξεων για να έρθω να σε δω τα μεσάνυχτα της Παρασκευής. 12 ακριβώς βγήκες στη σκηνή με φωνή δυνατή. «Ο γιος μου με βρήκε» έλεγες ξανά και ξανά σε όλους τους τόνους. Και η φωνή σου σταδιακά έπαψε να είναι ανθρώπινη και τα μάτια σου καρφώθηκαν στο κενό. Κι ύστερα άρχισες να ξετυλίγεις τη ζωή σου. Την ακούμπησες μονομιάς στα χέρια μας. Με χρονολογίες και εικόνες, με ματωμένο μυαλό και σηκωμένα χέρια να καρφώνουν αποκλειστικά εσένα...

Στροφιλιζόσουν από απελπισία, έχανες τα λογικά σου, προσπαθούσες από κάπου να πιαστείς. Τραβούσες τα μαλλιά σου από τρόμο και έμπιγες τα νύχια στο δέρμα. Και εμείς εκεί θεατές ακούνητοι και αμίλητοι να παρακολουθούμε ανίσχυροι τον πανικό σου. Κορίτσι πριν την εφηβεία ήσουν όταν εξομολογήθηκες στη μάνα σου τα πρώτα συμπτώματα. «Μην πεις πουθενά ότι σκέφτεσαι αλλόκοτα, θα σε κλείσουν στο τρελάδικο», σε απείλησε. Και υπόμεινες, και ταυτίστηκες με τη Βιρτζίνια Γουλφ και έψαξες πολύ μέσα σου μήπως και στριμώξεις στη γωνία το τέρας. Ύστερα κατάλαβες πως πάντα εκείνο θα νικά...

«Είναι καλύτερο να πεθαίνεις από το να τρελαίνεσαι» σε άκουσα να λες. «Είσαι μεγάλη αγωνίστρια» ήθελα να σου απαντήσω γιατί 35 χρόνια κουβαλούσες αυτό το τέρας με τα σιδερένια δόντια μέσα σου -κομμάτι δικό σου- και κατάφερνες έστω και εκείνες τις λίγες φορές, να το κοιμίσεις. Στο πρόσωπο του γιου σου έβρισκες τη δύναμη. Εσύ τον φώναζες Πέτρο και πίστευες πως τον έπνιγες με την παθολογική αγάπη σου. Εμείς τον μάθαμε αργότερα, ως Αύγουστο Κορτώ, πολυγραφότατο συγγραφέα, όλο ευαισθησίες και δημιουργικούς δαίμονες. Να μάχεται για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και για μια κοινωνία ελεύθερης έκφρασης και ακατέργαστων ιδανικών. Παιδί γενναίο να κατεβάζει τα μάτια στις κάμερες, να τα σηκώνει μπροστά στην αδικία και να καρφώνει όσους κουμπώθηκαν στον κόσμο του βολέματος...

Η Λένα Παπαληγούρα έγινε απευθείας «εσύ», σαν έτοιμη από την ώρα που γεννήθηκε ηθοποιός γι΄ αυτόν τον ρόλο και φανέρωσε όλες τις γραντζουνισμένες πλευρές σου. Ο Γιώργος Νανούρης σε έκανε φως. Με έναν μόνο φακό στα χέρια του σε εξερεύνησε ολόκληρη και έπλασε Τέχνη. Ο Λόλεκ σε τραγούδησε «μέσα μου έχω έναν αχινό». Και ο γιος σου, ο Πέτρος - Αύγουστος σε οδήγησε μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του σε εμάς. Έτσι ακριβώς όπως ήσουν. Με τη μανία και την ευαισθησία σου. Με την σκληρότητα και την απελπισία σου. Με τις στιγμές διαύγειας και τα βαθιά σκοτάδια σου. Σε ΄κανε αλληλέγγυα φωνή να υπενθυμίζεις πως «δεν είσαι μόνο εσύ, δεν είμαι μόνο εγώ. Είμαστε εμείς, όλοι μαζί, που παλεύουμε με την μανιοκατάθλιψη».

Φεύγοντας από το θέατρο Κατερίνα, αναρωτήθηκα πολλές φορές πόσες ζωές να μετρούσες μέσα σου...

* Η παράσταση «Κατερίνα» βασίζεται στη βιογραφία «Το βιβλίο της Κατερίνας» του Αύγουστου Κορτώ. Ανεβαίνει στο θέατρο «Θησείον» κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Παρασκευή. Στον ρόλο της «Κατερίνας» η Λένα Παπαληγούρα. Στη σκηνοθεσία ο Γιώργος Νανούρης. Στο τραγούδι ο Λόλεκ.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο