Eurovision 2015: Όταν ένα φεστιβάλ χαράς παύει να έχει πλάκα!

Eurovision 2015: Όταν ένα φεστιβάλ χαράς παύει να έχει πλάκα!

Πάντα μου άρεσε η Γιουροβίζιον! Ναι, ναι! Ξέρω! «Ρηχός» ο διαγωνισμός και «πανηγυράκι» -και τα πανηγύρια μου αρέσουν εδώ που τα λέμε!- και κιτς και καθόλου σύμφωνος με εξεζητημένα γούστα εκείνων που δεν αφήνουν περιθώριο στην ελαφρότητά τους αν δε λάβουν παστίλιες εναντία στη δυσκοιλιότητα.

Ανήκοντας σε εκείνους που ειδολογικά δεν κολλάνε ετικέτες στο τι είναι «σοβαρό» και τι όχι και με δεδομένη την έμμονη πως είμαστε πάντα στην ταινίες με τους Ινδιάνους και όχι τους καουμπόηδες, ίσα που οι άλλοι, οι «γελοίοι», οι «α-σοβαροί» είναι του γούστου μου από αντίδραση! Και ακόμα το τραγούδι, ακόμη και το σαχλοσουξεδάκι έχει τον χώρο του, τον χρόνο του και την θέση του κάποια στιγμή στο θυμικό όλων μας.

Ε, σε γάμο δεν θα μερακλώσουμε, να χορέψει η νύφη με το βιολί του André Rieu και το υπέροχο «The Rose», όσο κι αν μόνοι μας βουρκώνουμε από την ομορφιά του, ακούγοντάς το. Ούτε ξέρουμε πολλούς στα μπαράκια, να πηγαίνουν για ποτό και να συζητήσουν, να φρενάρουν, να χαλαρώσουν, να χαζολογήσουν ρε αδελφέ, ακούγοντας, αποκλειστικά την Πενθεσίλεια του Othmar Schoeck. Όλα έχουν τον χώρο τους στις ζωές μας και όπου υπάρχει μουσική καλό πράγμα είναι, χωρίς δόγματα και επιθετικότητες ακόμα και για τα τραγούδια.

Διαβάστε περισσότερα στο provocateur.gr

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο