Το παράδειγμα του Νανούρη

Το παράδειγμα του Νανούρη

Από τη Φανή Πλατσατούρα

Υπάρχουν ηθοποιοί που ασχολήθηκαν με την υποκριτική για να βγάλουν λεφτά, να γίνουν γνωστοί, να υπογράφουν αυτόγραφα στα καμαρίνια και να κυκλοφορούν στον δρόμο με γυαλιά. Υπάρχουν και οι άλλοι! Αυτοί που δεν ανήκουν σε θεατρικές κλίκες, δεν μετράνε κεφάλια πριν την παράσταση, πηγαίνουν συχνά ενάντια στο καλλιτεχνικό ρεύμα της κάθε εποχής, υποκλίνονται ταπεινά στο χειροκρότημα και καμαρίνι τους είναι η αγκαλιά του κόσμου. 

Σε όλες τις περιπτώσεις υπάρχει ένα κοινό γνώρισμα, η προσωρινή απογοήτευση. Οι πόρτες των σκηνοθετών δεν ανοίγουν εύκολα, οι αμοιβές είναι από πενιχρές έως ανύπαρκτες, οι ρόλοι καταπίνουν τις μετριότητες και οι ηθοποιοί βρίσκονται συνεχώς κάτω από ένα καθεστώς δοκιμασίας όπου η γνώμη κοινού και ειδικών μπορεί να σου χαρίσει το εισιτήριο της επόμενης δουλειάς ή να σε στείλει απευθείας σπίτι σου, να κοιτάς το άσπρο ταβάνι. (και να το ονομάζεις «ψυχοθεραπεία»)

Είναι κάποιες μεγάλες λέξεις, έννοιες, αξίες στους δικούς μας σακάτικους καιρούς που θεωρούνται έως και ξεπερασμένες. Αναδύουν έντονη τη μυρωδιά ναφθαλίνης κρύβουν όμως, στη ρίζα τους το φάρμακο που γιατρεύει αυτήν την απογοήτευση. Είναι οι λέξεις «πίστη», «θέληση», «όνειρο», «αγάπη», «αφοσίωση». Στην κοινωνία του «δεν μπορείς», «δεν θα τα καταφέρεις», «σταμάτα να αγωνίζεσαι» υπάρχουν -ευτυχώς!- ακόμη κάποιοι ρομαντικοί τρελοί που φορούν προστατευτικό σωσίβιο τις λέξεις αυτές, παίρνουν ανάσα και βουτούν απευθείας στα βαθιά, φωνάζοντας «κοίτα με».

Ο Γιώργος Νανούρης είναι ένα παράδειγμα τέτοιου ανθρώπου/καλλιτέχνη. Ήθελε να μεταφέρει στο θέατρο την «Κατερίνα» του Αύγουστου Κορτώ τα χρήματα όμως, δεν υπήρχαν. Για επιχορήγηση ούτε λόγος. Αποφάσισε λοιπόν, να σκηνοθετήσει μονάχα με έναν φακό ως εργαλείο δουλειάς του. Το αποτέλεσμα το περιγράφει ο ίδιος μέσα από ένα κείμενο που έγραψε στα social media και νομίζω ότι αξίζει την κοινοποίηση. Το ΄χε πει πολύ εύστοχα και ο Βίκτωρ Ουγκώ: «Τίποτε δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια ιδέα που έχει έρθει η ώρα της...»

Ακολουθεί το κείμενο του ηθοποιού:

«Αν έχεις χάσει κάθε ελπίδα (όπως την είχα χάσει και 'γω) σε αφορά:

Τρία χρόνια πριν, μεσούσης της κρίσης, της αγωνίας και της ανασφάλειας μ’ έπιασε τρομερή κατάθλιψη, άγχος, μια απίστευτη ματαιότητα για τα πάντα, έχασα κάθε φιλοδοξία, όνειρο, ελπίδα. Αποτέλεσμα να είμαι χωρίς δουλειά, χωρίς λεφτά, χωρίς να βλέπω φως σε καμιά άκρη κανενός τούνελ, χωρίς να έχω διάθεση για τίποτα.

Έπιασα τόσο πολύ πάτο, που το μόνο που μου έμεινε ήταν να αναδυθώ. Σιγά σιγά και σταδιακά άρχισα να προσπαθώ να βρω μιαν άκρη και τελικά αποφάσισα πως πρέπει να κάνω κάτι εγώ για τον εαυτό μου. Κανένας φορέας, καμιά επιχορήγηση, καμιά πρόσληψη, κανένα “κύκλωμα” (τι αστεία λέξη αλήθεια, ποιο κύκλωμα ρε παιδιά), τίποτα.

Τελικά το ένα έφερε σιγά σιγά το άλλο, άρχισα αργά και σταθερά να ενεργοποιούμαι, μεσολάβησαν αρκετές παραστάσεις και αγαπημένοι άνθρωποι που με βοήθησαν (για τους οποίους θα αναφερθώ σε άλλο post), ώσπου να φτάσω φέτος με έναν φακό και τρεις ανθρώπους που δεν γνώριζα αλλά με εμπιστεύτηκαν, να κάνουμε (απλήρωτοι) για μήνες πρόβες στο σπίτι μου και... το θαύμα έγινε! Η «ΚΑΤΕΡΙΝΑ» - που ξεκίνησε ως μια ιδέα που είχα ένα βράδυ και με μηδενικό μπάτζετ - έφτασε να έχει την απίστευτη πορεία της, με κυριολεκτικά sold out όλες τις παραστάσεις της, και να ζούμε φέτος απ' αυτήν τόσοι άνθρωποι! Και κατάλαβα ότι δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα από κανέναν, ότι μόνοι μας θα δημιουργήσουμε την ευκαιρία που περιμένουμε, ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε, ότι τα όνειρα εμείς τα πραγματοποιούμε, ότι τα θαύματα εμείς τα γεννάμε και ότι παρά τη δυσκολία, υπάρχει ελπίδα! 

Ας βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει παραπάνω και αν εσύ που το διαβάζεις τώρα αυτό είσαι σε κατάθλιψη και αγωνία, πίστεψε με σε παρακαλώ! Ήμουν ακριβώς στην ίδια θέση! Και ίσως είναι η «Κατερίνα» μας ένα από τα ζωντανά παραδείγματα ότι μπορεί ο καθένας να τα καταφέρει. Ξεκίνα τώρα κιόλας! Και αν μερικοί φωνάζουν πως τα θέατρα και οι ομάδες είναι πάρα πολλά για την πόλη μας, να τους πεις ότι περισσότεροι είναι οι άνεργοι, περισσότερες είναι οι αυτοκτονίες, περισσότεροι είναι οι απεγνωσμένοι και πως όλοι έχουμε δικαίωμα στο όνειρο. Η μόνη ελπίδα να κάνουμε κάτι είναι να προσπαθήσουμε γι' αυτό. Ξέρω πως του χρόνου ίσως να μην έχω πάλι δουλειά. Ξέρω ότι δεν γίνονται κάθε μέρα «Κατερίνες» και πως δύσκολα θα μου ξανασυμβεί. Αλλά να που έστω μια φορά έγινε! 

Και αν δεν είχα δοκιμάσει, κοίτα τι θα έχανα! Αν δεν είχα προσπαθήσει, δεν θα το μάθαινα ποτέ! Θα μου επιτρέψεις λοιπόν, να σου πω: Ό,τι κι αν θες να κάνεις στη ζωή σου, κουράγιο, σήκω τώρα και ξεκίνα, μην περιμένεις από κανέναν τίποτα! Φτιάξε τις συνθήκες εσύ, σκέψου, στύψε το μυαλό σου, φαντάσου, ονειρέψου! Εκεί, μόνος ή με τους φίλους σου, στον μικρόκοσμό σου, από το μηδέν, όπως όλοι μας! Και θα φτιάξουν όλα, είμαι σίγουρος!»

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο