Σπαρακτικός Γιάννης Ζουγανέλης ζητά συγγνώμη από τον Βαγγέλη

Σπαρακτικός Γιάννης Ζουγανέλης ζητά συγγνώμη από τον Βαγγέλη

Ο Γιάννης Ζουγανέλης είναι γνωστό σε όλους όσοι τον γνωρίζουμε πως δεν ψάχνει ευκαιρίες για να φάνει, μιας και ούτε ανάγκη το έχει, αλλά η ιδία του η συμμέτοχη, η προσπάθεια για να απαλυνθούν πόνοι και άδικοι, είναι έμπρακτες.

Θέλω να πω για αυτόν τον άνθρωπο, που χρόνια τώρα, με εντυπωσιάζει η δύναμη του, να επιμένει στο καλό και να αντέχει. Γιατί πολλά τα σταυροδρόμια να αδιαφορήσεις και να αφεθείς. Με αφορμή ένα σπαρακτικό και κατά τη γνώμη μου, καίριο κείμενο στο Facebook του ανέλαβε ευθύνη και ζήτησε συγγνώμη…

Έγραψε, λοιπόν:

Βαγγέλη σου ζήτω συγνώμη για ότι δεν έκανα για σένα. Συγνώμη που έμεινα αδιάφορος απέναντι στο ανύπαρκτο κράτος που είναι ο ηθικός αυτουργός της αδικοχαμένης ζωής σου. Συγχώρεσε με γιατί αφού έχω υποστεί τα ίδια λόγω των αναπήρων γονέων μου βουβάθηκα. Σιώπησα γιατί εγώ είχα το χιούμορ και τον κοινωνικό ρατσισμό τον αντιμετώπισα με (( ανωτερότητα )). Είχα καταλάβει ότι η βία αντιμετωπίζεται με βία. Έπεσα στη παγίδα να το δω προσωποπαγώς. Δεν έκανα τίποτα για το έλλειμμα παιδείας. Πιστεύω μόνο στην εκφρασμένη υποστήριξη της διαφορετικότητας. Σου υπόσχομαι στη μνήμη σου κυρίως ότι θα κάνω από δω και πέρα τα αδύνατα δυνατά για να αποτραπούν όλοι οι ψευτόμαγκες της γαμημένης βίαια κοινωνίας μας. Οι τσαμπουκάδες τις καθημερινότητας να απομονωθούν. Να ισιώσει το συνεχώς αποκαλούμενο καλό Σύνταγμα μας που υπερασπίζει τους λίγους και τους ισχυρούς. Να αλλάξουμε επιτέλους. Να εκπολιτιστούμε. Και προσοχή: Μη κλάψει κανείς από υπουργεία η αλλά θεσμικά ανόργανα με κροκοδείλια δάκρυα! Τώρα αμέσως ενέργειες όχι λόγια – λόγια -  λόγια, ψέματα - ψέματα - ψέματα δεν αντέχει άλλο το φως εγκλωβισμένο για να κυριαρχούν οι σκοταδιστές, οι απαίδευτοι, οι βολεμένοι, οι ατομιστές. Στους Βαγγέληδες της καθημερινότητας μας λέω: μη το βουλώνετε άλλο. Υπερασπιστείτε τον εαυτό σας τη διαφορετικότητα σας τη μοναδικότητα σας την Ελευθερία να ζούμε όλοι μαζί αρμονικά… Ξεκολλήστε ο φόβος σκοτώνει.

Θυμάμαι μια από τις πολλές συνεντεύξεις μας, εδώ στο newpost, που ως πρόφαση τις επικαλούμαι κάθε φορά για να τον συνετίσω και να αισθανθώ πως ναι, το καλό στο τέλος θα νικήσει! Τα λέγε. Αυτός, ο Γιάννης Ζουγανέλης τα λέγε… Ψάχνω και ξεχωρίζω ένα κομμάτι:

«… -Συνεχίζεις τον αγώνα σου στην εκπαίδευση ατόμων με θέματα κώφωσης και επικοινωνίας;

«Άτομα με αναπηρία λέγονται. Όλα τα άλλα είναι του κ@@ου και χαριεντισμοί. Άτομα με ειδικές ανάγκες, με ειδικές ικανότητες και μαλακίες. Το άλλοθι μας είναι αυτοί οι χαρακτηρισμοί για να μπορέσουμε να τους αντιμετωπίζουμε. Είμαστε απολίτιστοι και απόλυτα ρατσιστές σαν κοινωνία. Χειρότερος ακόμα και από τον φυλετικό ρατσισμό, είναι αυτός ο κοινωνικός. Εγώ να σου δικαιολογήσω –να ψάξω και να βρω δικαιολογίες- πως κάποιοι γίνανε ρατσιστές φυλετικά λόγω της έλλειψης μεταναστευτικής πολιτικής. Κοινωνικά όμως, να μην αποδέχεσαι κανέναν διαφορετικό, πως δικαιολογείται; Πού είναι αυτός ο πολιτισμός ανάμεσα στους ανθρώπους; Να σε ρωτήσω και χρόνια το ρωτάω. Μπόρεσες εσύ να ερωτευτείς, κάποτε, κάποιον που δεν είναι αρτιμελής; Κάποιον που δεν μιλάει; Δεν βλέπει; Όλοι μοντέλα θέλουμε για συντρόφους. Τα οποία μοντέλα που επιθυμούμε διακαώς, είναι βέβαια δημιουργία του λάιφ στάιλ. Ενός λάιφ στάιλ αντίστοιχου με τη μαζικότητα που θέλουν οι κομουνιστές. Και τους κομμουνιστές τους αγαπώ, άσχετα που βρίσκομαι αριστερότερα από τη λογική των παλιών, πριν δεκαετίες αρχών τους. Λάιφ στάιλ και κομμουνισμός λοιπόν, στηρίζουν και στηρίζονται στη μαζικότητα, είτε το αναγνωρίζουμε, είτε όχι».

-Θυμάμαι πριν χρόνια, μου έλεγες για ένα παιδί σου, που προσπαθούσες να το βγάλεις από τη σιωπή, στην επικοινωνία, που δεν άκουγε, δεν μιλούσε και δεν έβλεπε. Ήθελα πάντα να σε ρωτήσω τι έγινε μ' αυτό το παιδί. Λοιπόν;

«Λοιπόν, αυτό το παιδί είναι εξαιρετικό, ζει με τον δικό του τρόπο, την προσωπική, ατομική του λογική στον μεγάλο κόσμο τον συμβατικό. Είναι γύρω στα 28 και μπορεί να συνεννοηθεί με τους πάντες. Γράφει, διαβάζει, χρησιμοποιεί κινητό και στέλνει μηνύματα και έχει μια ευφυΐα τρομερή σε διαφορετικά επίπεδα. Κατανοεί το πολύπλοκο και πολύ νέο στα μαθηματικά, στη φυσική. Είναι μια χαρά. Είναι με ένα χαμόγελο και ζει τη δική του ζωή. Και αντιλαμβάνεται τα πάντα, με κεραίες νομίζεις πια. Ναι! Σα να έχει κεραίες».

-Έχεις άμυνες συναισθηματικές σε περιστατικά που μπορούν να πονέσουνε βαθιά;

«Έχω, αλλά δε μπορώ να τις πω δημόσια. Μπορώ, πάντως, να ξεφεύγω. Και ο σαρκασμός βέβαια, είναι μια τέτοια άμυνα. Και τον χρησιμοποιώ ακόμα και μέσα στη διαδικασία των αναπήρων. Και δεν τους αντιμετωπίζω διαφορετικά. Γιατί θα έπρεπε, δηλαδή! Έχω βριστεί, έχω αντιπαρατεθεί άσχημα, έχω πιαστεί σχεδόν στα χέρια με ανάπηρο. Με έναν από την Ομοσπονδία. Παλιά μου είχαν πει ανάπηροι, πως όλους τους σατιρίζω και αυτούς τους αγνοώ. Έτσι κάναμε με τον Μπουλά, το Ροζ Μουγκός, που το 'χω και τώρα στην Ακτή. Είναι ένα συγκρότημα μουγκών που τραγουδάνε με νοήματα μόνο, σουξέ της εποχής. Επί ίσοις όροις όλα. Όλα».

-Κουράστηκες ποτέ; Είπες θα τα παρατήσω όλα;

«Όχι. Μα@@κίες είναι αυτά και δεν τα μπορώ. Πιστεύω πως δεν είμαι μανιακός με τη δουλειά. Μ' αρέσει να ξεκουραστώ, αφού κουραστώ. Η κούραση είναι απόφαση. Υπάρχει όταν δεν αγαπάμε τη ζωή και την καθημερινότητα μας. Υπάρχει όταν δεν είμαστε ποιητές και δεν ποιούμε με αφοσίωση και μεράκι έργο. Αν δεν αγαπάς τη δουλειά σου, αν δεν είσαι ποιητής, γίνεται αγγαρεία, βραχνάς, κούραση. Οι δημόσιοι υπάλληλοι που συμπεριφέρονται άσχημα δεν είναι ποιητές. Αυτοί είναι κουρασμένοι. Και χυδαίοι. Τα κάνουν όλα κουρασμένα. Την αναπνοή τους, το φαί τους, τις εντολές που σου δίνουν. Σηκώνουν το βλέμμα, κουρασμένα, σα χαμαιλέοντες! Και θέλουν να τους συμπαραστεκόμαστε για να μας ταλαιπωρούν κι άλλο. Έπρεπε να δεις πόσο χυδαία, πρόστυχα, φέρονταν στους γονείς μου! Έπρεπε να τους δεις να γελάνε με τυφλούς! Έπεσε ο τυφλός στην κολώνα που πήγαινε να πληρώσει τους λογαριασμούς του και αυτοί γελάγανε, ξεκαρδίζονταν! Τι να κρυβόμαστε; Και όσοι διαβάσουν αυτά εδώ, θα διαχωριστούν. Θα πουν δεν είμαστε οι άλλοι, εμείς. Δεν ανήκουμε. Είμαστε όλοι εξαιρέσεις»…

Ο Γιάννης Ζουγανέλης λοιπόν, είναι ενας από μας, που προσπαθησε, κάτι έκανε, κάπως ούρλιαξε και ουρλιάζει για να ακούσουμε… Μπορούμε;   

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο