Star Alert: Κρίση και υπερπολυτελή club, ανδρικό στριπτίζ, χλιδάτα ρεστοράν

Star Alert: Κρίση και υπερπολυτελή club, ανδρικό στριπτίζ, χλιδάτα ρεστοράν

Διάβασα τα ρεπορτάζ στις εφημερίδες! Στην αρχή δε κατάλαβα καλά! Σε ένα περιγραφόταν με φωτογραφικό υλικό ένα υπερπολυτελές club, τύπου Λονδίνου ή Νέας Υόρκης ή Βερολίνου, με εξωτικά πλάσματα εισαγωγής, σερβίρουν τους εκλεκτούς θαμώνες, η ατμόσφαιρα είναι μυστηριακή, pole dancersτα δίνουν όλα παντού στο χώρο, πολυτέλεια περισσεύει στη σάλα, ενώ ειδικός χώρος, όλο βελούδο και  πολυτέλεια περιμένει τους VIP πελάτες!

Διαβάζω τα ονόματα όλων όσοι βρεθήκαν στα εγκαίνια. Μια σπουδαία καλλιτέχνης, κληρονόμοι περιουσιών που έφτιαξαν άλλοι, γόνοι εφοπλιστικών τζακιών και εκείνες οι όμοιες γυναίκες με τα αγορασμένα στήθη, τα ξανθιά μακριά μαλλιά, τα σορτς και τα καυτά μίνι! Τις τελευταίες δε, αν ποτέ με καλέσουν μαρτύρα κατηγορίας διότι αλλοίμονο, ως δημοσιογράφος απολίθωμα του περασμένου αιώνα και κάτι ρεταλιών του ρομαντισμού του, θα είμαι πάντα μάρτυρας και δη κατηγορίας, ποτέ κατηγορουμένη ή υπεράσπιση, δεν θα μια σε θέση να καταδείξω καμία! Όλες όμοιες μου φαίνονται, ίδιες και απαράλλακτες!

Άναψε και βρόντηξε από αλαλαγμούς χαράς η Αθήνα με το μεγαλείο του νέου club. Και υπάρχει και ένα άλλο παλιότερο, λίγο πιο πάνω, στο κέντρο της πόλης, που με περισσό σνομπισμό κλείνουν οι πόρτες και μυστικά ειδύλλια, συναναστροφές, ακόμη και πολιτικές συμφωνίες, συμμαχίες και δολοπλοκίες κλείνονται, βρεγμένες με ΜΟΕΤ και επισφραγισμένες με πολυτελή εδέσματα πάνω σε σινιέ καθίσματα για τους καλομαθημένους πωπούς της ευγενούς τάξης των πλούσιων αυτής της χώρας! Ναι ξέρω! Λαϊκισμός! Δεν τα έκλεψαν –ή τουλάχιστον δεν τα έκλεψαν όλοι- δεν τα πήραν από μας –δε πάω και στοίχημα- δεν είναι βγαλμένα από ανηθικότητα, λαμογιές, παρανομίες –μόνο!- τα λεφτά τους, τι λυσσάς, μανταμίτσα, θα μου πείτε, ζηλεύεις;

Φυσικά και ζηλεύω! Και εγώ θα γούσταρα λίγη χλιδάτη παρακμή! Και εγώ θα γούσταρα λίγο αμοραλισμό τύπου «γλέντα μέχρι τέλους»! Θα θελα να ζήσω λίγο εκείνη την ρωμαϊκή ατμόσφαιρα των φημολογούμενων οργίων –και τα ιδία, μη σας πω και no problem!

Μετά διαβάζω πως τη μέρα, η καλύτερα τη νύχτα της Γυναίκας, στις 9 Μαρτίου, που εργάτριες πυροβολήθηκαν, τον περασμένο αιώνα στις αρχές του, γιατί ζήτησαν να μη δουλεύουν σαν είλωτες και που γέμισε η γη διαδηλώσεις, για την γυναικεία ανεργία, την κακοποίηση, τους βιασμούς, τις μπουργκες, το τράφικινγκ, την απαξία της ανθρώπινης γης στις γυναίκες, εδώ βλέπαμε στριπτίζ!

Εκείνη η μέρα επιλέχτηκε για να δειχθεί ένα υπερθέαμα όπου καλογυμνασμένοι νεαροί, όλο φουσκώματα απ τα γυμναστήρια και τα αναβολικά, περασμένοι ένα χέρι λάδι, φορώντας μια λουρίδα για εσώρουχο, έκαναν στριπτίζ και ιδιωτικούς χορούς στις απελευθερωμένες Ελληνίδες που πήγαν να γιορτάσουν. 40 ευρώ λέει έκανε η είσοδος και μετά αν ήθελες πριβέ χορό ανέβαινε το κόστος, ενώ μπορούσε να βάλεις και στο στριγκ της αντρούκλας που κουνιότανε τα χαρτονομίσματα σου και να αγγίξεις. Οι πιο τολμηρές σου λέει, μπορούσαν να ανέβουν και στη πίστα, όπου τα ωραία αρσενικά τις άγγιζαν, τους τρίβονταν και τις κανανε μέρος του σόου! Ζηλεύω; Ε, εδώ όχι και πολύ γιατί αυτοί οι αρσενικοί δεν είναι πολύ του γούστου μου, άρα δε πειράζει που γλίτωσα την αναπαραγωγή των ανδρικών στερεοτύπων για τη εμπορεία της libido του βλέπει και από γυναίκες. Όμως καλά κανανε και οι κύριες που πήγανε εκεί να το γλεντήσουν, ούτε δανικά μου ζήτησαν, ούτε με πήραν με το ζόρι μαζί τους, ούτε και στο σαλόνι μου κατέφθασαν να δω αμέτι μου χαμετι μου το προχωρημένο θέαμα…

… Τι θέλω και γκρινιάζω λοιπόν; Τίποτα εντελώς! Απλά, να, σαν όλα αυτά να γίνονται σε ένα σύμπαν παράλληλο, σε έναν κόσμο έξω απ τον δικό μου, σε κάτι σε ταινία που το φόντο θυμίζει Ακαδημίας – Πανεπιστημίου – Σταδίου και τυχαία μιλάνε ελληνικά τα πρόσωπα από βίτσιο του σκηνοθέτη! Και μετά έτσι ανθρώπινα απορώ, όταν περνάς απ τον άστεγο, που έχει στρώσει τις κουβέρτες του για να κοιμηθεί στον χειμώνα που φέτος δε λέει να τελειώσει, μετά πως πας μέσα σε ένα εξαίσια ντεκαντάνς περιβάλλον να γλεντήσεις με σάρκα, γκροτέσκο, μουσική, χλιδή; Πως το αντέχεις; Δε νιώθεις να σου πνίγει το Κιρ Ρουαγιαλ το λαιμό σαν εσωτερική θηλιά ωραίας γεύσης και ολέθρου; Δε σε πειράζει που βλέπεις τους επαίτες εκεί που παρκάρεις την τζιπάρα σου να σου απλώνουν σκελετωμένο χέρι; Την ερημία γύρω σου, που μοιάζει η πολύ σαν από σενάριο επιστημονικής φαντασίας όλο γκρι και σκοτάδι και παγωνιά και άνθρωπος πουθενά να παίρνει, δε σε τρομάζει; Θα πάει μετά η σπουδαία αλήθεια καλλιτέχνης να πει τι ψηφίζει και το δικαίωμα των ανθρώπων να ζήσουν και ποσό την έχει πλήξει η κρίση και πόσο συμπόνια τα παιδάκια που λιποθυμούν στα σχολεία; Και δε θα ντραπεί; Όχι… θα μου πείτε δε θα ντραπεί… Πότε ο χορτασμένος είδε τον πεινασμένο και τον κατάλαβε αν δεν είναι για το δημόσιο προφίλ του; Και οι κληρονόμοι που να καταλάβουν τι θα πει 500 ευρώ μηνιάτικο; Αφού τα τριπλάσια χαλάνε για μια χαλαρή έξοδο τους στα μπουζούκια…

… Μμμμ! Και λέγοντας μπουζούκια, θυμήθηκα τον λαϊκό βάρδο του έρωτα στη πρεμιέρα του. Μέχρι τη μέση του ποδιού του τα γαρύφαλλα! Βουνό τα σαν πλαστικά άνθη, τα χωρίς αρώματα! Για να τραγουδήσει πηδάτε σαν τραγουδιστής και αθλητής μαζί… Τι να σου κάνει κι αυτός; Έχει μεγάλη οικογένεια να θρέψει! Τον καψούρη, την φτηνή φουσκωτή ξανθιά που θα εντυπωσιάσει ο μεσόκοπος εισοδηματίας μπας και τη χουφτώσει, τον λιγούρη που θα πάρει μάτι το μίνι της βου ανθυπο - τραγουδιάρας και θα του χαϊδέψει την καράφλα αντε και κανέναν κληρονόμο που η σεξοβόμβα ανερχόμενη τραγουδίστρια που κάνει σόου όπως η Μπιγιονσέ –τρομάρα της!- που θα έρθει με την παρέα, πρέπει να διασκεδάσει ο βάρδος! Και ρίχτου! Λουλούδι σε τιμές που χορταίνει φαγητό μια οικογένεια για μήνα! Και δως του καψούρα και μεράκλωμα και κεράσματα και ακριβές φιάλες και μεθυσμένα χαμουρέματα! Ακόμα να πνίγεται επιδειξιομανώς ένας ποταμός απληστίας στα ουίσκι και να ξεχύνεται σ όλο το τόπο…

… Σα στοιχειωμένα δαιμόνια από το παρελθόν που κανείς μας δε θέλει να θυμάται! Σαν παρηκμασμένοι όλο θόρυβο φαντάσματα, που σβήνουν τα περιγράμματά τους κάθε αυγή! Σα νεκροζώντανοι από εποχές ανουσιότητας, «έχω» και όχι «είμαι», σαν από σελίδες περιοδικού που κιτρίνισε… Αν η  τέχνη, όπως έλεγε κάποια ντίβα της όπερας, νομίζω, είναι η υπογραφή των πολιτισμών, ο δικός μας, εδώ γύρω στο κέντρο, στα μπουζουξίδικα, στα κλαμπ τα χλιδάτα με φτωχούς θαμώνες, στους κατ' όνομα καλλιτέχνες και στα στριπτηζάδικα της «γυναικείας απελευθέρωσης» και καλά, ο δικός μας πολιτισμός είναι αναλφάβητος και υπογράφει με Χ…  
 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο