Star Alert: Και πάλι «κολάστηκαν» οι άμεμπτοι ηθικά με τις εμφανίσεις στη παρέλαση!

Star Alert: Και πάλι «κολάστηκαν» οι άμεμπτοι ηθικά με τις εμφανίσεις στη παρέλαση!

Το αν θα έπρεπε να γίνονται παρελάσεις και δη μαθητικές, αλλά και το στόχο που έχουν, είναι ένα μεγάλο θέμα προς συζήτηση. Αν αυτές γίνονται για την ιστορική, εθνική μας μνήμη και για την γιορτή των κοινών μας νικών, όταν –ελάχιστες οι φορές- μονιάζαμε και αντιμετωπίζαμε μαζί κινδύνους και καταστροφές, τότε πως εξηγούνται οι γκρίνιες με αιτία τις γιορτές και τα κλαρίνα, ενώ ξεχάσαμε τις κλούβες, την ερημιά, την παράταξη της αστυνομίας των περασμένων εθνικών εορτών και επετείων. Και πως υποχρεώνονται οι νέοι, που στο αίμα τους επιβάλλεται να κυλά η άρνηση σε κάθε εξουσία, η αντίθεση, η απόρριψη του παλιού με μανία, να χαιρετούν με σέβας τις εκάστοτε αρχές του τόπου, παπά, δάσκαλο, δήμαρχο και ακόμα σπουδαιότερες; 

Και όταν ο κόσμος έχει θυμό, θλίψη, προβλήματα και βρίσκεται ενώπιος με τους φορείς της εξουσίας, πώς του απαγορεύεται να διατρανώσει την κατάσταση του, όταν στην συγκεκριμένη μέρα αυτός μάτωσε, αυτός πείνασε, αυτός πέθανε, αυτός στήθηκε στα εκτελεστικά αποσπάσματα και αυτός γιορτάζει; Και με κλαρίνα! Και με παραδοσιακά τραγούδια και κλαρίνα που μας τάραξαν, εμάς τους μαθημένους σε συμφωνικές συναυλίες μόνο και μεράκια θρησκευτικών τουλάχιστον συμφωνιών με εκκλησιαστικό όργανο! 

Σ αυτή τη παρέλαση λοιπόν, είδαμε σημαιάκια χάρτινα να κυματίζουν, μικρά αδέλφια να χειροκροτούν και γονείς να καμαρώνουν τους παραστάτες και τους σημαιοφόρους. Παρ όλη τη βροχή το κέντρο της Αθήνας, δεν ήταν έρημο και βουβό, αλλά δυναμικό και τρυφερά συγκινημένο… Και τι απασχόλησε –εκτός απ τα κλαρίνα που πολύ μας τάραξαν- την δημοσιογραφία, όπως κάθε φορά τέτοιες μέρες; Τα σχολεία που παρέλασαν με περιβραχιόνιο πένθους για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, οι ξένοι και πως σχολίασαν την παρέλαση και τα γλέντια (σιγά!), που ακολουθήσαν, γιατί πολύ μας νεάζει η διεθνής κατινιά και το κουτσομπολίκι αλλά –και αλλοίμονο!- το πώς για άλλη μια φορά ντύθηκαν οι μαθήτριες και αν σηκώθηκε έστω και μια φούστα. Σε κάποιο σχολειό ακουμπά στη φούστα η μαθήτρια το κοντάρι της σημαίας και το υφασμα ανασηκωνεται.

Η φωτογραφία κάνει τον κύκλο του διαδικτύου με σαφή την σεξιστική πρόθεση και το χυδαίο υπονοούμενο! Και ακόμη πορνικά, σα λάγνοι ξεμωραμένοι ακόλαστοι κάθονται και κάνουν ζουμ στα παιδιά, στα κορίτσια στη παρέλαση, τάχα για να πουν πως «δε σέβονται» τίποτα, ή πως «ντύθηκαν για τα μπουζούκια» αλλά στην ουσία για να φαντασιωθούν πάνω στα νεανικά κορμιά την δική τους σεξουαλική όρεξη. Κοντινό στα μπούστα, στις φούστες, στις γάμπες των παιδιών. Και μετά η σεξιστική θέση κάθε βιαστή και ας είναι και γυάλινος με φακό φωτογραφικής ή με μεγέθυνση στα κομπιούτερ, «τα ήθελαν! Να μην πήγαιναν έτσι στη παρέλαση». Ας φόραγαν τα παιδιά μια μπούρκα βρε αδελφέ για να μη κολαστούν οι ούτως ή άλλως κολασμένοι!

Ως και δημοσίευμα είδαμε με φωτογραφία πριν από πολλά χρόνια όπου μαθήτρια τότε είχε παρελάσει με μαύρο, από κάτω απ' το λευκό πουκάμισο, σουτιέν. Ο φακός χώθηκε ανάμεσα στα κουμπιά της για να πετύχει την πιο αποκαλυπτική πόζα για να καταδείξει την «ξεδιάντροπη»! Και σοκαρίστηκε η κοινή γνώμη, πιο ξεδιάντροπη αυτή από κάθε μικρούλα, που σε τελευταία ανάλυση την σέρνουν σε μια παρέλαση και καμία όρεξη συμμετοχής δεν έχει ή που έτσι εμείς την μεγαλώσαμε, με τέτοια πρότυπα γύμνιας ως επιτυχία και ρόλο γυναικείο. Σε μια παρέλαση λέμε να πάνε τα παιδιά μας και ο σεξισμός μας καραδοκεί να τα καταπιεί σαν ορντέβρ ενός μεγάλου, επισήμου δείπνου που έτσι ή αλλιώς έχει στηθεί για αργότερα και τα χει και κύριο πιάτο.

Και εμείς, οι καλοί δημοσιογράφοι, ως άλλοι Πάγκαλοι (του παππού πάντα του τωρινού, διότι εδώ η πολιτική είναι κληρονομική όπως σε όλες τις φεουδαρχικές εποχές), έτοιμοι να υπηρετήσουμε στα πληκτρολόγια τα «περί απαγορεύσεως κυκλοφορίας των γυναικών στους δρόμους με κοντή φούστα» ειδικά στις παρελάσεις και αν ψάξουμε πολύ θα βρούμε πόζες για να σοκαριστούμε… Εν ανάγκη θα φτιάξουμε… Ακούς εκεί, παιδιά πριν γίνουν γυναίκες να κυκλοφορούν στους δρόμους και να 'χουν στήθη και γάμπες! Αίσχος, ναι, σεμνοί μου Ταλιμπάν των πληκτρολογίων! Άλλωστε για σας δεν ισχύει πως «η σεμνοτυφία είναι η γελοιογραφία της σεμνότητας» (Αβραάμ Λίνκολν, αμερικανός πρόεδρος σε εποχές σεμνοτυφίας, χωρίς πληκτρολόγια...)

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο