Το τηλεοπτικό φαινόμενο μιας εποχής, η Ρούλα Βροχοπούλου, επέστρεψε για λίγο

Το τηλεοπτικό φαινόμενο μιας εποχής, η Ρούλα Βροχοπούλου, επέστρεψε για λίγο

Θυμάστε το The Wall; Απ τα πρώτα reality εγκλεισμού, που ενώ στις τηλεόρασης της δύσης συνεχίζουν πανηγυρική πορεία, η δική μας χώρα, το ελληνικό κοινό ξεπέρασε και απόρριψε νωρίς; Πόσα πρόσωπα πέρασαν απ αυτό, αλλά και πριν, απ το Big Brother, τη Φάρμα, το Μπαρ, το Survivor ή το Fame Story που συνδύαζε τον εγκλεισμό με το τραγούδι; Ο Τσακας, ο Πρόδρομος, η Ασπα Τσίνα, η Ρέα, το Γωγουλίνι, η Δεβόρα, ο Ηλίας, ο Λάσκος και φυσικά η Ρούλα Βροχοπούλου.

Η τελευταία γνώρισε μεγάλες στιγμές διασημότητας, μιας τηλεοπτικής εποχής μη καταγραμμένης στην παθογένεια της, χωρίς κλινικά ευρήματα τότε, όπου σαν κρεατομηχανή άλεθε πρόσκαιρης φήμης άτομα, ώσπου να τα ανταλλάξει με άλλα, καινούργια, άκαυτα. Τα περιοδικά γέμιζαν σελίδες με τα πρόσωπα των reality, δημοσιογράφοι έγραφαν για αυτά βιβλία και τα ίδια δοκιμάζονταν ως παρουσιαστές, τραγουδιστές, δευτεροκλασάτα μοντέλα, καλεσμένοι εκπομπών, συγγραφείς βιβλίων μαγειρικής και πόσα όλα, στο πλαίσιο των παράπλευρων δραστηριοτήτων εκμετάλλευσης μιας σόου μπίζνες βαλκάνιας που έπαιρνε τον εαυτό της στα σοβαρά, στην ουσία θυσιάζοντας πρόσωπα.

Η Ρούλα Βροχοπούλου λοιπόν, πρώην αεροσυνοδός, ωραία κυρία, ταξιδεμένη, μητέρα ενός φοιτητή –τότε- βρίσκεται στο επίκεντρο μιας αχαρτογράφητης δημοσιότητας, με συμπτώματα κανιβαλισμού, υπερβολή, αχόρταγη καταγραφή λεπτομερειών και χάνεται στο στροβίλισμα όλο αυτό. Ερωτεύεται έναν νεαρό άντρα, καμία 30αρια χρόνια μικρότερο της. Κλαίει στα κανάλια για αυτόν. Ουρλιάζει το όνομα του. Τελικά τον παντρεύεται με λευκό, κοριτσίστικο νυφικό και ακόμη πιο παιδική, κουφέτο ροζ διάθεση να πιστέψει πως ο κόσμος της Μπάρμπι είναι αληθινός και έχουν δικαίωμα όλες να ζήσουν στο πλαστικό της, ονειρικό σπίτι. Θα κλάψει σε όλες τις εκπομπές της ελληνικής και αλβανικής τηλεόρασης.

«Μόνο στο CNN δεν έκλαψα» είπε καλεσμένη στην εκπομπή «Μην Χανόμαστε» της Ναταλίας Γερμανού! Μετανιωμένη πια, αποστασιοποιημένη απ τον θόρυβο εκείνων των ημερών, ρίχνει πια όλο το φταίξιμο στον εαυτό της και στήνει τον παλιότερο εαυτό της στο τοίχο. Κάνει αυτοκριτική, για το τι μάνα ήταν, τι σύζυγος και πόσο εξέθεσε και τον ίδιο τον τότε αγαπημένο και πρώην σύζυγο της.

«Δεν το αγάπησα ποτέ, τον εκμεταλλεύτηκα τον χρησιμοποίησα γιατί με χρησιμοποίησε πρώτα εκείνος, μου πήρε τα λεφτά μου... Ήταν ένας γάμος one night stand» λέει και τονίζει πως θέλει χρόνια να ξεπληρώσει εφορία και δάνεια εκείνων των σπάταλων, επιδειξιομανών, αχόρταγων εποχών. Με τα μάτια –για άλλη μια φορά- υγρά, αναλαμβάνει την ευθύνη. Αλλά δεν ήταν μόνο σ΄ αυτό. Ήταν μια ολόκληρη κοινωνία τηλεθεατών, εξίσου απαίδευτων και ακαλλιέργητων με το τηλεοπτικό προϊόν και εκείνο καθ΄ αυτό, που γιγάντιο και αιμοβόρο χτυπούσε ανθρώπους, αξιοπρέπειες, χαρακτήρες, συναισθήματα στο τοίχο. Μια τηλεόραση Λεβιάθαν έτοιμη να καταπιεί θάλασσες δακρύων και ψυχών… 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο