Ένα ποίημα του Νίκου Καρούζου για το Πάσχα

Ένα ποίημα του Νίκου Καρούζου για το Πάσχα

Ο Νίκος Καρούζος γεννήθηκε 17 Ιουλίου του 1926 και πέθανε 28 Σεπτεμβρίου του 1990. Ήταν απ' το Ναύπλιο. Ήταν ποιητής.  Ήταν αριστερός και πέρασε από Μακρόνησο, φυλακίσεις, αποκλεισμούς, βασανιστήρια. Έγραψε και διαβάστηκε πολύ. Κέρδισε τη ζωή.

Έγραψε κάποτε και αυτό για το Πάσχα, την Λαμπρή της κάθε μας άνοιξης:
 
“… Κύριε λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής.
Άστρα και χώμα σε βαστάζουν.
Μεριάζουν άφωνα τα σκότη και διαβαίνεις,
ανέγγιχτη τον κόσμον αγγίζει μουσική
και της καρδιάς τα πέταλα ροδίζουν,
άνθος όμορφο ζεσταίνεται στον ήλιο.
Λευκάνθηκαν οι άνθρωποι στο αίμα του αρνίου.
Θεέ μου ανέρχεσαι λυπημένος,
αν και για όραση εξακολουθείς να έχεις τη συγχώρηση.
Ω θλίψη των ματιών του Κυρίου μου,
της αιωνιότητας ο κάματος,
έχω πολύ συνεργήσει για να υπάρχεις,
είναι πολύ σ᾽ εμένα το μερίδιο της ανομίας.
Ανοίγει ένα τριαντάφυλλο, πάω και το ρωτώ:
Πού έκρυψαν τον ήλιο;
Πλησιάζω τη θάλασσα και της λέω:
Είσαι βαθειά και με τα μυστικά μεγάλη σου η σχέση.
Λυτρώνεται ο άνθρωπος;
Απαντά το λουλούδι: «Θα χαθούμε»
κι η θάλασσα με αχ αναταράζεται…»
 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο