Επώνυμοι και καθημερινοί άνθρωποι, που ζουν και κυκλοφορούν στο αθηναϊκό κέντρο, διηγούνται τη δική τους ιστορία φόβου και παίρνουν θέση απέναντι στο πρόβλημα της εγκληματικότητας που βιώνουν –όχι πάντα από μακριά– τα τελευταία χρόνια. Μίμη Ντενίση

«Είμαστε λαός ανήσυχος, ταλαιπωρημένος, παλιός, μεταναστευτικός. Έχουμε πλύνει πιάτα και πατώματα σ’ όλες τις χώρες, έχουμε ψήσει σουβλάκια και γύρο σ’ όλες τις ηπείρους και πάντα στο τέλος γυρνάμε νικητές στην ‘‘πατρίδα’’. Λέξη απαγορευμένη ως ντεμοντέ τα τελευταία χρόνια που την ξαναθυμηθήκαμε τώρα που κοντεύουμε να τη χάσουμε. Απ’ την αγάπη μας για τους μετανάστες κοντεύουμε να μεταναστεύσουμε εμείς. Μια χώρα μικρή μπορεί να δεχτεί ένα συγκεκριμένο αριθμό μεταναστών για να τους παρέχει αξιοπρεπείς όρους ζωής και εργασίας. Εμείς τους δεχτήκαμε όλους ανεξέλεγκτα. Είναι φυσικό ένας άνθρωπος ταλαιπωρημένος, χωρίς πατρίδα ουσιαστικά και χωρίς μόνιμη δουλειά, να γίνεται επικίνδυνος».

 Βάνα Μπάρμπα

«Αυτή τη στιγμή τίποτε δεν συνδέει το κέντρο με το ιστορικό κέντρο μιας πρωτεύουσας ευρωπαϊκού κράτους. Είναι απλά ένας χώρος όπου ζουν οι μετανάστες, και μάλιστα σε τραγικές συνθήκες. Δεν ρίχνω ευθύνη μόνο στο δήμο και στους υπουργούς, αλλά θα πρέπει να βρεθεί μια βιώσιμη λύση. Ας τους πάρουν από το κέντρο της Αθήνας κι ας τους πάνε να ζήσουν κάπου εκτός Αθηνών».
























Πηγή: yupi.gr