Γιώργος Καπουτζίδης: Yπάρχει χάσμα μεταξύ της προόδου και της συντήρησης…

Γιώργος Καπουτζίδης: Yπάρχει χάσμα μεταξύ της προόδου και της συντήρησης…

Μεγάλωσε με την τηλεόραση. Την αγαπούσε πολύ. Αυτή και τον αθλητισμό. Ιδιαίτερα το στίβο. Στο μαθητικό του δωμάτιο,  του έκαναν συντροφιά τα ελληνικά σήριαλ της εποχής, το Ντάλλας, η Δυναστεία, οι Ολυμπιακοί αγώνες και φυσικά η Γιουροβίζιον. Ο Γιώργος Καπουτζίδης δεν ταλαντεύτηκε πολύ. Άφησε τη Νομική και άκουσε το δρόμο της καρδιάς του. Στην ώρα του. Ούτε καν στο… Παρά πέντε!

-Γιώργο, τι είναι αυτό που κάνει ένα παιδί από τις Σέρρες που πετυχαίνει στη Νομική να γίνει ηθοποιός και σεναριογράφος και μάλιστα να έχει στα 42 του ήδη δυο μεγάλα παράσημα; Το παρά πέντε και την Εθνική Ελλάδας;

Αρχικά η μεγάλη μου αγάπη για την τηλεόραση. Ήμουν ένα πολύ μοναχικό παιδί στην εφηβεία που λάτρευα την τηλεόραση. Και τον αθλητισμό. Η εφηβική μου ζωή είναι η τηλεόραση. Όταν έδινα πανελλαδικές,  ήθελα να κάνω μια σειρά σαν τις ‘τρεις χάριτες‘  και να παίζω κιόλας. Ό, τι σκέφτηκα το 90 και έγινε πραγματικότητα το 2003. Ό,τι σκεφτόμουν στο μαθητικό μου δωμάτιο, έγινε στα αλήθεια. Θεώρησα ότι η τηλεόραση είναι το όχημα για να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα. Και μέχρι ένα σημείο αυτό είναι αλήθεια.

Και πως γίνεται η αρχή; Πως βρίσκεις τα κατατόπια;

Έχω περάσει Νομική Θεσσαλονίκης, αλλά εγώ θέλω, θέλω να γίνω ηθοποιός. Στην αρχή γράψαμε με ένα φίλο μου μια σειρά δεν έγινε ποτέ κάτι. Ο Τάκης Ζαχαράτος και η Μαρία Καβογιάννη, με πήγαν στο ΑΤΑ. Η σειρά λεγόταν ΄Οι Πρώτοι’. Ήταν καλή αλλά πανάκριβη. Δεν είχα και πολύ συναίσθηση τότε πώς να γράφεις για τα γυρίσματα. Μετά ήρθαν οι  ‘Σαββατογεννημένες‘.

-Και μετά έρχεται το Παρά πέντε. Μια σειρά που μετά τις τρεις χάριτες γράφει τη δική της Ιστορία σαν παρέα. Γιατί οι παρέες κάνουν την Ιστορία. Περίμενες τόσο μεγάλη επιτυχία;

-Όντως αυτό που ζήσαμε ήταν κάτι πολύ μεγάλο. Ούτε το φανταζόμουν. Του άξιζε, όμως να γίνει κάτι μεγάλο. Είχε πολλές αρετές και καλές προθέσεις. Δεν θα στο κρύψω: του άξιζε αυτό που έγινε. Είχε καλή ψυχή και καλή καρδιά. Ο καθένας μας έκανε ψυχική κατάθεση σε  αυτή η σειρά. Είχε όλο το πακέτο. Το αστέρι των απαράδεκτων είχε αυτή η σειρά. Ήταν ένας καλός σπόρος σε ένα γόνιμο έδαφος.

Πάμε στην κουζίνα να φτιάξουμε ένα τσάι και ξαφνικά βλέπω το ψυγείο του. Γεμάτο από μαγνητάκια των χωρών που έχει πάει. Να μου λέει γέμισε, κοίτα και τις κούπες μου. Αξίζει το κόπο, να το φωτογραφίσω. Επιστρέφοντας, η Ντάλια η γάτα του, γουργουρίζει στον καναπέ, αλλά έχει και το νου της…

-Και φτάνουμε αισίως στη δεύτερη μεγάλη επιτυχία το  σήριαλ. Στην Εθνική Ελλάδος. Ας ακούσουμε από σένα τι θα γίνει με τη σειρά. Θα έχει το τέλος που της αξίζει; Θα είναι στο ΜΕΓΚΑ;

Αυτής της σειράς της αξίζει ένα τέλος. Ο στόχος μου είναι να γίνει ένα σωστό τέλος. Αν το θέμα μας είναι απλά ένας τέλος θα το κάναμε. Όπλο μου είναι η θέληση μου και η θέληση των ανθρώπων της παραγωγής. Ως το Πάσχα δεν μπορούμε να γυρίσουμε. Όχι δεν είναι επιλογή μου άλλο κανάλι. Θέλω να τελειώσει εκεί που ξεκίνησε. Δεν είναι η πρόθεσή μου. Δεν θα το κάνω. Είμαι σαφής. Δεν θα ήθελα να το δω αλλού και ας μη γραφτεί από την αναπαραγωγή ‘το σκέφτεται να πάει σε άλλο κανάλι’. Δεν το σκέφτομαι! Την έχω γράψει τη συνέχεια, αλλά μη με ρωτάς. θα γίνει κάτι καλό. θα πάμε στη Ρουμανία στο μεγάλο παγοδρόμιο η στη χειρότερη στη Θεσσαλονίκη. Νομίζω η ομάδα θα φτάσει στον τελικό. Στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα.  το πλείστον,  γίνονται ευχάριστα πράγματα στη σειρά. Όχι όλα αλλά τα περισσότερα.

Πες μου κάτι για το κέρλινγκ; Πως διάλεξες ένα άγνωστο άθλημα;

Ήθελα να γράψω μια ιστορία για ένα αγώνισμα που να αγωνίζονται ακόμα και στην ηλικία των 40 ετών οι αθλήτριες.. Ήθελα να πάω κόντρα σε αυτό που χρόνια λέγεται ότι γράφουμε κάτι κατώτερο των δυνατοτήτων μας γι αυτό δεν αρέσει στον κόσμο.. Έτσι ασχολήθηκα όντως  με κάτι που ήξερα ότι δεν τρελαίνεται ο κόσμος.  Ήθελα να δείξω ότι μπορείς να  κάνεις επιτυχία κάνοντας αυτό που θέλεις εσύ. Να μην είσαι εγκλωβισμένος στο τι θέλει ο κόσμος. Βαριέσαι να κάνεις, τεμπελιάζεις, λες αυτό θέλει ο κόσμος. Όχι εγώ πήρα το ρίσκο να αρέσει σε μένα κάτι. Αν δεν αρέσει σε μένα δεν με καλύπτουν ούτε τα χρήματα ούτε τίποτα. Και τελικά ο κόσμος την αγάπησε τη σειρά. Πάει και αυτός ο μύθος. Λοιπόν…

-Το ‘δεν έχω λόγια‘ γιατί δεν πάει καλά; Είναι ένα ευχάριστο παιχνίδι. Έχεις προβλήματα με το ΜΕΓΚΑ;

Κανείς δεν μου έχει πει από το κανάλι ρωτώ είστε εντάξει με αυτά τα νούμερα; Ναι είμαστε εντάξει. Τους φέρνει καλά νούμερα σε εμπορικά κοινά.  Μου το έχουν ξεκαθαρίσει. Δε βαριέσαι έχω κάνει και 60%... Προσπαθώ κάνω το καλύτερο που μπορώ. Το αντιμετωπίζω καλά και στα ζόρικα περνάω καλά. Δεν έχω πάθει κάτι. Άλλωστε να πω κάτι γενικά; Μου έχει δώσει τόση αγάπη και εκτίμηση η τηλεόραση που δεν το ξεχνάω.

-Είσαι το ίδιο καλός και στο δράμα; Τώρα διασκευάζεις θεατρική παράσταση, θα έγραφες μια δραματική ταινία;

Εχω μια ιστορία στο κεφάλι μου, ναι θα έγραφα ένα δραματικό έργο. Μου αρέσει να γράφω για τα συναισθήματα των ανθρώπων, τα διλήμματα τους.

-Θα διάβασες τις δηλώσεις του Μητροπολίτη Αμβρόσιου. Επειδή είχες γράψει και για τον Μηνά, θα ήθελα να μου πεις, πως τις σχολιάζεις;

-Νομίζω ότι βιώνουμε μια απανθρωπιά. Αυτό με έχει σοκάρει. Είναι αποτέλεσμα θυμού, φόβου, δε ξέρω. Αυτό που μου προκαλεί εντύπωση είναι ότι ενώ τη βλέπουμε την απανθρωπιά προσπαθούμε να τη ξεπεράσουμε. Λέμε κάτι «Ναι είναι η γνώμη του, που εκφράστηκε και ίσως ο τρόπος να μην είναι σωστός», ενώ πρέπει να πούμε ότι υπάρχει ένα Σχίσμα μεταξύ της προόδου και του φόβου και όσων θέλουν να μείνουν στο 60. Της συντήρησης. Η Ελλάδα γενικά έχει ένα πρόβλημα με τη πρόοδο, γιατί είναι πρόοδος να κάνεις τους πολίτες σου ευτυχισμένους, να φτιάξεις μια δίκαιη και ισότιμη κοινωνία, είναι πρόοδος να πεις δε θα σε έχω στο περιθώριο. Εμείς είμαστε μια χώρα που ζει στο 2015 με τις συμβουλές των γονιών μας που τις είχαν δώσει οι δικοί τους γονείς. Νομίζω υπάρχει ένα σχίσμα. είναι μια Ελλάδα που θέλει να προοδεύσει και μια Ελλάδα μπαστακωμένη στο παρελθόν. Αλλά, ακόμα και σε αυτή την Ελλάδα αναγνωρίζω ότι έχω καταφέρει να κάνω αυτό που θέλω, να έχω τους φίλους μου να [προσπαθώ να εξελίσσω συνέχεια τον εαυτό μου. Αυτά που ήθελα να κάνω στη ζωή μου τα έκανα. Η χώρα όμως είναι πίσω…

Στο αυτοκίνητο σκέφτομαι τα λόγια του για το ότι η Εθνική Ελλάδος πρέπει να φτάσει στον τελικό και να συναγωνιστεί στα ίσια για την πρωτιά με χώρες ανεπτυγμένες, που δεν είναι στην ίδια μοίρα στο άθλημα σαν τις Νορβηγέζες. Νομίζω πως κατάλαβα το τέλος...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο