Ο Πέτρος Κωστόπουλος έκατσε στο κρεβάτι του ψυχαναλητή και έδωσε μία συνέντευξη σε ένα από τα περιοδικά του, το Nitro, μιλώντας για τις επιχειρηματικές του κινήσεις αλλά και τα λάθη που έκανε ως εκδότης lifestyle εντύπων. Φορώντας ένα μπλουζάκι που αναγράφει «ήμουν και εγώ μ****ας» προβαίνει σε ένα ξέσπασμα ειλικρίνειας, επισημαίνει τις λανθασμένες κινήσεις του και εξομολογείται την απόφαση του να δώσει επιτέλους νέα πνοή στο «σκουριασμένο» lifestyle που πρώτος εισήγαγε στην Ελλάδα.

«Κάναμε τραγικές μ*****ες κι εμείς, δε λέω... Δίναμε χώρο στα περιοδικά σε δευτεράντζες και τριτάντζες, σε σταρ τύπου «της Κυριακής χαρά και της Δευτέρας λύπη» και μην τον ξαναείδατε το Μήτσο το λεβέντη, τον αρχιληστή – αλλά το παραδέχομαι. Νούμερα, το παραδέχομαι. Σαν αυτά που, όταν τα αφήσαμε εμείς, τα κληρονόμησε η τηλεόραση», αναφέρει χαρακτηριστικά στο πρώτο μέρος της συνέντευξης που παραχώρησε δίνοντας συγχρόνως και ένα έμεσο «χτύπημα» στην τηλεόραση.

«Άλλο λάθος ήταν που επιτρέψαμε στα περιοδικά μου κάθε δήθεν κοσμική κυρία να κάνει τη λεζάντα της χωρίς να είναι τίποτα περισσότερο από ψωνισμένος μαϊντανός. Κράζαμε παλιά τις κοσμικές στήλες του Ζάχου Χατζηφωτίου και μετά τα κάναμε επιστήμη. Άθελά μου βοήθησα να φτιαχτούν παράσιτα που πλήρωναν συντάκτες –ακόμα και δικούς μου, έχω συλλάβει τέτοιους–, για να γράφουν πόσες μέρες έμειναν για διακοπές στο Μπαλί ή με πόσες χλιδάτες φιλενάδες τους ξεφάντωναν σε μπαρ και μπουζουξίδικα. Να βάλεις ανθρώπους της σόουμπιζ δε βλάπτει. Αυτοί μπαίνουν και στην Αγγλία και τη Γαλλία και την Αμερική. Το να βάλεις τις μαντάμ καρακαλτάκες με τα συνολάκια της βιτρίνας είναι γυφτιά. Το πήραν κι άλλοι από μας και το κάναν επιστήμη. Ολοσέλιδες βγαίνανε στα ένθετα εφημερίδων, εκεί γύρω στο ’99-’00» συμπλήρωσε με έντονη διάθεση αυτοκριτικής. Βέβαια τα ίδια «νούμερα» βλέπουμε συχνά πυκνά να φιγουράρουν και στην εκπομπή του «Βράδυ με τον Πέτρο Κωστόπουλο».

Ο εκδότης απέφυγε βέβαια να σχολιάσει το γεγονός ότι οι παραπάνω λανθασμένες επιλογές του οδήγησαν στην πτώση του αριθμού των πωλήσεων των περιοδικών που εκδίδει. Μήπως όμως δεν είναι αυτές (ή μόνον αυτές) οι λαναθασμένες επιλογές; Μήπως η όλη συνταγή του lifestyle είναι εν τέλει μία λανθασμένη κίνηση, που ναι μεν απέφερε κέρδη, αλλά έθισε σχεδόν μια γενιά στην ενασχόληση με το τίποτα;