LIFESTYLE

Star Αlert: Πού πήγαν οι σταρ είπες, για γιορτές;

Δημοσίευση 27 Δεκεμβρίου 2012, 17:59 / Ανανεώθηκε 27 Ιουνίου 2013, 14:55
Star Αlert: Πού πήγαν οι σταρ είπες, για γιορτές;
Facebook Twitter Whatsapp

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα


Παραμονές Χριστουγέννων, γύρω στις 10 το βράδυ. Αθήνα. Λίγα αυτοκίνητα, σαν βράδυ Δευτέρας καθημερινής. Ησυχία στους δρόμους. Κάποια στολίδια σε βιτρίνες και τα φωτάκια στους δρόμους. Υπάρχει αυτή η μελαγχολία των γιορτών, ή η χαρά για όλους όσοι δεν έχουν στραγγαλίσει το παιδί μέσα τους. Οι μέρες αυτές εντείνουν τις σχιζοειδείς μας αποκλίσεις. Διαβάζεις και τις ειδήσεις, ενός πλανήτη σε παραλήρημα σκληρότητας, απανθρωπιάς και εγκληματικότητας.

Στην Αμερική που ακόμα πενθεί τα νεκρά βρέφη του Κονέντικατ, ο άλλος έβαλε φωτιά στη γειτονία του για να πυροβολήσει τους πυροσβέστες και μετά να αυτοκτονήσει. Το σημείωμα μου του έγραφε πως έκανε επιτέλους αυτό που ονειρευόταν και τον γέμιζε χαρά: να σκοτώνει ανθρώπους. Στην Ξάνθη μια γυναίκα γυρνώντας σπίτι της μετά από χριστουγεννιάτικη έξοδο, συνάντησε τον βιαστή και δολοφόνο της, κάτω από το παράθυρο της, που της έβαλε φωτιά και την έκαψε! Στην Ινδία η φοιτήτρια που την βίασαν έξι, την χτύπησαν με ένα λοστό και την πέταξαν από το λεωφορείο, χαροπαλεύει, με τις Ινδές και τους φοιτητές να ζητούν σεβασμό για τις γυναίκες και θανατική ποινή για τους εγκληματίες! Οι εικόνες στην τηλεόραση με 500 άπορους να τρώνε γιορταστικό γεύμα στα συσσίτια του Δήμου, είναι συντριπτικές.

Ένας αναγνώστης προχθές μου τόνισε το τι προσφέρω με όλη αυτή τη κλάψα και αν τα παιδιά στα φανάρια βρουν σπίτι ή οι άνεργοι δουλειά! Με «κατηγόρησε» πως το κάνω για χτυπήματα – κλικαρίσματα! Καλέ μου αναγνώστη ναι, νιώθω ενοχές για την κλάψα μου και αισθάνομαι και η ίδια πως αποτέλεσμα δε φέρνω. Κλικ φυσικά θα ΄χα πιο πολλά, αν έβαζα μια φωτογραφία των γυμνών οπισθίων της Καρντάσιαν και δε θα 'ψαχνα τις λέξεις, που συχνά με βασανίζουν, μη νομίζεις, ώστε να κοιτάξεις, όπου κοιτάω και εγώ. Τι θα σε ευχαριστήσει λοιπόν, σε μια ζοφερή πραγματικότητα, σ΄ αυτή την επιθετικότητα, το «τρολάρισμά» σου, τη σκληρότητα των λέξεων που πληγώνουν τον άλλον, πίσω απ΄ την ανωνυμία του διαδικτύου ή την αγριάδα στον δρόμο;

Έχεις δει πώς κάνουν όλοι όταν οδηγούν; Πώς είναι έτοιμοι να σε πιάσουν από τον λαιμό αν δε τρέχεις γρήγορα, αν δεν φύγεις με το που άναψε το φανάρι, αν αργήσεις να στρίψεις αριστερά; Σαν η κρίση αυτή να έβγαλε από μέσα όχι συμπόνια, ανάγκη για μοίρασμα και ανθρωπιά, αλλά κάτι τέρατα κοιμισμένα βαριά που ο άλλος είναι ο εχθρός και ο πόνος του, η προσβολή του, η βρισιά στα μούτρα του, η δίκια μας ρεύση, η εκτονωτική μας αυτοικανοποίηση, σαν αντίδοτο απέναντι στη στέρηση μας.

Μπορώ λοιπόν να γράψω αυτά που για χρόνια έγραφα. Έχει χαμόγελο το που έκανε διακοπές η Σκορδά; Σε κάνει να χαίρεσαι να μάθεις πως στόλισε το τραπέζι της η Βίκυ Χατσιβασιλείου στο σαλέ της στο Καιμακτσαλάν και πως η Νίκη Χίλτον στο ΛΑ;

Όμως, μόνο αν είναι να χαμογελάσεις και να αισθανθείς χαρούμενος, αλλιώς καλέ μου αναγνώστη, άσε με να βουτάω στην ανουσιότητα όσο λιγότερα οδυνηρά για την πάρτι μου, μπορώ…