Παίζοντας ταυτόχρονα σε τρεις θεατρικές παραστάσεις και πρωταγωνιστώντας στην πιο αναμενόμενη ελληνική κινηματογραφική ταινία της χρονιάς, το Τανγκό των Χριστουγέννων, οΑντίνοος μπορεί να απολαμβάνει όσο θέλει τα σκοτάδια του όσο φωτίζονται με τον τρόπο που εκείνος επιλέγει. Ειδικά από τη στιγμή που ο διακόπτης που ελέγχει τη δέσμη φωτός που πέφτει πάνω του, φαίνεται να έχει κολλήσει στο switch on.  

Φέτος παίζεις σε τρεις διαφορετικές παραστάσεις και σε μια κινηματογραφική ταινία. ΟΚ, να τις εκατοστήσεις σου εύχομαι, αλλά, από την άλλη, δεν είναι υπερβολικό σε μια πόλη όπως η Αθήνα να έχουμε σχεδόν 200 παραστάσεις σε μία σεζόν;

Είναι σίγουρα υπερβολικό και αντανακλά μια γενικότερη μεγαλομανία που έχουμε ως λαός σε όλες μας τις εκφράσεις. Δεν ξέρω άλλη πόλη που να έχει σε ένα δρόμο πέντε σουβλατζίδικα, επτά φαρμακεία, έξι κομμωτήρια και τριάντα οκτώ μανικιουρίστες. Ε, δεν γίνεται, κάποια στιγμή το σύστημα δεν θα το αντέξει όλο αυτό το πράγμα, θα το ξεράσει. Όπως και με τα θέατρα. Δεν γίνεται κάθε ηθοποιός να έχει και ένα δικό του θίασο. Ειδικά εμείς οι ηθοποιοί πρέπει να καταλάβουμε ότι είμαστε κάτι σαν παλιάτσοι πολυτελείας. Δεν γίνεται να μου βάζεις εισιτήριο θεάτρου με 30 ευρώ σε αυτή τη χώρα σ’ αυτή την εποχή που ζούμε.

Με τέτοιο ρυθμό επαγγελματικών απαιτήσεων, δεν φοβάσαι μη φανείς κάπου ασυνεπής;

Όχι, γιατί είμαι τόσο ενοχικός ως άνθρωπος, που δεν μου επιτρέπω να είμαι ασυνεπής, γιατί θα με διαλύσει. Κοπανιέμαι στα πατώματα από τις ενοχές μου, μόνο ξύλο που δεν μου ρίχνω. Και μπουλντόζα να μπει στη σκηνή την ώρα της παράστασης, εγώ θα συνεχίσω να παίζω.

Αυτό τον καιρό έχεις κάποια σχέση;

Δεν θα μιλήσουμε γι’ αυτά.  

Τι πρωτότυπο. Θες να μου πεις γιατί στην Ελλάδα παθαίνετε όλοι μουλαρίαση μόλις η ερώτηση γίνεται προσωπική;

Επειδή αν γυρίσω και σου πω «έχω μια σχέση» και μεθαύριο γίνει κάτι σε αυτή τη σχέση που δεν θα θέλω να βγει προς ταέξω κι ερωτηθώ γι’ αυτό και απαντήσω «εγώ δεν μιλάω για την προσωπική μου ζωή» ενώ έχω ήδη μιλήσει, πόσο καραγκιόζης θα είμαι τότε;  

Πηγή: yupi.gr