Δεύτερος καλεσμένος στο πρώτο «Βράδυ» με τον Πέτρο Κωστόπουλο για το 2012 ήταν ο Αλέξης Κωστάλας που μίλησε για κρυφές πτυχές της προσωπικής του πορείας μέχρι σήμερα. Η συζήτηση ξεκίνησε από τα παιδικά χρόνια του καλεσμένου, λέγοντας: «Και είμαι πάντα ταπεινός. Η μητέρα μου ήταν μοδίστρα και ο πατέρας μου οδηγός. Η μητέρα μου με μεγάλωσε, γιατί χώρισαν όταν ήμουν 2 ετών. Και με μεγάλωσε σε πολύ δύσκολα χρόνια. Είχε δύο ελαττώματα:  ήταν πάρα πολύ όμορφη και είχε και άποψη. Και έτσι έμεινε μόνη της!», ενώ για τη σχέση με τον πατέρα του τόνισε: «Με τον πατέρα μου υπήρξε μια αμοιβαία απόλυτη αδιαφορία του ενός για τον άλλον. Δεν αγαπάς κάποιον επειδή είναι πατέρας σου, η αγάπη κερδίζεται. Με αντιμετώπιζε σαν άλλο ένα αντικείμενο μέσα στον χώρο. Πάντα ευγενής, είχε πολύ ωραία φωνή και ήταν πολύ ωραίος άντρας – εγώ είμαι κακή έκδοση των γονιών μου».

Σχετικά με τις σπουδές που έχει κάνει ο Αλέξης Κωστάλας είπε: «Όταν ήμουν 9 ετών με έστειλε αγγλικά, γαλλικά και πιάνο. Και στη συνέχεια, όταν τελείωσα το Γυμνάσιο, εγώ ήθελα να πάω να σπουδάσω στο εξωτερικό. Αυτό εκείνη την εποχή, τη δεκαετία του ’50, για ένα παιδί από τα Πετράλωνα δεν ήταν δυνατό. Έγραψα σε πανεπιστήμια, πήρα υποτροφία και όταν ήταν να φύγω η μητέρα μου μου είπε “Πήγαινε αφού το θες και μη σε νοιάζει. Και αν χρειαστείς τίποτα, θα πουλήσω το σπίτι”. Και την ημέρα που πήγαινα είχαν βγει όλοι στον δρόμο που έμενα, στην εξώπορτα και πήγα και τους χαιρέτησα έναν έναν. Φίλοι, συγγενείς… Ήταν ωραίες στιγμές».

Στη συνέχεια μιλώντας για την εμπειρία του στην Αμερική, θυμήθηκε: «Όταν δέσαμε στο λιμάνι λέγαμε “αυτή είναι η Nέα Yόρκη;" Θέλαμε να γυρίσουμε πίσω» ενώ πρόσθεσε: «Τελείωσα οικονομία φιλολογία, εντάξει πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης. Ό,τι άρχισα το τελείωσα. Παράλληλα με τις σπουδές έκανα ενόργανη γυμναστική, έκανα πατινάζ, έκανα βάρη. Μια φορά είδα τον εαυτό μου στον καθρέφτη, είχαν πεταχτεί οι φλέβες, τα πέταξα κάτω και δεν ξαναασχολήθηκα. Συνέχισα να κάνω πιάνο, θέατρο και πατινάζ.  […] Μια χρονιά μάζευα τα άπλυτα των συμφοιτητών μου και έβγαζα ένα χαρτζιλίκι. Μια φορά πήγαινα σε μια πιτσαρία-ταβέρνα και σκούπιζα το πάτωμα – σε θερμοκρασία -20 βαθμών Κελσίου, έχω αντέξει μέχρι -48!».

Από την πορεία του και τις διασημότητες που συνάντησε ο ίδιος ξεχώρισε τον Σταύρο Ξαρχάκο για την «απίστευτη ακεραιότητα και εντιμότητά του», τον Μάνο Χατζηδάκι και τον Μίκη Θεοδωράκη τον οποίο χαρακτήρισε «μια φρεγάτα που ανεμίζει στην ιστορία του κόσμου».

Όσο για το πάντα πράο και ευγενικό στιλ που έχει η εκφορά του λόγου του, ο Αλέξης Κωστάλας σχολίασε: «Στο Dancing With The Stars κάποια στιγμή είπα κάτι και ο επαγγελματίας αντέδρασε και του είπα πολύ γλυκά “συγνώμη που τόλμησα και είπα την άποψή μου”. Ο καθένας έχει το στιλ του», ενώ συνέχισε: «Είμαι ήρεμος, αλλά κάποιες φορές νευριάζω πάρα πολύ και δυστυχώς το κρατάω μέσα μου και έχει τύχει να χάσω τις αισθήσεις μου. Από τα νεύρα μου, δεν εκτονώθηκα και έπεσα κάτω σέκος», ενώ σε άλλο σημείο της συνέντευξης τόνισε: «Η ηρεμία δεν σημαίνει μ….ία!».

Ο Αλέξης Κωστάλας παραδέχτηκε: «Το ψεγάδι μου είναι ότι εγώ είμαι αυτός που είμαι» ενώ για τη δημόσια συγνώμη που είχε πει μετά τον σχολιασμό των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004 δήλωσε: «Ο Παπαιωάννου με την ομάδα του έκαναν μια απίστευτη δουλειά και ένιωσα πως εγώ δεν ήμουν καλός. Νομίζω ότι οφείλεις σε αυτόν που σου κάνει την τιμή να σε ακούει να ζητήσεις ένα συγνώμη.  Το ότι -έστω και τόσο- εγώ ενόχλησα το υπέροχο θέαμα, αυτό με σκότωσε. Και ζήτησα συγνώμη».

Τέλος, δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στα προσωπικά του λέγοντας: «Έρχεται κάποια στιγμή που η μοναξιά σε επιλέγει. Κάποια στιγμή όλους μας επιλέγει η μοναξιά. Ας αλλάξουμε θέμα...» προσθέτοντας για τις διαπροσωπικές σχέσεις στην εποχή μας: «Και τότε και τώρα βρίσκεις αυτό που ζητάς. Οι Beatles το έχουν πει πολύ πιο ωραία: “the love you make, the love you take”. Εμένα δεν με απασχολούν οι εποχές. Τη ζωή την βλέπω ψηλοκρεμαστά, πέρα και πάνω από τις δυσκολίες […] Να μας δώσουν ένα όνειρο! Αυτό θέλουμε! Ένα όνειρο, ένα όραμα. Έχω βαρεθεί τη λογιστική αντιμετώπιση της ζωής» ενώ για τους έρωτες της ζωής του αποκάλυψε: «Δεν είχα πολλούς μεγάλους έρωτες. Μετριoύνται στα δάχτυλα μίας παλάμης. Μια φορά μου είχε πει η Μπάλτσα, μια όχι μόνο μεγάλη ερμηνεύτρια αλλά και έξω καρδιά: “Aλέξη αν δεν ζήσω τη ζωή, δεν μπορώ να μεταφέρω αυτά τα χρώματα όταν τραγουδάω”».

Πηγή: yupi.gr