Η Κλέλια Ρένεση «άνοιξε» τα χαρτιά της και μίλησε για τον έρωτα, τη δουλειά της, την άγνωστη ζωή της. Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη που παραχώρησε η ηθοποιός στο protothema.gr:

Υποδύεσαι τη Ζήνα στο τηλεοπτικό σίριαλ «Με λένε Βαγγέλη» και τη βασική μάρτυρα κατηγορίας Τζένιφερ Μίτσελ στο θεατρικό έργο «Αθώος ή ένοχος». Πώς συνδυάζεις δύο τόσο αντιφατικούς ρόλους σε μια σεζόν;  
Η αλήθεια είναι ότι αυτό είναι σύμπτωμα των Ελλήνων ηθοποιών. Δυστυχώς, δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα να επικεντρωνόμαστε σε έναν μόνο ρόλο και έτσι, και στη δική μου περίπτωση, υποδύομαι φέτος δύο πρόσωπα που είναι η μέρα με τη νύχτα. Η Ζήνα είναι ακραία προσωπικότητα. Πρόκειται κατά βάθος για ένα πεισματάρικο, εγωκεντρικό παιδί, που το νοιάζει μόνο να κερδίζει. Από την άλλη, η Τζένιφερ είναι μια γυναίκα σε απόγνωση, καθώς ο πρωταγωνιστής, ο κατηγορούμενος του έργου, την απαρνείται ακυρώνοντας τον έρωτά της γι’ αυτόν.   

Η Ζήνα, όπως και άλλοι ρόλοι που έχεις αναλάβει στο παρελθόν, βγάζουν έντονο σεξαπίλ. Αποτινάσσεις από πάνω σου αυτή την εικόνα στην καθημερινότητά σου;  
Κυκλοφορώ κάθε μέρα με φόρμες και πιτζάμες. Δεν θέλω να προκαλώ ούτε με τα ρούχα μου, ούτε με τη συμπεριφορά μου. Αν βέβαια θέλω να ντυθώ όμορφα και γυναικεία, θα το κάνω. Καταλαβαίνω ότι αυτή η εικόνα που έχει ο κόσμος για μένα μέσα από την τηλεόραση είναι κομμάτι της δουλειάς. Σε καμία περίπτωση δεν εκνευρίζομαι, ούτε αποποιούμαι τους τίτλους που μου χρεώνουν. Ωστόσο δεν με καθορίζει ως άνθρωπο η λεζάντα που θα μου βάλει ένας δημοσιογράφος, γιατί δεν μπορεί ένα πράγμα μόνο να καθορίζει την προσωπικότητά σου. Οι δικοί μου άνθρωποι μπορούν να πουν ότι η Κλέλια μπορεί να είναι σέξι, αλλά και αλλιώς και αλλιώτικα.   

Δηλαδή;  
Είμαι πολύ ευαίσθητη, ανυπόμονη, χωρίς πειθαρχία, ακατάστατη. Οι φίλοι μου, για παράδειγμα, με κατηγορούν γιατί δεν βάζω ποτέ πρόγραμμα για τίποτε και έτσι δεν κανονίζουμε τίποτα εκ των προτέρων. Ζω το παρόν και πάω όπως με πάει η διάθεσή μου. Είμαι επίσης μελαγχολική, κλειστή, δεν μου αρέσουν οι αχανείς παρέες και προτιμώ τα τετ-α-τετ, ενώ ασχολούμαι πολύ με πράγματα που αφορούν στη δουλειά μου, όπως το θέατρο, τα βιβλία και η μουσική.  
 
Πώς αντιμετωπίζεις το γαϊτανάκι των φημών όταν σου χρεώνουν σχέσεις όπως, π.χ., πρόσφατα με τον Κώστα Σπυρόπουλο;  
Ευτυχώς, δεν ψαρώνω με όσα λέγονται και γράφονται ούτε εγώ, ούτε η οικογένειά μου. Είναι αστείο και δεν με αφορά, ωστόσο καταλαβαίνω ότι όλο αυτό είναι ένας ολόκληρος μηχανισμός που δεν μπορείς να τα βάλεις μαζί του. Προσωπικά, θέλω να εκθέτω στη δημοσιότητα την τέχνη μου και τίποτε άλλο.   

Πριν από έναν μήνα είχες ένα λιποθυμικό επεισόδιο στα καμαρίνια του θεάτρου. Να υποθέσω ότι δεν φροντίζεις τον εαυτό σου;  
Κατά καιρούς η κόπωση με καταβάλλει ακριβώς γιατί δεν έχω την απαιτούμενη πειθαρχία. Τρέχω από το πρωί μέχρι το βράδυ και μπορεί ύστερα από ένα κουραστικό πρόγραμμα να πάω για ποτό ενώ ξέρω ότι θα πρέπει να ξυπνήσω πρωί την επομένη. Τρώω επίσης ακατάστατα σε άκυρες ώρες και ό,τι να ’ναι. Αρα δεν θέλει και πολύ να σε εγκαταλείπει ο οργανισμός σου, αφού τον εγκαταλείπεις εσύ πρώτα.        

Τι είναι αυτό που σε ιντριγκάρει στην υποκριτική;  
Η δουλειά μου με απενοχοποιεί και με απελευθερώνει. Μέσα από τους ρόλους που υποδύομαι προσπαθώ σταδιακά να εξελίσσομαι, να μην κωλώνω και να μην κολλάω σε ταμπού, σοβαροφάνειες και καθωσπρεπισμούς.    

Εχεις τάσεις φυγής;  
Νομίζω πως έχω το νεραϊδοχτύπημα. Λατρεύω τα ταξίδια και είμαι ανοιχτή σε νέους δρόμους και ορίζοντες. Επίσης, καταφέρνω να αποστασιοποιούμαι από καταστάσεις και να τις κοιτάζω από ψηλά, ενώ παλιότερα δεν συμβιβαζόμουν εύκολα. Τώρα το φευγιό αφορά περισσότερο στο μυαλό που ψάχνει την ουσία.   

Μετανιώνεις που παράτησες την Ιατρική Σχολή στην Ιταλία για να σπουδάσεις Υποκριτική;  
Δεν μπορώ να πω ότι μετανιώνω για την απόφασή μου, ωστόσο θα ήθελα να είχα ολοκληρώσει τις σπουδές μου πάνω σε αυτή την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα επιστήμη. Ας μη γελιόμαστε όμως. Δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να ασχοληθώ με την Ιατρική, καθώς το μυαλό μου δεν είναι κουρδισμένο για ένα τέτοιο επάγγελμα.  
    
Οταν θέλεις να απομονωθείς και να ηρεμήσεις, τι αποζητάς να κάνεις;  
Δύο πράγματα με γαληνεύουν στη ζωή μου: η φύση και η μουσική. Στην Αθήνα, αν και δύσκολο, ευτυχώς έχω κοντά μου τον Υμηττό, που πάω με το σκυλί μου και ησυχάζω. Στο σπίτι πατάω το play και ακούω τα πάντα: από Bob Dylan και Rolling Stones μέχρι κλασική μουσική.  

Με καταγωγή από τη Ζάκυνθο, κουβαλάς την τρέλα των Επτανήσιων;  
Λόγω οικογενειακών καταβολών αλλά και λόγω χαρακτήρα, είμαι γνήσια Επτανήσια, γιατί διαθέτω το βασικό χαρακτηριστικό τους: λένε ό,τι σκέφτονται στα ίσα, αυθόρμητα και ντόμπρα. 
 
Εχεις βάλεις στόχους για τη νέα χρονιά;  
Ενδόμυχα έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να προσπαθήσω να μη «ρουφιέμαι» από το τρελό πρόγραμμα της δουλειάς μου. Κόντρα στη μιζέρια των καιρών, θέλω να γίνω πάλι 15, να επαναφέρω την ανεμελιά που έχει φύγει και να κοιτάξω τη ζωή μου. Δεν θέλω να ξεχάσω ούτε τον ήλιο, ούτε τα γέλια.