Χρόνια τώρα θυμώνει, ταράζει, προκαλεί –γέλιο και προβληματισμό–, προτείνει. Κι ευτυχώς, στη χειρότερη ίσως περίοδο της τηλεόρασης, συνεχίζει να υπάρχει σ' αυτή σχολιάζοντας, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Madame Figaro λόγια μεγάλων ανθρώπων.
Aκολουθεί αυτούσιο ένα αποσπασματικό μέρος της συνέντευξης:

«Κάθε χώρα έχει το τσίρκο που της αξίζει. Η Ισπανία έχει τις ταυρομαχίες, η Ιταλία την Καθολική Εκκλησία και η Αμερική το Χόλιγουντ»
. Erica Jong


Ποιο είναι κατά τη γνώμη σου το τσίρκο τηςΕλλάδας;
Αναμφισβήτητα η πολιτική και οι πολιτικοί. Τοτσίρκο που της αξίζει απόλυτα.


«Δεν μπορώ να νιώσω σεβασμό για μια κυβέρνηση που πέφτει από λάθος σε λάθος μεσκοπό να διατηρηθεί στην εξουσία». ΜαχάτμαΓκάντι


Κατανοώντας τη δυσκολία να επιλέξεις, ποιο πιστεύεις ότι είναι το μεγαλύτερο λάθος που έχει κάνει η κυβέρνηση;
Το μεγαλύτερο λάθος όχι μόνο αυτής τηςκυβέρνησης, αλλά γενικότερα τωνκυβερνήσεων των τελευταίων πολλών ετώνδεν έχει να κάνει με τα πράγματα που έπραξαν,αλλά με αυτά που δεν έπραξαν. Κανένας τους δεν ενέπνευσε τους Έλληνες να γίνουν καλύτεροι πολίτες,κανένας τους δεν τόλμησε να ξεφύγει από μια στείρα και σχετικά προκαθορισμένη διαδικασία, ήταν όλοι τουςβαρετά προβλέψιμοι, υπάκουοι, αφάνταστοι, άτολμοι, ανίκανοι.

Υπάρχει κάποιος πολιτικός για τον οποίο να νιώθεις σεβασμό ή, τουλάχιστον, να θεωρείς ότι είναι διαφορετικός από τους άλλους;
Ένας πολιτικός που κέρδισε το σεβασμό μου από ένα και μόνο γεγονός είναι ο Στεφανόπουλος από την ομιλία του παρουσία του Κλίντον στην Αθήνα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και άλλοι αξιόλογοι και διαφορετικοί πολιτικοί, αλλά τι να το κάνεις όταν σιωπηλά συμμετέχουν και αυτοί σ' αυτό το τσίρκο. Το μόνοπου εύχομαι είναι να έχουν τουλάχιστον απόλυτη συνείδηση της συνενοχής τους.


«Όλοι σκέφτονται να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανείς δεν σκέφτεται να αλλάξει τον εαυτό του». Λέων Τολστόι
Τι σε εξοργίζει περισσότερο στη στάση των ανθρώπων απέναντι στο κοινό καλό;

Η ανόητη νοοτροπία του παρτάκια, που στη χώρα μας περνιέται και για μαγκιά τελευταία. Πρέπει επιτέλους να γίνει αντιληπτό ότι ο μοναδικός τρόπος για να βγει κερδισμένος ο καθένας είναι να είναι κερδισμένο το σύνολο της κοινωνίας. Ο μοναδικός τρόπος για να κερδίζει η μονάδα μακροπρόθεσμα είναι να κερδίζει το σύνολο. Δυστυχώς όμως φαίνεται να πιστεύουμε πως το κοινό καλό και το ατομικό μας καλό είναι δύο τελείως άσχετα μεταξύ τους πράγματα, ενώ πρόκειται για απολύτως σχετικά.


«Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: “Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη Γη. Αν δεν σωθεί, εγώ θα φταίω”». Νίκος Καζαντζάκης 

Καθώς απευθύνεσαι σε ένα ευρύ –νεανικό στην πλειονότητά του– κοινό, σατιρίζοντας τα κακώς κείμενα της ελληνικής κοινωνίας, νιώθεις την ευθύνη ότι πρέπει να μεταδώσεις μια άλλη οπτική των πραγμάτων;

Αισθάνομαι πως υποσυνείδητα λειτουργεί μέσα μου ένας αυτόματος μηχανισμός, ο οποίος κρατάει πάντα ζωντανή την αίσθηση της πραγματικότητας και των προεκτάσεων που μπορεί να έχει η χρήση ενός μέσου όπως η τηλεόραση και μιας εκπομπής όπως το Ράδιο Αρβύλα. Αλλά ως εκεί. Δεν επιθυμώ καμία ευθύνη για κάτι συγκεκριμένο. Κάτι τέτοιο θα λειτουργούσε εις βάρος, όχι μόνο της διάθεσής μου, αλλά και της δημιουργικότητας και της αλήθειας μου. Θέλω να είμαι ελεύθερος να εκφράζομαι δημιουργικά και πολιτικά. Να λέω αυτά που πιστεύω με τον τρόπο μου, ο οποίος μάλιστα ποικίλλει, και ο αποδέκτης να είναι ελεύθερος να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει, να του αρέσει ή όχι. Πάντως στην Ελλάδα, ως «η άλλη οπτική» τείνει πλέον να φαντάζει το αυτονόητο και το γεγονός αυτό έχει πολλά να μας πει.