«Μην αγχώνεστε να βγάλετε την εφημερίδα ! Θα την κλείσω, θα βγάλω μια καινούργια με 150 εργαζόμενους και οι υπόλοιποι θα χάσουν τη δουλειά τους!» Αυτά ακούστηκε να λέει στους διαδρόμους του Έθνους, χθες το βράδυ, μεταξύ 11- 11.30, όταν όλοι δούλευαν, ο Φώτης Μπόμπολας!

Με δεδομένο ότι οι δηλώσεις χαρακτηρίζουν τον άνδρα- αυτό είναι γενικός κανόνας, ο κληρονόμος του εκδοτικού συγκροτήματος, ουσιαστικά αποκάλυπτε τις μύχιες σκέψεις του. Μια εφημερίδα 200- 250 εργαζομένων και ένα… βολικό διευθυντή, ώστε και εκδότης να είναι και τη χασούρα να μην πληρώνει και τις «παράπλευρες» δουλειές του να κάνει.
Με δυο λόγια, η πίτα ολάκερη και ο σκύλος χορτάτος, αλλά οι εργαζόμενοι , αυτοί που έστησαν και κουβάλησαν στην πλάτη το μαγαζί που κληρονόμησε, έξω από την πόρτα…
Με αυτό το κλίμα και με μια ΕΣΗΕΑ που δυστυχώς είναι για τα… πανηγύρια- με την… καλή έννοια το εννοώ, δύσκολα μπορεί κανείς να πει ποιοι δούλεψαν και γιατί στα τετράωρα των στάσεων εργασίας. Οι περισσότεροι έδωσαν κείμενα πριν τις 7 και τα φρέσκαραν στις 11. Οι γνωστοί- άγνωστοι …ασκήθηκαν στην αποστολή e-mail. Το καλλιτεχνικό δεν πρόλαβε να δώσει κείμενα πριν τις 7 και το «κενό» καλύφθηκε από το εξωτερικό δελτίο. Η διόρθωση κράτησε την απεργία. Και ο Φώτης μπορεί να επαίρεται ότι πλήγωσε την αξιοπρέπεια των ανθρώπων που του έστησαν το μαγαζί, αλλά οι καιροί το ‘φεραν, να πνίγονται στην ανασφάλεια.
Σαν επίλογος, μια απορία που μου δημιουργήθηκε ακούγοντας ιστορίες από παλιούς συναδέλφους για δύο ιερά τέρατα της δημοσιογραφίας. Αν ήταν διευθυντής ο Αλέκος Φιλιππόπουλος ή ο Λυκούργος Κομίνης, θα μπορούσε να συμπεριφέρεται έτσι ο Μπόμπολας;
Θα πείτε, εκεί που κρεμάγανε οι καπεταναίοι τα άρματα, τώρα κρεμάνε οι γύφτοι τα νταούλια. Σωστό και αυτό…

Χριστίνα Αναστασίου