Οι εργαζόμενοι του Mega δίνουν σήμερα τη μάχη της επιβίωσης, της δικής τους και του τηλεοπτικού δημοσιογραφικού μέσου που υπηρέτησαν. 

Μιλούν στο Newpost για τα συναισθήματα που τους προκαλεί η -όπως προδιαγράφεται- πορεία προς το «μαύρο». Τα δικά μας σχόλια, είναι περιττά. 

Παράλληλα, μιλούν και δημοσιογράφοι που με τη δουλειά τους στήριξαν το «μεγάλο κανάλι» για δεκαετίες και είτε συνταξιοδοτήθηκαν είτε αποχώρησαν από αυτό λίγο πριν από τη μεγάλη του κρίση.

Ιάσων Πιπίνης

«Πρόκειται για το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Οι περισσότεροι από τους εργαζόμενους μάλλον αρνούμασταν εδώ και καιρό να δούμε την πραγματικότητα, αλλά όπως όλα δείχνουν, η κατάληξη αυτή ήταν προδιαγεγραμμένη. Ωστόσο, ακόμη και αυτή τη στιγμή υπάρχουν περιθώρια διάσωσης του καναλιού, αν βέβαια ληφθεί άμεσα κάποια πρωτοβουλία από τις εμπλεκόμενες πλευρές, και κυρίως τους μετόχους. Στην περίπτωση όμως, που οι μέτοχοι του σταθμού αποφασίσουν να βάλουν οριστικό λουκέτο στο Mega, θα πρέπει να εξασφαλιστεί η καταβολή όλων των δεδουλευμένων (16 μηνών) και των αποζημιώσεων, ώστε να μην επαναληφθούν τα θλιβερά φαινόμενα που παρατηρήθηκαν στο πρόσφατο παρελθόν με άλλες εταιρείες των μίντια. Οι εργαζόμενοι του Μega παραμένουμε σε ομηρεία.

Η κυβέρνηση, η οποία για άλλου είδους επιχειρήσεις και για άλλους επιχειρηματίες έχει δείξει μια σπουδή για να βρεθεί μια λύση, καλό θα ήταν να δει το ζήτημα της ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ και να βρει τρόπους, μέσα από τους νόμιμους μηχανισμούς που υπάρχουν σε όλες τις πολιτισμένες χώρες, έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι οι μέτοχοι αν κλείσουν το κανάλι δεν θα μας αφήσουν στο δρόμο χωρίς να μας καταβάλλουν τα χρήματα που μας οφείλουν. Η κατάσταση αυτή προφανώς αφήνει μια σκιά και στα κόμματα της αντιπολίτευσης, η αντίδραση των οποίων στο συγκεκριμένο ζήτημα υπήρξε μάλλον χλιαρή.

Η ύπαρξη πολλών μέσων ενημέρωσης με διαφορετική προσέγγιση διασφαλίζει τη σωστή λειτουργία της Δημοκρατίας και αυτό θα έπρεπε να διασφαλιστεί ως κόρη οφθαλμού. Μέχρι σήμερα δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι έχει συμβεί και κανένας δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο το διαφαινόμενο λουκέτο στο Mega να είναι προϊόν μεθοδεύσεων και ενός πολιτικού αλλά και οικονομικού παιχνιδιού».

Ελίζα Καλίτση

«27 χρόνια. Ναι για εμένα το Mega είναι το σπίτι μου. Όμως ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια νιώθω πως κάποιοι διαβάζουν στο πρόσωπό μου μόνο ένα νούμερο που φθίνει. Από χθες νιώθω ότι αυτό το νούμερο έχει μηδενιστεί. Κρατώ μόνο κουτί της Πανδώρας».

Γιάννης Καφάτος

«Είναι πολύ σκληρό μετά από 28 χρόνια ρεπόρτερ να κάνεις ρεπορτάζ για τη δική σου ζωή, την επαγγελματική τουλάχιστον. 16 μήνες απλήρωτοι από το Mega Channel. Το μεγάλο κανάλι που φτάνει σε ένα τέλος, στις 27 Φεβρουαρίου, αν δεν αλλάξει κάτι.

Προσωπικά, δεν έπεσα από τα σύννεφα όπως άλλοι συνάδελφοί μου. Από την πρώτη στιγμή πίστευα ότι οι επιχειρηματίες που κέρδιζαν τόσα χρόνια από το Mega δεν είχαν διάθεση να το σώσουν από τη στιγμή που έπεσε στα βράχια.

Βεβαίως είτε πέσαμε από τα σύννεφα, είτε όχι σημασία έχει ότι 420 εργαζόμενοι –αλλά να αναφερθούμε και στους περίπου 200 συναδέλφους όλων των ειδικοτήτων που δούλευαν με συμβάσεις– είμαστε πιο κοντά στη χρεοκοπία από ποτέ. Μας χρωστάνε 16 μήνες δεδουλευμένων και τις αποζημιώσεις (εφόσον κλείσει η εταιρεία), μας χρωστάνε όμως και τη ζωή που έδωσε ο καθένας μέσα εκεί.

Τώρα πρέπει να παρέμβει η κυβέρνηση, όπως έχει κάνει και για άλλες εταιρείες. Τότε τους βγάζαμε εμείς στα ρεπορτάζ και προκαλούσαμε κυβερνητικούς παράγοντες να δώσουν λύση, και πολλές φορές το καταφέρναμε.

Δεν ξέρω αν θα κλάψει κανείς για τους εργαζόμενους του Mega, γιατί η μισαλλοδοξία και η καραμέλα των «βοθροκάναλων», των «αλητών δημοσιογράφων» έχει γλυκάνει πολύ κόσμο. Ξέρω όμως ότι εμείς που δύο μέρες τώρα βρεθήκαμε στο κανάλι και βγάλαμε αυτό το πρόγραμμα στον αέρα μπορεί να κοιτάζει και ο ένας τον άλλον στο πρόσωπο και τον καθρέφτη του.

Το Mega είναι ακόμη εδώ, και ελπίζουμε έστω την τελευταία στιγμή να επικρατήσει το φιλότιμο τους μετόχους του. Ναι φάγαμε ψωμί από αυτούς, αλλά δουλέψαμε και με αυταπάρνηση για την επιχείρηση. Καπεταναίοι είναι. Ας μην αφήσουν το καράβι να τσακιστεί στα βράχια».

Γιάννης Κανελάκης

«Με πικρία ζω αυτές τις ημέρες το δράμα που παίζεται γύρω από το μεγάλο κανάλι, το Mega. Εργάστηκα περίπου δύο δεκαετίες ως μαχόμενος δημοσιογράφος και νιώθω μεγάλη θλίψη για τη πορεία του και την κατάληξή του. Καταδικάζω απερίφραστα "νταβατζήδες", "τσάτσους", "καρδινάλιους" που δυστυχώς εργάστηκαν σε αυτό το κανάλι μόνο και μόνο για να πλουτίσουν και όχι να το στηρίξουν. Τα άτομα αυτά οφείλουν να λογοδοτήσουν μαζί με μερίδα εργοδοτών απέναντι στα 500 περίπου άτομα, συναδέλφους, οι οποίοι έμειναν χωρίς δουλειά και σήμερα δίνουν μάχη για να αντιμετωπίσουν την καθημερινότητα και τα προβλήματα των οικογένειών τους. Οι συνάδελφοι επιβαλλεται να δικαιωθούν, να πληρωθούν και να επαναπροσληφθούν».