Με περισσή μεθοδικότητα προχωρούν οι Γερμανοί την υλοποίηση των σχεδιασμών τους με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να κάνει λόγο για σύσταση επιτροπών με αρμοδιότητα τη δημοσιονομική πειθαρχία των αδύναμων χωρών- μελών.  Ομολογουμένως το γερμανικό σχέδιο προχωρά με αξιοθαύμαστο τρόπο. 
Θαυμασμός, που προκύπτει κυρίως από τον τρόπο με τον οποίο  τα υπόλοιπα κράτη αποδέχονται την εφαρμογή του, σαν να είναι έτοιμα από καιρό. 

Μάλιστα το πολιτικό  σύστημα των χωρών  «βλέπει» την επερχόμενη εξαθλίωση σημαντικού μέρους του λαού τους σαν ένα απαραίτητο στάδιο προς την ολοκλήρωση της ευρωζώνης. Και αυτό παρά το ότι είναι πρόδηλο πλέον, πως η εφαρμοζόμενη συνταγή δεν βγαίνει ενώ σε όλους τους «ασθενείς», εφαρμόζεται η ίδια «θεραπεία» άσχετα με το αν είναι διαφορετικά τα συμπτώματα. Συγκεκριμένα στην περίπτωση της Ελλάδας τα εκρηκτικά ελλείμματα αντιμετωπίζονται με αλλεπάλληλα προγράμματα οριζόντιων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις. 


Στην Ιρλανδία, που το πρόβλημα έγκειται στην «φούσκα» των ιδιωτικών τραπεζών συστήνεται η ίδια θεραπεία, όπως και στην Ισπανία που κινδυνεύει από το σκάσιμο της στεγαστικής «φούσκας» , ενώ στην Πορτογαλία- που θεωρούνται τα καλά παιδιά- ακριβώς το ίδιο μοντέλο. 


Συνέπεια σε άλλους τους «ασθενείς» η επιδείνωση του υφεσιακού σπιράλ, που οδηγεί σε ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Κρίνοντας από τα μέχρι τώρα αποτελέσματα θα λέγαμε, πως άλλα είναι τα επιδιωκόμενα. 

Κατ΄ αρχήν η δημιουργία μίας ευρείας ζώνης φθηνότατου εργατικού δυναμικού (χαμηλότερο κόστος λειτουργίας των ξένων επενδύσεων),  δεύτερον η εμπράγματη υποθήκευση των χωρών- μελών στους δανειστές και η εκχώρηση του πλούτου της κάθε μία χώρας ξεχωριστά. 

Για να υλοποιείται μάλιστα απρόσκοπτα η πληρωμή τόκων, χρεολυσίων και λοιπών υποχρεώσεων προς τους δανειστές ο γερμανός υπουργός Οικονομικών πιέζει για την επιβολή διευθυντηρίου και επιτρόπων σε κάθε αδύναμο-κράτος-δανειζόμενο.         


Είναι ενδεικτικό νομίζουμε δημοσίευμα της Die Zeit πως αυτές οι επιτροπές θα πρέπει να επαληθεύουν εάν οι εθνικές οικονομικές πολιτικές συμβαδίζουν με τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς. Δηλαδή εάν τηρούνται το Σύμφωνο Σταθερότητας και το νέο Δημοσιονομικό Σύμφωνο. Ενδεχόμενη αποδοχή και εφαρμογή της πρότασης θα αποτελέσει μία ανεπανάληπτη μετατόπιση της δημοσιονομικής κυριαρχίας των κρατών προς τον υπέρ-εθνικό οργανισμό της νέας Ευρώπης. 
 

Joffrey Postman