Νικητής του πρώτου γύρου και φαβορί για τη νίκη και στον δεύτερο είναι ο υποψήφιος των Σοσιαλιστών, Φρανσουά Ολάντ, έχοντας δημιουργήσει προσδοκίες στη Γαλλία, στην ευρωζώνη αλλά και στην Ελλάδα.
 
Oι προεκλογικές εξαγγελίες του Ολάντ δείχνουν ότι ο υποψήφιος πρόεδρος μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες στην ευρωζώνη αποτελώντας έναν δεύτερο πόλο, απέναντι στην γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ. Πώς θα γίνει αυτό; Ας δούμε τις βασικότερες δεσμεύσεις του:
 
Στις προεκλογικές εξαγγελίες του ο υποψήφιος του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PS) διαμηνύει ότι θα ακολουθήσει την ακριβώς αντίθετη πορεία συγκριτικά με αυτή του συντηρητικού Νικολά Σαρκοζί. Σε αντίθεση με τον γάλλο πρόεδρο δεν θα είναι στο πλευρό της Μέρκελ ως πειθήνιος (και παθητικός) σύμμαχος, αλλά θα είναι απέναντι, διαφωνώντας ανοιχτά με την πολιτική δημοσιονομικής πειθαρχίας και λιτότητας.
 
Ο Ολάντ έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να στηρίξει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας υπό την υπάρχουσα μορφή του, εάν δηλαδή στηρίζεται αποκλειστικά στην σιδηρά δημοσιονομική πειθαρχία και αδιαφορεί για τις αναπτυξιακές προοπτικές. «Δεν επιτρέπεται να κάνουμε περικοπές για τις περικοπές θα πρέπει να περιέχει μέτρα που θα ευνοούν την ανάπτυξη και την απασχόληση» τόνισε σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Handesblatt.
 
Επόμενος πυλώνας των εξαγγελιών του υποψηφίου των Σοσιαλιστών είναι η πίεση για αλλαγή του ρόλου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με γνώμονα την ανάπτυξη και όχι μόνο για τον έλεγχο του πληθωρισμού. Ο Ολάντ αναφέρθηκε, την Παρασκευή σε ραδιοφωνική του συνέντευξη στην ανάγκη, να κατεβάσει τα επιτόκιά της η ΕΚΤ, όπως και να δανείζει απευθείας τα κράτη-μέλη αντί να δίνει τα χρήματα στις τράπεζες κι αυτές με τις σειρά τους να δανείζουν τα κράτη. Το τελευταίο ενδεχόμενο αποδοκιμάζει εδώ και μήνες το Βερολίνο.
 
Παράλληλα έχει μιλήσει για την προώθηση του «φόρου Τόμπιν», ενός φόρου στις χρηματοοικονομικές συναλλαγές για την χρηματοδότηση του κεφαλαίου στους τομείς της ενέργειας, της εκπαίδευσης και της αστικής ανάπτυξης.   
 
Αχτίδα φωτός για την Ελλάδα
 
Για την Ελλάδα, ο Ολάντ έχει εκφράσει την αποδοκιμασία του προς το ενδεχόμενο οποιασδήποτε μορφής κηδεμονίας. Παράλληλα, έχει εκφράσει την άποψη όχι χωρίς ανάπτυξη δεν μπορούν να μειωθούν τα ελληνικά ελλείμματα, κάτι που ισχύει και για την υπόλοιπη Ευρώπη. Σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό δίκτυο BFM πριν από δύο μήνες ο Ολάντ είχε πει ότι «πάνε δύο χρόνια που οι Ευρωπαίοι προφασίζονται ότι θα σώσουν την Ελλάδα και της επιβάλλουν ολοένα και πιο σκληρά σχέδια λιτότητας» εκφράζοντας την άποψη τι είναι απαραίτητο να εκδοθούν ευρωομόλογα. Σε σχετικό σχόλιο του δημοσιογράφου ότι οι Γερμανοί δεν θέλουν, είπε: «Και επειδή δεν το θέλουν οι Γερμανοί; Η Μέρκελ τι ακριβώς αποφάσισε λοιπόν να υποστούν οι Έλληνες;»
 
Η αποχώρηση του Σαρκοζί και η επικράτηση του Ολάντ μόνο καλύτερα μπορούν να κάνουν τα πράγματα για τη χώρα μας. Η Γαλλία, ο δεύτερος ισχυρότερος οικονομικός παράγοντας της Ευρώπης είναι ίσως ο μοναδικός που μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες εντός Ε.Ε. Η έμφαση στις αναπτυξιακές πολιτικές είναι ουσιαστικά μονόδρομος για την Ελλάδα εντός ευρωζώνης και ο Ολάντ μπορεί να δώσει τέλος στην «στραγγαλιστική» πολιτική λιτότητας και περικοπών που προωθεί η Μέρκελ. Σπάζοντας το δίδυμο των «Μερκοζί» μπορεί να δώσει μεγαλύτερη ισχύ στην έννοια της ευρωπαϊκής συνείδησης και αλληλεγγύης, κάτι που θα σημάνει αυτομάτως την επιεικέστερη αντιμετώπιση της χώρας μας.
 
Αναμένεται «μάχη» αν...
 
Ο Ολάντ έχει αφήσει σαφείς αιχμές κατά του Βερολίνου κάνοντας λόγο για ζήτημα δημοκρατίας μέσα στην Ε.Ε. Ενδεικτικό πάντως του τι πρόκειται να ακολουθήσει την εκλογή του είναι η δήλωση του Ολάντ, σύμφωνα με την οποία «η πρώτη του επίσκεψη θα είναι στη Γερμανία» παρά το γεγονός ότι η γερμανίδα καγκελάριος αρνήθηκε να τον δεχθεί. Εξάλλου μην ξεχνάμε και την δημόσια στήριξη της Μέρκελ προς τον Σαρκοζί, τον οποίο οι συμπατριώτες του θαωρούσαν «σκυλάκι» της καγκελαρίου εξαιτίας των προβλημάτων της γαλλικής οικονομίας. 
 
Φυσικά, για να έχουν αξία όλα τα παραπάνω θα πρέπει ο Ολάντ να πραγματοποιήσει τις προεκλογικές εξαγγελίες του. Αν γίνει αυτό και ο γάλλος σοσιαλιστής χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι, τότε η σκληρή Μέρκελ δεν θα κοιμάται ήσυχη αλλά μάλλον θα αναγκαστεί να ρίξει νερό στο κρασί της.


Βαγγέλης Βιτζηλαίος