Ίσως το μεγαλύτερο από τα προβλήματα που άφησε πίσω του ο Βενιζέλος (γιατί άφησε πολλά είναι η αλήθεια) να είναι ότι προχώρησε (με τον Παπαδήμο να μην ξεχνιόμαστε) στις εκλογές χωρίς να έχει προχωρήσει την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Σήμερα με την πολιτική και υπαρξιακή αβεβαιότητα ενός μηνός μπροστά μας, την χρηματιστηριακή απαξίωση να στέλνει τα πιστωτικά ιδρύματα στις αρχές της δεκαετίες του ’90, οι ελληνικές τράπεζες είναι έρμαιο του φόβου που διάφοροι καλλιεργούν στην κοινή γνώμη: Του φόβου μήπως οι καταθέτες πάνε στα γκισέ και ζητήσουν τα χρήματά τους, όπως κάποιοι άρχισαν το τελευταίο τετραήμερο.  Και βέβαια από τα 165 δισ. που είναι καταγεγραμμένα επισήμως στις καταθέσεις (και τα οποία βέβαια «είδαν» οι επιτελείς του Τσίπρα, σε μια νέα εκδοχή του …λεφτά υπάρχουν) είναι αμφίβολο αν υπάρχουν τα 15 – 20 ως άμεση ρευστότητα. Και πάλι επιεικείς είμαστε.


Γι΄αυτό και το «σύστημα» έσπευσε να επιβεβαιώσει πως τα 18 δισ. ευρώ της ανακεφαλαιοποίησης που βρίσκονται στα ταμεία της ΤΤΕ από τον Απρίλιο, σπρώχνονται (κάτι σαν το «συνωθούνται» του περιβόητου βιβλίου της ιστορίας για την καταστροφή της Σμύρνης, μου θυμίζει) «εδώ και τώρα» στις τράπεζες, για να τις στηρίξουν κεφαλαιακά. Και δωσ΄ του τα δημοσιεύματα ότι μετά την απόφασης της περασμένης Τρίτης, όλα είναι πλέον καλά και πως όλες οι διαδικασίες έχουν προχωρήσει και ολοκληρωθεί.


Μια δυο κρίσιμες λεπτομέρειες!
Η ΠΡΩΤΗ. Εφόσον τα χρήματα της ανακεφαλαιοποίησης βρίσκονται στον ειδικό λογαριασμό της ΤΤΕ από τις 19 Απριλίου, όπως είπαν τα ρεπορτάζ, γιατί δεν προχώρησε η ανακεφαλαιοποίηση πριν τις εκλογές, ώστε οι τράπεζες να είναι ασφαλείς και στη θέση τους; Μα, γιατί όπως θα θυμάστε (ή δεν θα θυμάστε λόγω του προεκλογικού κουρνιαχτού) υπήρξαν διαφωνίες ως προς τους όρους της ανακεφαλαιοποίησης. Τους οποίους ο Βενιζέλος άφησε στη μέση για να πάει να γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, και ο Παπαδήμος μετέθεσε για την επόμενη κυβέρνηση ώστε να μην στενοχωρήσει τους άλλοτε συνεργάτες του. Ο Βενιζέλος ειδικότερα ήθελε να αποφύγει όπως ο διάολος το λιβάνι να κατηγορηθεί προεκλογικά ότι δίνει χρήματα στους τραπεζίτες τους οποίους ο ίδιος κατήγγελλε με πύρινους λόγους (για ψηφοθηρικούς λόγους) λίγες εβδομάδες ενωρίτερα… Μόνο που οι όροι δεν έχουν συμφωνηθεί ακόμη και βέβαια ούτε ο Πικραμμένος θα μπορέσει να δώσει κάποια λύση.   Ήτοι η πραγματική αγωνία συνεχίζεται και εάν κάτι οδηγήσει σε νέα καθυστέρηση οι τράπεζες θα βρεθούν στο «κόκκινο».


Η ΔΕΥΤΕΡΗ. Τα περιβόητα 18 δισ. της ανακεφαλαιοποίησης δεν είναι το σύνολο της λύσης (αυτό ανέρχεται στα 28 δισ.) αλλά μέρος της. Και το κυριότερο, δεν είναι σε ρευστό, αλλά σε ομόλογα του EFSF.
Πρακτικά δηλαδή εγγυήσεις που αφορούν στην κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών. Ήτοι οι τράπεζες, ούτε θα έχουν κάτι περισσότερο για τους καταθέτες τους (απλά θα μπορούν να δανειστούν για να δώσουν), ούτε θα μπορούν να ρίξουν χρήμα στις επιχειρήσεις για να κουνηθεί η αγορά.
Τι σημαίνουν όλα αυτά πρακτικά. Οι τράπεζες, στο βαθμό της η κάθε μία θα κάνουν ότι είναι δυνατόν να σταθούν την επόμενη ημέρα. Και βέβαια δεν θα υπάρξει κανένα πρόβλημα για τους καταθέτες εφόσον δεν υπάρξει πανικός αναλήψεων. Αυτό άλλωστε (η σχέση των λογιστικών καταθέσεων προς τις πραγματικές) είναι ένα πρόβλημα που δεν υπάρχει μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο.


Από την άλλη, οι τράπεζες, όχι μόνο χρηματιστηριακά, οδεύουν πολλά χρόνια πίσω. Εάν οι παλαιότεροι θυμούνται πως ήταν οι συναλλαγές τους με την Εθνική, την Πίστεως και την Εργασίας στη δεκαετία του ’90, θα καταλάβουν πολλά απ αυτά που έρχονται…


Joffrey Postman