Η χθεσινή ομιλία Ντράγκι θύμισε εν ολίγοις αυτό που κάνει όλα αυτά τα δυόμιση χρόνια της κρίσης η Ευρώπη. Ένα βήμα μπροστά, δύο πίσω. Η υπαναχώρηση του κεντρικού τραπεζίτη της Ευρώπης, από τον οποίον όλοι στήριζαν τα πρώτα σημάδια ουσιαστικής αντιμετώπισης της κρίσης απέδειξε πώς «όλα τριγύρω αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν».


Τελικά ο Μάριο Ντράγκι χαρίστηκε στους Γερμανούς, προσπαθώντας να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, υποκύπτοντας στο βασικό - για να λέμε την αλήθεια - χρηματοδότη της ΕΚΤ, τη Bundesbank.

«Η ΕΚΤ δεν μπορεί να υποκαταστήσει τα κράτη», είπε ο Ντράγκι, για να προσθέσει ότι ο ρόλος της ΕΚΤ είναι να «καθοδηγεί», ρίχνοντας ευθέως τη μπάλα στις κυβερνήσεις των κρατών - μελών της ευρωζώνης.

Αυτό το συνεχές «μπορεί» που συνόδευε κάθε πρωτοβουλία της ΕΚΤ για την αντιμετώπιση της κρίσης, ήταν κι αυτό που στα αυτιά όλων, και δυστυχώς κυρίως στων αγορών, ακούστηκε σαν «τα χέρια μου είναι δεμένα».

Προέδιδε ατολμία και συμβιβασμό απέναντι στον… «καρχαρία» Bundesbank, η οποία όχι απλώς δεν θα επέτρεπε ποτέ την χορήγηση τραπεζικής άδειας στον ESM, αλλά δεν θα άφηνε ούτε μια στο εκατομμύριο να αλλοιωθεί η χάραξη πολιτικής που έχει επιβάλλει η Γερμανία στην υπόλοιπη Ευρώπη.  

Είναι χαρακτηριστικό ότι άμα τη εμφανίσει του, οι αγορές γύρισαν αρνητικά, το ευρώ υποχώρησε και η Wall Street καταποντίστηκε. Σε συνέχεια αυτού του εφιαλτικού σκηνικού, τα ασιατικά χρηματιστήρια έκλεισαν σήμερα φυσικά με πτώση.

Το πρόβλημα με τον Μάριο Ντράγκι δεν είναι ότι για άλλη μια φορά δεν παρουσίασε ένα αξιόπιστο σχέδιο καταπολέμησης της κρίσης. Το πρόβλημα είναι ότι καλλιέργησε υπερβολικές προσδοκίες στο Λονδίνο την προηγούμενη εβδομάδα με την περίφημη φράση «Θα κάνουμε τα πάντα για να σώσουμε το ευρώ».  

Και τις διέψευσε όλες μια προς μία. Ακόμα και την ίδια τη φράση ανακάλεσε, λέγοντας πως εννοούσε ότι «θα βοηθήσουν τις χώρες να υλοποιήσουν τα προγράμματα τους»…


Άγγελος Ανδρέου