Οι δηλώσεις του πρώην πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας, Τόνι Μπλερ για πιθανή έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, μπορεί να ταρακούνησαν το ευρωπαϊκό πολιτικό και οικονομικό σύστημα, όμως μια προσεκτικότερη ματιά στην ιστορία της σχέσης της Βρετανίας με το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, δεν μας αφήνει περιθώρια να σκεφτούμε πως μια τέτοια δήλωση ήταν τουλάχιστον… αυτονόητη.
Από τα γεννοφάσκια της ΕΟΚ, ή ΕΕ όπως βαφτίστηκε αργότερα η οικονομική - κατά βάση και ουσία – ένωση των κρατών της ευρωπαϊκής επικράτειας, η Μεγάλη Βρετανία πάντα κρατούσε και «μικρό καλάθι».


Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως αρνήθηκαν κατηγορηματικά να μπουν στη ζώνη του ευρώ, όχι τόσο για λόγους διατήρησης του εθνικού νομίσματος, όσο γιατί ίσως προέβλεπαν πως μια τέτοια επιλογή δεν θα είχε πολλές προοπτικές.


Ένα συνοθύλευμα κρατών με άνισες οικονομίες και πολλά παρασκήνια για τα κριτήρια που τέθηκαν αλλά σχεδόν συνεχώς καταπαντούνταν, αποτελούσε μια καλή αιτία η Μεγάλη Βρετανία να διατηρήσει το ρόλο του παρατηρητή στα ευρωπαϊκά πράγματα.


Η «μεγάλη φυγή» της Βρετανίας από την ΕΕ για πολλούς αναλυτές δεν θα αργήσει να έρθει. Μάλιστα, ο διεθνής οίκος Nomura σε χθεσινοβραδινό του report ανέφερε πως είναι θέμα χρόνου η κυβέρνηση να θέσει δημοψήφισμα στο Βρετανικό λαό για το αν θέλει να παραμείνει ή όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Και αυτό γιατί, τα «μαθηματικά» δεν βγαίνουν και η κρίση του ευρώ είναι θέμα χρόνου να δώσει στη Μεγάλη Βρετανία το ελαφρύ σπρώξιμο προς το γκρεμό, δεδομένου ότι το χρέος της χώρας, αλλά και το έλλειμμα της βρίσκονται σε απαγορευτικά επίπεδα.


Όσον αφορά τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει μια φυγή της Βρετανίας από την ΕΕ, αυτές με οικονομικά κριτήρια θα σημάνουν την επιδείνωση της κρίσης χρέους, θέτοντας στην ουσία τις βάσεις για τη διάλυση του ευρώ.


Σε πολιτικό επίπεδο, η Ευρώπη για μια ακόμη φορά στην ιστορία της θα δει ό,τι έχει χτίσει μέχρι στιγμής να γκρεμίζεται…