H Iσλανδία ανακάμπτει και μένει μακριά από τα «δίχτυα» της Ε.Ε.

H Iσλανδία ανακάμπτει και μένει μακριά από τα «δίχτυα» της Ε.Ε.
Ιδιαίτερα ηχηρό ήταν το «όχι» που είπαν οι Ισλανδοί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποφασίζοντας να αποσύρουν την υποψηφιότητα της χώρας για ένταξη, μία επιλογή για συγκεκριμένους και ξεκάθαρους οικονομικούς λόγους, λίγα χρόνια μετά την κατάρρευση της οικονομίας της νησιωτικής χώρας.
 
Η απόφαση της κυβέρνησης συνεργασίας του κεντρώου Προοδευτικού Κόμματος και του δεξιού Κόμματος Ανεξαρτησίας δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία, αφού από το Μάιο του 2013 είχαν αποφασίσει τη διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Σε αντίθεση με την κεντροαριστερή κυβέρνηση που είχε εκκινήσει τη διαδικασία το 2009, τα δύο κόμματα, που τάσσονται κατά της ένταξης στην Ευρωζώνη, αποφάσισαν ότι θα είναι καλύτερο να μείνει η χώρα μακριά από τα ευρωπαϊκά προβλήματα και τις ευρω-υποχρεώσεις.
 
«Τα συμφέροντα της Ισλανδίας εξυπηρετούνται καλύτερα εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης» ήταν το λιτό πλην σαφές μήνυμα που έστειλε την Πέμπτη στις Βρυξέλλες, ο ισλανδός υπουργός Εξωτερικών, Γκούναρ Μπράγκι Σβέινσον, σχετικά με την απόσυρση του ενταξιακού αιτήματος. Μετά την τραγωδία που προκάλεσε η κατάρρευση της Lehman Brothers στην ισλανδική οικονομία και ιδιαίτερα στους δανειολήπτες που είχαν πάρει σταγαστικά δάνεια σε ξένο νόμισμα, το Ρέικιαβικ αποφάσισε να βαδίσει μόνο του, με τους πόρους που διαθέτει.
 
«Αποφασίσαμε να παραμείνουμε αυτόνομοι, να μείνουμε εδώ που είμαστε και να μην εμπλακούμε στις ευρωπαϊκές πολιτικές» δηλώνει στο newpost, ο καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Ισλανδίας, Άσγκεϊρ Γιόνσον, αναφέροντας ακόμα τα παραδείγματα της Νορβηγίας και της Ελβετίας, που παραμένουν εκτός Ε.Ε. εκμεταλλευόμενες τους εθνικούς πόρους τους.
 
Ο κ. Γιόνσον τόνισε ότι βασικός λόγος για τον οποίο η Ισλανδία δεν θέλησε να ενταχθεί στην Ε.Ε. είναι η αλιεία, εξηγώντας ότι φοβάται ότι με την κοινή ευρωπαϊκή πολιτική θα πληγεί μέσω εισαγωγών από άλλες χώρες, ενώ θα επηρεαστούν και οι εξαγωγές. Παράλληλα, θα άνοιγε και η «πόρτα» και σε αλιείς άλλων χωρών, όπως της Ισπανίας, στις θαλάσσιες περιοχές γύρω από τη νησιωτική χώρα. Ο τομέας αυτός αποτελεί τη «βαριά βιομηχανία» της χώρας, αφού αντιπροσωπεύει περίπου το 70% των εξαγωγών της. Μπορεί να μην είχε τεθεί επίσημα επί τάπητος στις συζητήσεις με τις Βρυξέλλες, όμως πολύ δύσκολα θα βρισκόταν χρυσή τομή.
 
Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο η Ισλανδία γύρισε την πλάτη στην ευρωπαϊκή προοπτική είναι αυτός του εμπορίου και πιο συγκεκριμένα το νομισματικό κομμάτι. «Είμαστε μία χώρα 300.000 ανθρώπων, η μικρότερη στον κόσμο με δικό της νόμισμα» σημείωσε ο καθηγητής, εκτιμώντας ότι με το ευρώ θα υπήρχε αστάθεια και φυσικά αδυναμία υποτίμησης.
 
Μετά την «περιπέτεια» που άρχισε το 2008, οι Ισλανδοί πολίτες σκέφτονται περισσότερο πώς θα αποπληρώσουν τα δάνειά τους, παρά την Ευρώπη. Τότε, έγιναν η πρώτη χώρα της Δυτικής Ευρώπης, έπειτα από μία 25ετία, που προσέφυγε στον μηχανισμό στήριξης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου
 
Σήμερα, η οικονομία δείχνει να συνέρχεται. Σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία της χώρας, το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 1,9% το 2014, ποσοστό που θυμίζει επίπεδο προ-κρίσης. Το ΔΝΤ, μέσω δηλώσεων του επικεφαλής της αποστολής του Πίτερ Ντόλμαν, τονίζει την ανάκαμψη της οικονομίας, με μείωση του χρέους, χαμηλό πληθωρισμό και αποκατάσταση του χρηματοπιστωτικού τομέα. Αλιεία, τουρισμός και γεωθερμική ενέργεια, αποτέλεσαν σύμφωνα με τον ίδιο, «κλειδιά» για το ισλανδικό success story.
 
Την ίδια ώρα, η Ευρωζώνη περνάει μία παρατεταμένη κρίση, τηρώντας την υφεσιακή συνταγή του Βερολίνου. Κάπως έτσι, οι Ισλανδοί, προτίμησαν να στηριχθούν στα δικά τους δίχτυα, παρά να πέσουν σε αυτά της Ευρώπης.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο