O «ξαφνικός θάνατος» δεν μπορεί να έρθει από το ΔΝΤ

O «ξαφνικός θάνατος» δεν μπορεί να έρθει από το ΔΝΤ

Η 30η Ιουνίου είναι το επόμενο μεγάλο «στοίχημα» για την Αθήνα, όσον αφορά τις πληρωμές των δανειστών, μετά το «πακετάρισμα» των δόσεων προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Παρά τις πιέσεις, μία αθέτηση πληρωμής δεν θα φέρει «ξαφνικό θάνατο» από το ΔΝΤ, με την ΕΚΤ να είναι αυτή που κρατάει το κλειδί.

Η ελληνική κυβέρνηση κέρδισε χρόνο με την ομαδοποίηση των τεσσάρων δόσεων του μήνα, αφού εάν επιτευχθεί η πολυπόθητη συμφωνία -λογικά- θα αποταμιευθούν οι απαραίτητοι πόροι για την αποπληρωμή τόσο του ΔΝΤ όσο και προς την Ευρωπαϊκή Τράπεζα τον Ιούλιο. Τι γίνεται όμως, στο απευκταίο σενάριο αδιεξόδου και την 30η Ιουνίου με μη καταβολή των υποχρεώσεων τη χώρας; 

Η διαδικασία στο ΔΝΤ

Σύμφωνα με το καταστατικό του Ταμείου (Financial Operations 2014) από την αθέτηση μιας πληρωμής μέχρι την πυροδότηση χρεοκοπίας παρεμβάλλεται μία πολύμηνη διαδικασία, όπως και μία «ελαστικότητα» από την πλευρά του ΔΝΤ.

Όταν περάσει η ημερομηνια πληρωμής, το Ταμείο επικοινωνεί με την κυβέρνηση της εκάστοτε χώρας ζητώντας να προχωρήσει άμεσα στην καταβολή του ποσού, ενώ το κράτος-μέλος δεν έχει δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τους πόρους του ΔΝΤ έως ότου ικανοποιηθεί η υποχρέωση.

Εάν δεν έχει καταβληθεί το ποσό, έπειτα από δύο εβδομάδες το ΔΝΤ προειδοποιεί επίσημα την κυβέρνηση για τη σοβαρότητα της κατάστασης. Στη συνέχεια, έπειτα από έναν μήνα, η γενική διευθυντρια του ΔΝΤ γνωστοποιεί στο εκτελεστικό συμβούλιο για την ληξιπρόθεσμη οφειλή.

Εάν ακόμα είναι απλήρωτη η δόση, δύο εβδομάδες μετά, η επικεφαλής του ΔΝΤ προειδοποιεί τη χώρα ότι θα καταθέσει επίσημη καταγγελία στο εκτελεστικό συμβούλιο. Μέσα σε τρεις μήνες, το τελευταίο θα αποφασίσει σε ποιο βαθμό θα μπορούσε να περιορίσει τη χρήση των πόρων από τη χώρα. Με την έλευση 15 μηνών το ΔΝΤ θα έχει αναστείλει την τεχνική βοήθεια και τρεις μήνες αργότερα θα έχει μπλοκάρει το δικαίωμα ψήφου και εκπροσώπησης της χώρας-μέλους. Έπειτα από έξι μήνες, το κράτος οδηγείται στην «αποβολή» από το Ταμείο

Σύμφωνα με τους όρους του ΔΝΤ, πάντως, παρατεταμένες ληξιπρόθεσμες οφειλές (Protracted Arrears) νοούνται αυτές που ξεπερνούν τους έξι μήνες.

Σημειώνεται ότι από το 1979 έως και σήμερα, πάντως, 32 χώρες αθέτησαν πληρωμές προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (δείτε στις σχετικές εικόνες), που βρίσκονταν είτε σε κατάσταση πολέμου είτε υπό αυταρχικά καθεστώτα. Από αυτές τις χώρες ληξιπρόθεσμες οφειλές έχουν σήμερα το Σουδάν (από το 1984), η Σομαλία (από το 1987) και η Ζιμπάμπουε (από το 2001).

Η ΕΚΤ κρατάει το κλειδί

Το μεγάλο πρόβλημα από μία αθέτηση πληρωμών προς το ΔΝΤ δεν θα προκύψει από την Ουάσινγκτον, αλλά από την Ευρώπη. Όπως ανέφερε ο οίκος Fitch, σε έκθεση που δημοσιοποίησε πριν από μερικά 24ωρα, μία μη πληρωμή του Ταμείου στις 30 Ιουνίου θα ήταν πιστωτικά αρνητική για την Αθήνα.

Σύμφωνα με τον οίκο αξιολόγησης, εάν δεν υπάρχει ως τότε συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και των δανειστών, αυξάνεται το ρίσκο περιορισμού από την ΕΚΤ της χρήσης του έκτακτου μηχανισμού ρευστότητας (ELA) από τις ελληνικές τράπεζες. Αυτό με τη σειρά του ενδέχεται να οδηγήσει σε περιορισμούς στον τραπεζικό τομέα, μεταξύ των οποίων και οι κεφαλαιακοί περιορισμοί (capital controls).

Κάπως έτσι, με δεδομένο ότι η Ελλάδα καλείται να καταβάλει 3,5 δισ. ευρώ στην ΕΚΤ στις 20 Ιουλίου, το «μπαλάκι» της ελληνικής χρεοκοπίας πέφτει στην Φρανκφούρτη. Και αυτό είναι ένα σενάριο που ξορκίζει εδώ και πολλούς μήνες η Κεντρική Τράπεζα. Ας ελπίσουμε ότι όλα τα παραπάνω θα παραμείνουν στο καταστατικό του ΔΝΤ και στη σφαίρα της σεναριολογίας.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο