Τα έξι διδάγματα που αγνόησε το ΔΝΤ στην περίπτωση της Ελλάδας

Τα έξι διδάγματα που αγνόησε το ΔΝΤ στην περίπτωση της Ελλάδας

Στα διδάγματα που άντλησε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τις δεκαετίες λειτουργίας και εμπλοκής του σε οικονομικές κρίσεις ανά τον κόσμο, στέκεται η  γνωστή καθηγήτρια Παγκόσμιας Οικονομίας στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Ναϊρί Γουντς, η οποία σημειώνει πως στην περίπτωση της Ελλάδας δεν εφάρμοσε κανένα από αυτά. 

«Επί δεκαετίες το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είχε εξάγει έξι σημαντικά διδάγματα ως προς τη διαχείριση δημόσιου χρέους» τονίζει η Γουντς σε άρθρο της στην αυστριακή εφημερίδα Wirtschaftsblatt και εξηγεί:

  • Το πρώτο δίδαγμα που αγνοήθηκε στην ελληνική κρίση είναι το ότι όταν ένα πακέτο διάσωσης καθίσταται αναγκαίο, αυτό δίδεται για μία φορά χωρίς συνέχεια - κάτι που το ΔΝΤ διδάχθηκε το 1997, όταν ένα ανεπαρκές πακέτο διάσωσης για την Νότια Κορέα έκανε αναγκαίο έναν δεύτερο γύρο διαπραγμάτευσης. Στην περίπτωση της Ελλάδας, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα καθώς το συζητούμενο επίκαιρο πακέτο των 86 δισεκατομμυρίων ευρώ ακολουθεί ένα πακέτο 130 δισεκατομμυρίων ευρώ του 2012, το οποίο είχε ακολουθήσει εκείνο των 110 δισεκατομμυρίων του 2010.
  • Το δεύτερο δίδαγμα, είναι ότι δεν σώζονται οι τράπεζες - και στην περίπτωση της Ελλάδας τα προβληματικά δάνεια γαλλικών και γερμανικών τραπεζών, μετατράπηκαν σε δημόσιο χρέος, κάτι που εξέθεσε σε υψηλό κίνδυνο, όχι μόνον τους Ευρωπαίους φορολογούμενους, αλλά και όλα τα μέλη του ΔΝΤ.
  • Το τρίτο δίδαγμα, ήταν το ότι τα μέτρα λιτότητας οδηγούν συχνά σε έναν «φαύλο κύκλο», καθώς οι περικοπές δαπανών επιφέρουν μεγαλύτερη συρρίκνωση στην οικονομία από εκείνη που θα υπήρχε χωρίς τα μέτρα.
  • Το τέταρτο είναι ότι οι μεταρρυθμίσεις υλοποιούνται πολύ περισσότερο όταν είναι λίγες και διατυπώνονται επακριβώς, καθώς είναι δύσκολο για μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζει κρίση, να ανταπεξέλθει συγχρόνως απέναντι σε πολλές προκλήσεις. Στην περίπτωση της Ελλάδας, το ΔΝΤ και οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν ζητούσαν από την κυβέρνηση να περικόψει μονάχα τις δαπάνες, αλλά να προχωρήσει και σε ευρείες μεταρρυθμίσεις στο φορολογικό, στο συνταξιοδοτικό, στον τομέα της δικαιοσύνης και της αγοράς εργασίας.
  • Το πέμπτο δίδαγμα, οι μεταρρυθμίσεις έχουν μικρή προοπτική επιτυχίας όταν δεν βρίσκεται πίσω τους πλήρως η κυβέρνηση, καθώς όροι οι οποίοι κατανοούνται ότι υπαγορεύονται από το εξωτερικό, είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία - και στην περίπτωση της Ελλάδας, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αισθάνονταν υποχρεωμένες για εσωπολιτικούς λόγους, να επιδείξουν σκληρή στάση απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση, κάτι που έκανε και το ΔΝΤ στις περιπτώσεις της Βραζιλίας, της Ινδονησίας και της Γκάμπια, έστω και αν αυτό είχε τελικά αποδειχθεί αντιπαραγωγικό.
  • Το έκτο δίδαγμα είναι ότι η διάσωση χωρών που δεν έχουν πλήρη έλεγχο του νομίσματός τους, εγκυμονεί επιπλέον κινδύνους, και, όπως το Ταμείο διδάχθηκε στην Αργεντινή και στη Δυτική Αφρική, ορισμένες χώρες δεν διαθέτουν τον απλούστερο δρόμο για να λύσουν την κρίση χρέους, δηλαδή την υποτίμηση του νομίσματος.

Σύμφωνα με την αρθρογράφο, μια και το ΔΝΤ παρέλειψε να προειδοποιήσει την Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Ισπανία για τους κινδύνους της συμμετοχής σε μια νομισματική ένωση, θα έπρεπε να είχε αναλογιστεί εάν ήταν σωστό και αναγκαίο να επέμβει γενικά στην κρίση στην Ευρωζώνη, καθώς η λογική που βρίσκεται πίσω από την απόφαση για μια επέμβαση, καθιστά σαφείς τους κινδύνους που συνδέονται με αυτή.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο