Ο νυν επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Τμήματος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και αρχιτέκτονας των παλαιότερων προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής (κοινώς μνημόνια) είναι σίγουρα η «νέμεσις» των ελληνικών κυβερνήσεων από το 2010 μέχρι και τις ημέρες μας. Ο Πουλ Τόμσεν, πανταχού παρών – από διαφορετικές θέσεις κάθε φορά – κάνει τη ζωή δύσκολη στους εκάστοτε υπουργούς Οικονομικών μεταφέροντας είτε τις απαιτήσεις του ΔΝΤ για σκληρά μέτρα, είτε προωθώντας τη… δική του ατζέντα.

Αυτές τις ημέρες πολλοί είναι αυτοί που εκτιμούν πως στις διαπραγματεύσεις για τη δεύτερη αξιολόγηση συμβαίνει περισσότερο το δεύτερο. Εξ’ ου και οι ερωτήσεις σήμερα προς τον εκπρόσωπο του Ταμείου Τζέρι Ράις, που αναφερόταν σε χάσμα απόψεων μεταξύ του Τόμσεν και της προϊσταμένης του της Κριστίν Λαγκάρντ. Παρότι αυτό διαψεύστηκε, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός, όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά!

Τουλάχιστον, η κυβέρνηση αυτόν δείχνει πίσω από την σκληρή γραμμή που κρατάει εσχάτως το Ταμείο στις διαπραγματεύσεις για τη δεύτερη αξιολόγηση, εκτιμώντας ότι ο Τόμσεν (ή το ΔΝΤ) πατώντας πάνω στη δέσμευση ορισμένων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων ότι θα εγκρίνουν δόσεις για την Ελλάδα μόνο εάν συμμετάσχει το ΔΝΤ στο πρόγραμμα, [άρα η αξιολόγηση δεν κλείνει εάν δεν δοθεί το πράσινο φως από το ΔΣ του Ταμείου για να συμμετάσχει] εκφράζει ακραίες απαιτήσεις, απαιτεί μέτρα ύψους πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ (4,2 δισ. για την ακρίβεια) καθώς και σκληρές παρεμβάσεις στην αγορά εργασίας.

Δεν είναι λίγοι μάλιστα αυτοί που εκτιμούν πως ο αρχιτέχνοκράτης του Ταμείου τα έχει κάνει… πλακάκια με τον υπουργό της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ώστε να δημιουργηθεί ένα μέτωπο πίεσης προς την κυβέρνηση να υποχωρήσει στα όσα ζητάει το ΔΝΤ, γεγονός που φάνηκε και στο προηγούμενο Eurogroup. Το σχέδιο έχει ως εξής: Δίνουμε τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος [τα οποία είναι πολιτικά ανώδυνα για τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης, ας μην το ξεχνάμε γιατί δεν υπάρχει καμία μείωση σε ονομαστική αξία] και αναγκάζουμε την Ελλάδα να εφαρμόσει περισσότερη λιτότητα. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της διαρκούς αμφισβήτησης της δημοσιονομικής απόδοσης των μέτρων που έχουν αποφασιστεί για το 2018, στο βαθμό που όπως λέει το Ταμείο δεν μειώνεται το χρέος και η «κυβέρνηση θέλει να εφαρμόσει περισσότερη λιτότητα». [Ελλάδα και Ευρωπαίοι θεωρούν πως τα συμφωνηθέντα αρκούν για να πιαστεί ο στόχος του 3,5% του ΑΕΠ, ενώ το ΔΝΤ κρίνει πως αυτά θα αποδώσουν μόλις 1,5% του ΑΕΠ] .

Με άλλα λόγια στο σενάριο αυτό [που μοιάζει πιθανό] ο Τόμσεν μετατρέπεται σε έναν… λαγό του Σόιμπλε, ο οποίος κάνει τη «βρώμικη» δουλειά, πιέζει για τα μέτρα και δεν φέρνει σε δύσκολη θέση τον γερμανό ΥΠΟΙΚ. Αν ανατρέξει κάποιος στις δηλώσεις ορισμένων υπουργών θα διαπιστώσει πως αυτό έχει μετατραπεί σε (ημι)επίσημη κυβερνητική γραμμή:

  • Μετά το Eurogroup [και όταν κόπασαν οι πανηγυρισμοί] ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος… έσπασε το απόρρητο των συνεδριάσεων του Eurogroup καρφώνοντας τον Τόμσεν. Κατά την ενημέρωση των κυβερνητικών συντακτών ο κ. Τζανακόπουλος τόνισε χαρακτηριστικά ότι «ο κ. Τόμσεν φάνηκε να αποδέχεται για τη δεκαετή επέκταση των μέτρων, αλλά και παράλληλα να πιέζει την ελληνική κυβέρνηση Το ΔΝΤ αν εννοεί αυτό που λέει, οφείλει αυτή του τη θέση να την κάνει πράξη. Δεν μπορεί να συνεχίζει να πιέζει για νέα μέτρα την ελληνική κυβέρνηση και όχι τους ευρωπαίους εταίρους για μείωση των πλεονασμάτων».
  • Σήμερα, κατά την ομιλία του στη Βουλή, ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, σχολίασε ότι δεν είδε την υποτιθέμενη «διμέτωπη μάχη» που υποστηρίζει ότι δίνει το ΔΝΤ ζητώντας μικρότερα πλεονάσματα από τους Γερμανούς και περισσότερα μέτρα από την Ελλάδα. Μία σαφής αιχμή δηλαδή κατά του Τόμσεν