Γνωρίζω εκ των προτέρων ότι το σημερινό μου σχόλιο δεν θα αρέσει σε πολλούς γιατί απλούστατα δεν χαϊδεύει αυτιά.
Με αφορμή την «υπόθεση» Ραγκούση, σχετικά με ένα δάνειο το οποίο έλαβε με την ιδιότητα του τριτέκνου και σήμερα φιγουράρει στο πρωτοσέλιδο του «Ελεύθερου Τύπου», θα ήθελα να επισημάνω δυο- τρία πράγματα. Ακούγεται, και μάλλον έχει γίνει της μόδας, η ατάκα: Νόμιμο είναι, ηθικό όμως είναι;  Δηλαδή ναι μεν είναι νόμιμος ο βουλευτής Ραγκούσης διότι πήρε το δάνειο με όλους τους τύπους αλλά προκύπτει ηθικής τάξεως ζήτημα. Και ρωτώ: Ποιος είναι ο νόμος του ελληνικού κράτους ο οποίος καθορίζει την ηθική του κάθε έλληνα πολίτη και με βάσει τον οποίο (νόμο) θα πρέπει εν τέλει να κριθεί;

Για να εξηγηθώ. Όλα τα κράτη- τα πολιτισμένα κατά κύριο- λόγο κυβερνώνται από νόμους που θεσπίζονται στα Κοινοβούλια από τους εκλεγμένους εκπροσώπους των λαών. Έτσι γίνεται στην δημοκρατία διότι μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί κάποιος τρόπος. Φυσικά υπάρχει και το Σύνταγμα, το ποινικό και αστικό δίκαιο προκειμένου να μην υπάρχουν κενά στην άσκηση της δικαιοσύνης.

Ηθικός κώδικας δεν υπάρχει, βιβλίο τέτοιο δεν κυκλοφορεί. Υπάρχει βέβαια σε κράτη όπως το ΙΡΑΝ για παράδειγμα αλλά ετούτη η χώρα δεν έχει και δεν θέλει να έχει Χομεϊνί! Ζούμε σε ένα ελεύθερο και δημοκρατικό κράτος και όλοι κρινόμαστε από τους υπάρχοντες νόμους του. Τα περί ηθικού ή όχι είναι μπούρδες. Γιατί σε τελευταία ανάλυση ποιος είναι σε θέση αλλά και με ποια κριτήρια θα κρίνει άραγε την ηθική υπόσταση του άλλου; Κανένας διότι απλούστατα μια τέτοια πρακτική συνηθίζεται στα εξομολογητήρια.


Άρτεμις Παραδείσου