Το φαινόμενο της οικογενειοκρατίας, που για δεκαετίες «βασίλευε» στην πολιτική σκηνή της χώρας και κατά καιρούς στις ηγεσίες των κομμάτων, αποτελεί πλέον «κοκκινο πανί» για πολιτικούς και ψηφοφόρους. Δεν είναι μάλιστα λίγες οι περιπτώσεις βουλευτών και κομματικών στελεχών που επιλέγουν να αποσυρθούν από την πολιτική δράση προκειμένου να παραδώσουν την «σκυτάλη» στα παιδιά τους. Κάτι ανάλογο συνέβη άλλωστε πρόσφατα με την περίπτωση του Σταύρου Δήμα που ανακοίνωσε ότι δεν θα είναι υποψήφιος στις προσεχείς εκλογές ώστε να πολιτευτεί ο γιος του, Χρήστος, στην Κορινθία.    

Η χθεσινή, όμως, ανακοίνωση της κυρίας Σούλας Μερεντίτη ότι αποσύρεται από την προεκλογική μάχη δεν είναι απλώς ένα ακόμη περιστατικό που έρχεται να απορρίψει την, μέχρι πρότινος, σύνηθη πρακτική του νεοποτισμού. Η βουλευτής Τρικάλων του ΠΑΣΟΚ προτίμησε πριν αποχωρήσει οριστικά από την πολιτική δράση να συμβουλέψει τους ψηφοφόρους της την ώρα της κάλπης να επιλέξουν... νέους βουλευτές.  

«Η χώρα έχει ανάγκη καινούριες ιδέες, καινούριες δυνάμεις, καινούριους ανθρώπους. Είναι απαραίτητο να δώσουμε τη δυνατότητα έκφρασης σε αυτούς», ανέφερε η ίδια στην επίσημη ανακοίνωσή της και αμέσως οι κακές γλώσσες άρχισαν να σχολιάσουν.  

Και όχι άδικα αφού η τοποθέτηση αυτή μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί εάν λάβουμε υπόψιν την υποψηφιότητα που αναμένεται να καταθέσει στις προσεχείς εκλογές με το ΠΑΣΟΚ ο ψυχίατρος,  Γιώργος Οικονόμου, γιος του παλιού βουλευτή και υφυπουργού υγείας του ΠΑΣΟΚ, Χρήστου Οικονόμου, και... συμπτωματικά γαμπρός της Σούλας Μερεντίτη αφού έχει παντρευτεί την κόρη της.  

Η απόφαση αυτή φαίνεται, μάλιστα, να προκάλεσε ιδιαίτερη έκπληξη στους πολιτικούς κύκλους αφού θα περίμενε κανείς πως μετά την εκλογή του Ευάγγελου Βενιζέλου στην προεδρία του κόμματος, η κυρία Μερεντίτη ως στενή συμπαραστάτης  του θα διεκδικούσε με αξιώσεις μία θέση όχι μόνο στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ αλλά και στενό πολιτικό μηχανισμό της Ιπποκράτους.  

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε τους ομηρικούς καυγάδες στους οποίους ενεπλάκη η ίδια προσωπικά, κατηγορώντας τους συνεργάτες του Γιώργου Παπανδρέου ότι παίρνουν από τα γραφεία της Ιπποκράτους αντικείμενα που ανήκουν στο κίνημα.  
Όπως όμως είθισται να λέει ο θυμόσοφος λαός μας «το αίμα νερό δεν γίνεται».

Και στην περίπτωση της κυρίας Μερεντίτη φαίνεται πως ταιριάζει «γάντι» αφού για την επιτυχία του γαμπρού της και κατ΄επέκταση την ευτυχία της κόρης της θυσίασε την όποια πολιτική της καριέρα.  

Τα πολιτικά κόμματα έχουν κατά καιρούς στοιχεία οικογενειακής «παράδοσης» με τα βουλευτικά έδρανα να γίνονται... κληρονομιά από την μία γενιά στην άλλη. Η μορφή «προίκας» όμως που προσέδωσε η κυρία Μερεντίτη στον προεκλογικό αγώνα είναι αναμφίβολα παγκόσμια καινοτομία.


Γ.Κ