Όλοι -ή σχεδόν όλοι- παραδέχονται, με τον ή με τον άλλο τρόπο, ότι υπάρχει ηθική και πολιτική ευθύνη για την ανήκεστη βλάβη την οποία έχει υποστεί η ελληνική Παιδεία.
Το κομματικό παρακράτος κατάφερε να επιβάλλει σε όλα τα επίπεδα την λογική της ατιμωρησίας και της αυθαιρεσίας.  

Όλο αυτό κατάφεραν να το κατοχυρώσουν οι πολιτικοί ως «πολιτική επιλογή» ή στην χειρότερη εκδοχή ως «ιδεολογική αντίληψη!»
  
Η κυρία Άννα Διαμαντοπούλου στηρίχθηκε όλα αυτά τα χρόνια από μερίδα του Τύπου - τους λόγους ειλικρινά δεν τους γνωρίζω ούτε καν συζητούνται ως... σκιές στο περιστύλιο της Βουλής- αλλά μπορώ ανέτως να καταλάβω όπως όλοι μας άλλωστε.  

Για όσα συμβαίνουν σήμερα στον χώρο της παιδείας δεν είναι άμοιρη η κυρία Διαμαντοπούλου. Μπορεί να μη φέρει ατόφια την ευθύνη αλλά έχει το μεγαλύτερο μέρος της. Γιατί της δόθηκε η ευκαιρία, μετά τις εκλογές του 2009, να διορθώσει πολλά πράγματα αλλά αυτή όπως τουλάχιστον λένε οι πανεπιστημιακοί τα έκανε χειρότερα!

Σήμερα έρχεται να απειλήσει ότι θα φύγει από το ΠΑΣΟΚ. Δεν έχω καταλάβει τους λόγους. Γιατί η κυρία Διαμαντοπούλου εξέφρασε σε όλο της το μεγαλείο την φιλελεύθερη αντίληψη στο κόμμα της. Θυμάμαι ότι πριν από αρκετά χρόνια είχε πάει στην Πάτρα όπου είχε βάλει επισήμως την ταφόπλακα στην Πειραϊκή- Πατραϊκή αφήνοντας στον δρόμο χιλιάδες οικογενειάρχες άνεργους.  

Και ρωτάω λοιπόν: Ποια είναι η προσφορά της στην πολιτική; Τι έχει δώσει στην κοινωνία μέχρι σήμερα η μαντάμ Άννα; Να μας πουν σε τελευταία ανάλυση όσοι την θεωρούν σπουδαία ένα μεγάλο έργο της. Μια πρωτοβουλία που να συγκλόνισε το πανελλήνιο. Αν όχι το πανελλήνιο έστω μια κωμόπολη, ένα κεφαλοχώρι…  


Τ.Χ